Ayna ayna söyle bana, var mı bizden bir tane daha?

Küçükken kendimle çok barışıktım. Göbeğimdeki katları sayar ve bunlar benim balkonlarım diye mutlu olurdum. İçimdekileri rahatça söylerdim, “büyükler” şaşar kalırdı. İstedikten sonra her şeyi yapabileceğimi düşündüğüm olurdu. Belki acemi şansı, komşumuzun bir türlü çalıştıramadığı televizyonunu bir denemede düzeltince göklere uçmuştum. Beş yaşındaydım ve gördünüz müüü! yapmak da değildi mesele, korkusuzca denemiştim bir kere. Yıllar geçti, birçok şey değişti; sorunlar artık televizyon tamirinin ötesindeydi. Dış dünyadakiler olduğum kişiyi yargılıyor, daha yakınımdakiler ise “millet ne der?” deyip duruyordu.

Etraftakilerin seslerine kulak vermeye başlayınca kendi sesimi duyamamaya başladım. Emin değildim artık, ya yapamazsam? Ya yanlış anlaşılırsam? En önemlisi başkalarının benim hakkında ne düşündüğü olmuştu, sanki onlardan gelecek “onay” kim olduğumu belirliyordu. Bu da kendime olan sevgimi... Bazen zeki olduğumu göstermem gerekiyordu, öyle saygı görebilirdim. Bazen ise herkesin derdine koşmalıydım. Bedenim güzellik standartlarına uymalıydı sonra. Özellikle de her şeye uyum sağlamalıydım çünkü çıkıntıları sevmiyorlardı.