Dostoyevski ve Köpek

Gördüklerine çok şaşırır. Köpek tekmeyi yerken  mahkumlardan kaçmaz, aksine yanına herhangi bir mahkum yaklaştığında hemen eğilip tekme pozisyonu alır.

Dostoyevski bir gün, usulca köpeğin yanına yaklaşarak başını okşar. Köpek alışık olmadığı bu davranış karşısında ona bir süre şaşkın şaşkın bakar ve hızla yanından kaçıp acı acı havlamaya başlar.

O günden sonra köpek nerede Dostoyevski´yi görse  kaçar ve ona bir daha yaklaşmaz.

Dostoyevski ruhu köleleştirilmiş olan bu köpeği “sevgi açı” olarak tanımlar. Bu durumun insanlar için de geçerli olabileceğini ifade eder. Hayatları boyunca haksızlığa ve kötü davranışlara maruz kalmış insanların, köpek örneğinde olduğu gibi, iyi bir davranış ile karşılaştıklarında nasıl davranacaklarını bilemeyip bocalayabileceklerini dile getirir.

Dostoyevski en ünlü eserlerini bu sürgün yılları sırasında veya sonrasında kaleme almıştır.