Angel-A (2005)

Sevdiğimiz isimlere “içinde yaşamak istedikleri film ya da diziyi” sormaya devam ediyoruz. 46. konuğumuz N. Levent Tanıl, seçtiği filmse Angel-A (2005)

“Bir film seyrettim ve hayatım değişti” diyebileceğim filmler kategorime girmiyor Angel-A. Fakat buna rağmen tınısı, arka planına aldığı bomboş Paris sokakları ve iki kayıp ruhun birbirini iyileştirme süreçlerinin fantastik biçimde yansıtılış tarzı beni her daim bu filmin bir köşesinde usulca yaşama isteğiyle buluşturmuştur. Yönetmen Luc Besson’ın bana göre kendini yansıttığı son filmidir. Borç batağına düşmüş, kaybedenler kulübünün köklü üyelerinden bir karakterle onun hayatına ışık tutan meleksi bir sarışın! Yan yana geldiklerinde estetik açıdan karikatürize bir görüntü oluşturan bu iki kahraman filmin siyah beyaz anlatısı içerisinde izleyiciyle sıkı bağlar kurmayı başarabiliyor.

Angel-A’nın ilerleyen sahnelerinde âşık olma ihtimallerine karşı duyulan endişe ve o heyecanı hissedebilirsiniz. Daha doğrusu Andrê’nin bakışları ve hayatına anlam katan Angel-A’ya karşı yaklaşımları bu hissi perçinleyen etmenlerden. Besson, burada her iki karakteri sanki terkedilmiş bir masal evreninde sürükleniyormuş gibi bir izlenim yaratmış. Özellikle Paris’teki boşluk, karakterlerin ya sona yaklaştığını ya da yeni bir sayfa açmak üzere olduklarına işaret ediyor sıkça. 

Filmin beni mutlu eden ve kendimce yorumladığım bir diğer özelliği de sanki yönetmenin Leon filminin paralel evrenindeymiş gibi bir anlatıya sahip oluşu. Bu düşünceye karakterlerin birbirleriyle kurdukları söz atışmalarından ve bir diyalogda doğrudan Leon’a yaptığı gönderme vesilesiyle ulaştım. Sakinliği, eğlencesi ve duygusallığı yansıtış biçimiyle en baştan finale dek etkileşimini güncel tutan Angel-A, ulaşabilseydim eğer içinde yaşamaktan keyif duyacağım bir film olurdu…