Nostalji deyince en çok da ‘sofra’ gelir aklıma

Sofra kültürleri çeşit çeşit ve bol renklidir bu ülkede, her gün başka duygularla yeniden sofralar kurulur: kimi zaman bir tabak eksik, kimi zaman boydan boya uzanan kalabalık sofralar. Doğudan batıya, kırmızıdan yeşile uzanan bu sofralar eskiden bir başka güzeldi, her şey gibi.

Yakın geçmişten, o heyecanla kurulan yılbaşı sofralarını hatırlıyorum, eskiden daha çeşitli, daha kalabalık geliyor o sofralar. Şimdi sofra kültüründen uzaklaşan eğlenceler aldı sanki o bizi buluşturan yılbaşı sofralarının yerini. Kalabalık Ramazan sofraları geliyor aklıma, ailelerin, eşin dostun bir arada olduğu ama kimin neye inandığının pek önemsenmediği, inananların dualarda, arayanların bir güler yüzde bulduğu o huzurlu sofralar. Komşuların bir araya gelip yardımlaştığı, birlikte yiyip içtiği o masalar daha neşeliydi sanki. Arkadan koşturan çocuk sesleri, iş güç dert tasa ve sevincin harmanlandığı sofralar anımsıyorum geçmişe bakınca. Şimdi bu kadar kalabalık değil o sofralar, birbirimize tahammülümüz kalmamış sanki eskisi kadar. Artık karşılaştığımızda ya da birbirimizi anımsayınca edilen kısa ve belirli amaçlar içinde olan sohbetler var o yüzden o sofralarda pek buluşmuyoruz. Sofraları güzelleştiren birbirinden güzel lezzetlerin yanında bizim kahkahalarımız, neşemiz sohbetlerimizdi halbuki, bu yüzden nostaljik sofralar daha bir hoş geliyor kalbime.