🛷 Başka, bembeyaz bir coğrafya

Svalbard’ın ve dünyanın en kuzey kenti Longyearbyen’e inmek için alçalan uçağın penceresinden baktığımda aşağıda deniz yüzeyini kaplayan dev buz parçaları görüyorum. Bunlar bir yerden kopan buz parçaları değiller. Deniz yüzeyi donduğu için okyanusun üzerinde yüzüyorlar. Bazı yerlerde buz o kadar yekpare görünüyor ki insan nerede olduğunu bilmese karla kaplı bir ovanın üstünde olduğunu düşünebilir. Kısa süre sonra uçak çevresi karlarla kaplı piste iniyor. Uçaktan inmeden önce herkes üstüne kalın montları, bereleri, eldivenleri geçiriyor. O anda montumu yanıma almak yerine bavuluma koyduğum aklıma geliyor. Camdan sızan güneşe bakarak ne olacak ki, diyor ve yaklaşık -20 derecede üstümdeki uzun kollu ile dışarı çıkıyorum. Uçak kapısından çıkar çıkmaz sanki başka bir boyuta geçmişim hissi veren bir soğukla karşılaşıyorum. Zemheri bir ayaza duvara çarpar gibi çarpıyorum. Koşar adımlarla merdivenlerden inip terminal binasına kendimi atıyorum.
Bagaj bandına varınca bizi kocaman bir sürpriz bekliyor. Hattın ortasında doldurulmuş bir kutup ayısı var. Bulunduğumuz coğrafyanın hakimini hatırlatmak amacıyla konulmuş gibi. Adada az sayıda da olsa insana saldırdıklarında vurulan bu muhteşem ayılar genelde bilimsel amaçlarla incelendikten sonra dolduruluyorlar. Bavulum gelir gelmez ilk işim çantamdan montumu çıkartmak oluyor. Bu nefes kesen soğukla iddialaşmaya hiç gerek yok. Beni bu maceraya sürükleyen Uğur ile dışarı yöneliyoruz.





