🧑‍✈️ Simsiyah Kumsallar, Lego'dan Bir Kasaba

İnsan garip bir yaratık. Gül bahçesinde de olsa beklediği bir sardunya ise o sardunyayı görene kadar gül bahçesinin keyfini çıkartmaktan aciz. Bizim de Reykjavic’te bir otel odasında pilotumuzdan gelecek telefonu bekleyişimiz aslında buna benziyor. Tabii İzlanda’ya 3 yıl sonra tekrar geliş amaçlarımızdan birini sardunyaya indirgemek dışında. Arada cama çıkıp gökyüzüne bakıp “Açmayacak galiba bu hava” diye birbirimize umutsuzluk aşıladığımız, zamanın yarı hızda ilerlediği saçma bir gündeyiz. Aslında dışarı çıkıp Reykjavic sokaklarını dolaşabiliriz ancak kafamızı sürekli meşgul eden bu durum nedeniyle keyif almayacağımızı biliyoruz. Üstelik dinmeyen bir yağmur ve gri İzlanda havası tepemizde.

En sonunda açlığımızı dindirmek için dışarı çıkmaya karar veriyoruz. Hemen yakındaki bir lokantaya atıyoruz kendimiz. Bir ben, bir Uğur’un gözü telefona kayıyor. Karnımızı doyurup yalandan 1-2 sokakta turlayıp otele geri dönüyoruz. Üzerine konuşmasak da anlaşmış gibi otelde beklersek ödül olarak hava uçulabilecek hâle gelecekmiş gibi bir totemin içine düşüyoruz. Yolda içinden cin çıkan bir gaz lambası bulsak ikimizin de ilk dileği havanın açması ve buzul nehirleri üzerinde pırpır uçakla uçmak olacağını biliyoruz.