Afet döneminde köy öğretmenleri nasıl hissediyor, ihtiyaçları neler?

Afet sonrasında görüşme yaptığımız öğretmenlerin buluştuğu ortak nokta: barınma ve temel ihtiyaçlar. Öğretmenler, psikolojik destek almanın önemli olduğunu söylüyor. Öğrencilere nasıl yaklaşacaklarını bilmediklerinden bahsediyor ve “Ben de aynı korkuları yaşarken öğrencime nasıl fayda sağlayacağım?” diye soruyor. 

“En basit haliyle kendimi kötü ve çaresiz hissediyorum. Çünkü elimden hiçbir şey gelmiyor malesef. Öğrencilerimi kaybetmedim ama eğitim göremiyorlar maalesef. Ben de burada bekliyorum bir şey yapamıyorum. Psikolojik destek ihtiyacım var çünkü ben bu travmayı sağlıklı bir şekilde atlatabilirsem benimle aynı şeyleri yaşamış öğrencilerime daha iyi eğitim verebilirim, daha doğru bir şekilde konuşabilirim, iletişim kurabilirim diye düşünüyorum. Şu an mesela ben öğrencilerle ilk karşılaşmamda nasıl bir konuşma yaparım ne konuşurum bilemiyorum. Benim de duygusal olduğum duygularımı gizleyemeyeceğim bir durum.” Kadın, Köy Öğretmeni

“Temel ihtiyaçlarımızın karşılanması gerek. Kendimize ait barınacak bir yer mesela.” Kadın, Köy Öğretmeni

“Öğrencilerimin bulunduğu psikolojide derse nasıl adapte edeceğimi bilmiyorum. İlkokul öğretmeniyim. Öğrencilerim okuma-yazmayı da unutmuş olabilir. Barınma sorunu olduğu için lojmanı olmayan okullara lojmanlar yapılmalı, köy evleri lojmana dönüştürülmeli ya da konteyner sağlanmalı. Okulda ders işlemek için de çocuklar binalara girmekten korkabileceği için eğitim çadırı yapılmalı ve gerekli materyaller sağlanmalı.” Erkek, Köy Öğretmeni