Dokunuş

Premier Lig’de sezonun ilk bölümündeki Manchester City’nin şampiyonluğa ulaşması pek kolay gözükmüyordu. WBA beraberliği de bunu farklı açılardan teyit ediyordu. Ancak sonrasında City, bu oyunu farklı oynayabileceğini gösterdi ve şampiyonluğa ulaştı. Peki ne değişti?

Pep Guardiola’nın takımın başına geçtiği dönemden bu yana City, üçüncü Premier Lig şampiyonluğunu elde etti. Bunlardan ilk ikisi Katalan teknik adamın en iyi bildiği oyunla kazanılırken üçüncü ve sonuncusu en iyi sürümün güncellenmiş haliyle geldi.

City’nin ilk iki şampiyonluğundaki temel dayanak noktası topa sahip olma ve bundan faydalanmaydı. Oyunu fazla domine etmeleri Premier Lig’deki takımların farklı önlemler oluşturmasına yol açarken belirli bir kırılmayı da beraberinde getirmişti. Artık rakip takımlar daha az topa sahip oluyor ve arkada buldukları alanları değerlendirme üzerine plan yapıyorlardı.

Bu durum 2016 ve sonrasında oluşmuş bir durum değildi elbette ancak 2016’da büyük takımlardaki değişikliklerin ardından bu tercihler zirve noktasını buldu. City’nin bu oyunu iki yıl çözümsüz kalırken geçtiğimiz yıl Manchester ekibi acı gerçekle yüzleşti ve oyunun defolarının rakip takımlar tarafından bulunduğunu gördü. Atletik oyunculardan kurulu bir yapı City’nin oyun yapısını tehdit etmekle beraber zaferin de anahtarıydı.

Guardiola’nın sezon başında çözüm bulması gereken sorun buydu. Buldu da. Ancak bunun için belirli bir süre geçmesi gerekti. İç sahadaki Leicester mağlubiyeti, ligin ilk yarısında alınan inişli çıkışı sonuçlar City’nin var olan problemlerinin devam ettiğini doğruluyordu. Slaven Bilic’in gönderilmesine neden olan 1-1’lik West Bromwich Albion beraberliği ise bardağı taşıran son damla oldu.

Guardiola o maç sonrasında bir şeyler değiştirmesi gerektiğini basın toplantılarındaki açıklamalarıyla belirtiyordu ancak bu nasıl olacaktı?

DAHA FAZLA TOPA SAHİP OLMA

City’nin en büyük defosu gibi gözüken topa sahip olma, Guardiola’yı içinde bulunduğu sorundan çıkartacaktı aslında. Defolu gözüken bir yapı nasıl çözüm olabilir sorusunun yanıtını ise Katalan menajer farklı bir şey deneyerek gösterdi.

Barcelona kariyeri boyunca sık sık denediği sahte 9’lu sistem City’nin bu sezon zafere ulaşmasını sağlayacak şeydi. Bayern’de bunu denemek imkansıza yakındı çünkü elinizde Lewandowski gibi bir silah olursa bunu tercih etmek biraz anlamsız olabilir.

Aguero’nun sakatlığı, Gabriel Jesus’un dengesiz formu ve elde başka forvet olmaması Guardiola’yı bu sistemi tercih etmeye bir nevi zorladı aslında. Etihad’daki 5-2’lik Leicester mağlubiyeti de orta saha kurgusunun değişmesine fazlasıyla yardımcı oldu.

Fernandinho ve Rodri’den oluşan iki pivotlu yapı, City’nin üretkenliğini baltaladığı gibi Guardiola’nın bu sezon daha sık tercih ettiği pres oyununu da etkisiz kılıyordu. Savunma önünde nispeten iki ağır oyuncunun olması ön alandaki hareketli presi zayıflatırken hatlar arasında boşluklar oluşmasına yol açıyordu ve City, benzer sorunları yine yaşıyordu.

Rodri’nin yanına İlkay’ın monte edilmesi ve ön alanda forvet özelliği olmayan bir oyuncunun oynaması takımın çok daha mobil bir yapıya kavuşmasını sağlarken topa sahip olma ve pres oyununu kusursuza yakın bir hale getirdi. Ön alandaki üç oyuncunun da orijinal pozisyonlarının forvet olmaması sürekli yer değiştirme imkanı sağlarken saf bir forvetin olmaması farklı avantajları da beraberinde getiriyordu.

Guardiola bu sezon bir basın toplantısında, “Topa eskiye göre çok daha fazla sahip olmalıyız. Çünkü topun peşinden koşacak oyuncu grubuna sahip değiliz. Bu yüzden topu sürekli kontrol etmeliyiz.” açıklamasında bulunmuştu. Bu aslında değişimin en net göstergesiydi. Var olan oyun defolu değildi, mükemmellikten uzaktı. Guardiola bu sezon bunu yaptı. Var olanı geliştirdi ve mükemmele yaklaştı. Olası Lionel Messi transferi de bu işin şahikası olmaya fazlasıyla yakın bir ihtimal.