Sigara, stil ve gelecek: Sex and the City ve Cowboy Bebop

💻 Efe Re

Köşemize çekilip okuduğumuz kitaplar, izlediğimiz diziler bizde dışarı çıkıp ve hayatı yaşama arzusu uyandırır. Anlatı aralanıp bize arzularımızdan örülmüş bir yol gösterir. Bu yoldan yürümek için okuduğumuz hikâye bir bahane olur. Ya da anlatılar bizi beğendiğimiz bir yolu yürümeye aslında hakkımız ve cesaretimiz olduğuna ikna eder. Bir şeyin taklidini yaparken yaşamak istediğimiz hayatı keşfedeceğimize inanırız. Lise filmlerinin kayıtsız “cool” çocukları sporcu jock’lardan farklı bir erkeklik sunar. “Ben jock olmadan da kayda değer bir hayat yaşayabilirim!” çünkü nerd olarak nasıl havalı olunacağını öğretmiştir artık popüler kültür bize. 

Daha kişisel ve spesifik bir örnek: Üniversitede Sex and the City izlemeye başladığımda sigara içiyordum ama Marlboro Lights değildi içtiğim marka. Carrie’nin cool’luğuyla karşılaşınca Marlboro Lights içmeye başladım. Pahalıydı ama buna hakkım vardı. Çünkü özendiğim hayat şöyleydi açıkçası: Herkes sürekli birileriyle tanışsın; kahvaltılarda boyuna bu insanları çekiştirelim, analiz edip rafa kaldıralım; sonra haftaya baştan bir kez daha. Bunların hepsini yaparken de çantamda taşıdığım sigara Marlboro Lights olursa sahne hakkıyla tamamdır. 

Fakat arzularım pek sürdürülebilir değildi. Ben ve etrafımdaki insanların hayatlarına uzun ıssız dönemlerde kimsenin girip çıktığı yoktu, ya da daha kötüsü aramızdan biri bazen bir yan karaktere takılıp onu haksız yere başrol yapardı. Kimse Big değildi, kimsenin bir iddiası da yoktu. Öte yandan SATC’nin kurduğu ebediyet fantezisinin aksine (bkz. 20 yıl sonra And Just Like That), arkadaşlıklar bitiyor, birileri ülkeyi terk ediyor ve masa giderek tenhalaşıyordu.

🍸 Carrie ve bir dal Marlboro Lights

Sex and the City rüyasının sonu: Marlboro Lights içmenin kapatmadığı boşluk

Bu boşluk kendini en çok Carrie’nin kalabalık yaşamına özenip aldığım Marlboro Lights’ın civarında hissettirirdi. Kurgusal bir hayata özenen karakterim parlak Marlboro kutusuyla baş başa kalıp boş masalarda sigaranın dumanını izlerdi. Ama böyle olmanın olayı neydi? 

O hâlde farklı bir özen ve farklı bir anlatı gerekliydi: Dışarı açılacak kapıyı tekrar aralayacak farklı bir bahis, yaşamak için farklı bir bahane. SATC’den ziyade pesimist ve çalışan bir bahane.  

Yine sigara yine başka bir kapı: Cowboy Bebop

Gelelim bir başka örneğe: Cowboy Bebop dizisinin başkarakteri Spike. Spike’ı düşününce aklıma birinci bölümdeki sigara sekansı geliyor. Ama tabloyu anlatmadan önce biraz diziden—orijinal anime versiyonu—bahsedeyim. 

Spike ve Jet, Dünya’da yaşam sonlandıktan sonra uzayda başıboş dolanan iki karakter. Külüstür bir uzay gemileri var. Geçimlerini gezegen gezegen dolaşıp başına ödül konmuş suçluların peşinden koşmakla sağlıyorlar. Çoğu zaman suçlular ellerinden kurtuluyor ve külüstürlerine eli boş dönüp aç be aç uzay boşluğunda dolanmaya devam ediyorlar. Bilim kurgu uzay flanörlüğü yani. 

Dizi, dolayısıyla hep bir bekleyiş hâlinden bahsediyor. Aranan suçluların TV’de duyurulması bekleniyor. Uzak gezenelerin yolu gözleniyor. Arananların ortaya çıkmasını bekleniyor. Para ve yemek bekleniyor. Dünya’daki geçmişlerinin onları tekrar bulması bekleniyor. 

🚀 Spike ve bir dal sigarası

Spike’ın sigara sekansları ve Tumblr

Sigara sekansı üstüne çok yazılmamış olsa da zamanında Tumblr’da çok paylaşılmış bir sahne. (Hatta geçen gün hatta Kadıköy’de birinin tişörtünde gördüm—ofc!) Belki sad girl’lerin Lana Del Rey’i varsa da geceleri ağırlık kaldıran sad boy’ların Cowboy Bebop’u vardır. 

Spike üstsüz, kıraç vücuduyla geminin penceresine tünmüş ve bir sigara yakmış, boşluğu izliyor. Pencerenin ardı karanlık ve uzakta yıldızlar var. Sigaradan bir duman alııyor, dibine küçük bir fiske vurup Jet’e paslıyor. Yer çekimi yok. Sigara boşlukta döne döne, dumanı ardında salına salına Jet’in parmaklarının arasına varıyor. Önemli, çünkü son dalları. 

Ne demek istiyorum?: Etrafımızdaki her şey hızla aşınırken birçok insanı hayata açan yer SATC’nin ebediyete kadar süren birliktelik ve yaşam stili optimizmi değil. Ama tam tersi olan kaybettiğimiz şeylere dair pesimizm de değil. Bütün melankolik cool’luğun arkasında optimizm devam ediyor. Spike ve Jet son dalın optimizmini paylaşıyor. Boşluktan ümit kesilmiyor.