Promising Young Woman, 2020

Promising Young Woman'ın şeker rengi tonlarını ve eğlenceli gözüken karelerini, başrol oyuncusu Carey Mulligan'ın sevimli hâllerini  gördüğünüzde filmin bir romantik komedi ya da tatlı bir aşk filmi olduğunu düşünebilirsiniz. Fakat bir anda sizi içine çeken neon ışıkları, tehlikeli tuzakları ve aynı Carey Mulligan'ın bir anda çehre değiştirdiği hâlleri kafanızı karıştırabilir. Ben de Promising Young Woman'ın fragmanıyla ilk kez karşılaştığımda filmin tonunu ve türünü anlamakta zorlanmıştım. Tuhaf bir şekilde, film sona erdiğinde ne düşüneceğimi kestirmekte de zorlandım. İzlediğim politik doğruluktan uzak, saldırgan ve fazlasıyla çarpıcı bu filmde yanlış olan neydi, ya da yanlış olan bir şey var mıydı? Kadınların yıllardır, yüz yıllardır çıkardığı seslerin sonunda (dünyayı kendi çöplüğü, kadınları kendileri için varlığını sürdüren objeler olduğu yanılgısını ısrarla sürdüren) erkeklere rağmen duyulmaya, dinlenmeye başladığı bir çağda, bu film ne anlama geliyordu?

Yıllarca izlediğimiz, intikam peşinde koşan, her önüne geleni sorgusuz sualsiz ortadan kaldıran erkeklerin kahraman ve vatansever ilân edildiği, John Wick'ten Deadpool'a, Tarantino filmlerinden Liam Neeson filmlerine intikamın bir pornoya dönüştüğü, erkekler tarafından yazılıp çekilmiş filmlerin verdiğinden fazlasını ya da eksiğini vermiyor özünde Promising Young Woman. Kahramanımız Cassie, üniversite yıllarında en yakın arkadaşının erkeklerin fiziksel ve cinsel şiddetine uğramasının ve önce okula ardından hayata veda etmesini kaldıramayıp okulu bırakmış bir genç kadın. Bir noktada intikam yemini edip kendisi de okulu bırakmış ve gecelerini hiçbirinin diğerinden farklı olmadığına inandığı erkekleri “avlamaya”, “tuzağına düşürmeye" adamış. Sarhoş, çaresiz ve savunmasızmış gibi yaparak, karşılaştığı erkeklerin ne kadar ileri gideceğini test ettiği bu “av", fiziksel bir zarar vermeye odaklı olmasa da, “onlar gibi olmadığını”, “iyi biri olduğunu” düşünen erkeklerin özündeki gerçek benliklerini fark etmelerini sağlıyor. Ta ki hayatına, en azından bir an diğerlerinden farklı olup olmadığını sorguladığı bir erkek girene ve ta ki arkadaşı ile kendisinin hayatını kabusa çevirmiş olanlarla yolları yeniden kesişene kadar…

Emerald Fennell'in ilk filmi, cheesy'liğinin de, bir intikam pornosuna dönüştüğünün de fazlasıyla farkında. Esprili, detaycı ve sürükleyici senaryosu Cassie'nin “av” sahnelerinde tekrara düşmeye ve tökezlemeye başlasa da, dikkatinizi üzerinde tutmayı başarıyor. Carey Mulligan'ın yıldızlaştığı performansına, Bo Burnham çok iyi ayak uyduruyor; film, renk seçimi, müzik seçimi, müzik kullanımı ve kostümleriyle kendine has bir evren yaratıyor. Başta kadın oyuncu ve özgün senaryo kategorilerinde olmak üzere, ödül sezonunda iddialı olmasına şaşırmamalı.

★★★★