Petite Maman, 2021

Tomboy, Girlhood, Portrait of a Lady on Fire derken, Céline Sciamma Fransız sinemasının ve kuir sinemanın vazgeçilmez yönetmenlerinden biri hâline geldi ve özellikle 2019'da Portrait of a Lady on Fire'ın uluslararası başarıları sayesinde adını çok daha geniş kitlelere duyurdu. Sciamma'nın yeni filminin Berlinale'de yarışacağını duyduğum ilk andan beri festivali ayrı bir heyecanla bekliyordum. Petite Maman, heyecanımı boşa çıkarmadı, beni hayal kırıklığına uğratmadı ve benim için sadece haftanın ve Berlinale'nin en iyisi olmakla kalmadı, muhtemelen aylar sonra 2021 sinemasına dönüp baktığımda yılın en iyileri arasında da anacağım bir film olarak hafızama kazındı.

Petite Maman'ın küçük kahramanı Nelly, anneannesinin ölümünden sonra, onun evini boşaltmak için ebeveynleriyle bir yolculuğa çıkıyor. Annesinin çocukluğunun geçtiği, yanı başındaki ormanda dal ve yapraklardan bir ağaç ev inşa ettiği, oyunlar oynadığı, hayallere daldığı ev burası. Miyazaki filmlerinden ilham aldığını söyleyen yönetmen, Nelly'nin bu eve yolculuğunu bir zamanda yolculuğa dönüştürüyor. Kısa süre önce yüzleştiği buruk veda annesinin onu bırakıp gideceği endişesine evrildiğinde, annesiyle bir bağ kurmanın yollarını arayan Nelly, annesini karşısında bir akranı olarak buluyor bu zaman tünelinin içinde.

Yönetmen, Petit Maman'ın 72 dakikalık kısacık süresine ölümü, yası, yalnız geçen çocukluğu, sonbaharı, karanlık korkusunu, sıcak süt kokusunu, içinde kurabiye dışında her şey olabilen teneke kurabiye kutularını, bir daha olmayabilecek ‘bir daha’ları sığdırıyor. Geçmiş ve gelecek, çocukluk ve yetişkinlik, yaşam ve ölüm arasında, çocuksu, şiirsel, büyülü ve izleri izleyenin zihninden kolay kolay silinmeyecek bir bağ kuruyor.

★★★★★