Théière et passe-thé (Çaydanlık ve Süzgeç)

1893 yılında Chemnitz Almanya’da doğan Marianne, bir kadın tasarımcı olarak erkek tasarımcılarla birlikte,-özellikle de çaydanlık tasarımı ile-, adını tarihe Bauhaus tasarımcısı olarak yazdırmayı başardı.

Bauhaus'un dönemi için ilerici bir akım olduğunu kabul ediyorum, fakat ne yazık ki bu çağdaşlık cinsiyetçi tutumunun önüne geçemedi. Okulun çoğunluğu kadın öğrencilerden oluşmasına rağmen sistem onları “cinsiyet dengesi” olması açısından belli başlı bölümlerde okumaktan alıkoydu. Kız-erkek karışık görülen 1. yıl hazırlık sınıfından sonra, kadınlar tekstil ve örme alanlarına yönlendirilirken, erkekler heykel, metal, grafik tasarımı ve fotoğrafçılık gibi alanlarda özgürce seçim yapabildiler. Aslında ressam olan Marianne için ise bir istisna oluştu; işleriyle hocası László Moholy-Nagy'yi çok etkileyen Marianne, metal sınıfına alındı.

Marianne, 1924 yılında Bauhaus öğrencisiyken tasarladığı çaydanlık ile geleneksel çaydanlık tasarımına geometrik şekillerle farklı bir yorum getirdi. O dönemki geleneksel çaydanlıklardan farklı olarak, 7 santimetre yüksekliğinde bir yapı oluşturarak daha konsantre bir çay özü oluşmasını amaçladı. Minimalist ve geometrik tasarımı ile “Biçim işlevi takip eder” şeklindeki Bauhaus prensibinden yola çıkan bu tasarım, aynı zamanda tasarımcısının sanatkarlığı ve zanaatkarlığını da kanıtlayarak, Bauhaus ilkelerini somutlaştırıyor.

Brandt, henüz okuldaki ilk tasarımı olan bu çaydanlık yorumu ile erkek tasarımcılar arasında yerini sağlamlaştırırken, bu tasarım daha sonraları the Met, MoMA ve the British Museum gibi önemli müzelerin koleksiyonlarında yerini aldı. Başarıları bununla da sınırla kalmayan Brandt; 1928 yılında hocasının bölüm başkanlığını bırakmasının ardından, erkek arkadaşlarını geride bırakıp, metal bölümünün bölüm başkanı ve ustası olarak birçok önemli tasarıma imzasını atmaya devam etti.

Dipnot: 2007 yılındaki bir Sotheby's müzayedesinde, bu çaydanlıklardan biri rekor bir fiyatla $361,000'dan alıcı buldu.