Aslında yazılarıma nasıl giriş yapacağımı pek düşünmem. Direkt başlarım yazmaya ve sonrasında gerekirse bir şeyleri değiştiririm. Bu sefer bir türlü başlayamadım. Ne desem olmadı, eksik kaldı, sırıttı. Biliyorum ki ateş düştüğü yeri yaktı her zamanki gibi ama bu sefer o kadar çok yere düştü ki - hepimiz bir şekilde alev aldık. Bu alevlerin ortasında, köşesinde, bucağında haftalar yıllar gibi geçerken şu lafları duymaya başladık: "Rutine dönmemiz gerek. Yoga yapın, normale dönmeye başlayın, işlevselliğinizi kaybetmeyin." Bensu’nun <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/kendimi-sevmek-beni-kibirli-biri-yapar-mi?utm_source=aposto" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">eleştirdiği</a> iyi olma kültürü (wellness culture) insanın ciğeri alev alev yanarken de geldi yakamıza yapıştı. Ben buradan psikolog olarak bağırmak istiyorum bu sefer: Kötü bir şey oldu, bu yüzden acı çekiyoruz ve asıl bu normal!Normale dönmek demek hislerimizi bastırmak demek olmamalı. Bilim der ki <a fr-original-style="" href="https://www.psychmechanics.com/effects-of-suppressing-your-emotions/?utm_source=aposto" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">negatif duygularını bastıran insan gün gelir pozitif duyguları da hissedemez olur.</a> Hiçbir duygu birbirinden daha üstün değildir; "acı olmamalı, mutluluk iyi" gibi bir durum yoktur duygular arasında. Hepsi bize bizle ilgili bir şey söyler. Örneğin öfke, haksızlığa uğradığımızı (düşündüğümüzü) söyleyebilir. Sınırlarımız ihlal edildiğinde de öfke duyarız. "Ben ne yaşıyorum şu an, neye tepki veriyorum, hangi ihtiyacım karşılanmıyor?" diye sormak insanın kendiyle temasını yitirmemesi açısından çok önemli.

Selam 20’likler ve 20’lik kalanlar,Nasılsınız? Benim bu soruya cevabım bu aralar ‘Nasıl olalım?’ gibi bir şey olsa da birazcık derine inebiliriz sanki. Duyguları hissetmeye yer verebilir, bu duyguları konuşabiliriz. Paylaşabiliriz, arada birbirimize yaslanabiliriz. Hissetmeyi kendimize hak görebilir, bunun doğal bir ihtiyaç olduğunu kendimize hatırlatabiliriz. O yüzden bir daha soruyorum, hem kendime, hem sizlere; nasılsınız?&nbsp;Öfkeli, umutsuz, umutlu, yorgun, kırgın, dayanışma içinde…?Bilin ki burada tüm bu hislere ve düşüncelere yer var. Hepimiz birbirimizin üstündeki ağırlığı hafifletmek için bir ucundan tutabiliriz. Belki sonra bir bakarız, uçuyoruz…&nbsp;Geçen haftaki sayımızda, hepimizin biraz durmaya, olanları kendi içinde yaşamaya ihtiyacı olduğundan bahsetmiştim. Bu hafta ise, topluca bu duyguları yaşamaya odaklanıyoruz. Deprem herkesi aynı şekillerde etkilemedi. Etkilemedi ama hepimiz yas, kayıp ve öfke duygularını yaşıyoruz. Bu hisleri içimizden atmak, bir şekilde çözümlemeye çalışmak da ortak ihtiyacımız oluyor. Bunu herkes farklı şekillerde yapıyor, biz de 20’likte bu hafta aynen bu farklılığın normalliğini vurgulamak istedik. Doğru tek bir yol olmadığını, saygı ve anlayış çerçevesinde, hepimizin ihtiyacı neyse onu yapması gerektiğine inanıyoruz.Bunu diyorum ama bu dönemde empatiden uzak, anlayışsız paylaşımlar görmedim dersem yalan olur. 20’likte de eğer bunu yaparsak lütfen hemen bize yazın. Gözümüzden kaçan bir şey olursa hemen düzeltelim.&nbsp;Dayanışmayla,&nbsp;Hepinizi sımsıkı kucaklıyorum,&nbsp;Yasmin&nbsp;

20’lik, kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapıların, gündem ile üzerimize çökebilecek fenalığın paylaşıldığı bir bülten. 

Acı var Rocky