Ölümsüzlüğün kokusu var mıdır?

Tom Robbins’in Parfümün Dansı adlı romanı okurken mistik bir dünyada kaybolduğumu fark ettim. Günlük hayata dokunan, aşk, din, mitoloji, felsefe ve tarihle iç içe olan bu romanda ölümsüzlüğün arayışına koku eşlik ediyor. Romanda sıkça bahsedilen ölümsüzlük ve koku ilişkisinin yanında aslında bir özü arama da söz konusu. Bu öz, zaman zaman aranan parfüm, zaman zaman da ölümsüzlük oluyor... Hayal gücü nasıl koku ve ölümsüzlük arayışını aynı çatı altında birleştirebiliyor?

Bu kadar etkilenmemin nedeni, romanın bir masal dünyasından gerçeklere uzanışındaki incelikler. Parfümün Dansı, 8. yüzyıl ve günümüz olmak üzere iki ayrı zamanda ve Paris, Seattle ve New Orleans olmak üzere farklı mekanlarda farklı karakterler arasında geçiyor ve sonrasında bir parfüm şişesi etrafında yollarının kesişmesiyle hikâye tamamlanıyor. Alobar adlı bir kralın gelenekler gereğince yaşlılık belirtileri göstermeye başlaması üzerine acı yumurta yedirilerek öldürülmesinin kararlaştırılmasıyla başlayan roman, Alobar’ın bu ölümden kaçarak hayatına farklı bir yön vermesi ve dünyayı gezmesiyle ilerliyor. Onunla aynı kaderi paylaşan, Hint geleneklerine göre ölen kocası sonrasında dul kalan Kudra’nın da kocasının cesediyle yakılarak öldürülme kararına karşı çıkarak kaçmasıyla yolları kesişir. Karşılaştıkları manastırda Kudra’nın erkek olmadığını anlayan Alobar sonrasında onu da alarak dünyayı gezmeye, ölümsüzlüğü ve sınırsız yaşamı aramaya başlıyor.