Vakit Tamam

Hepimiz zamanı gelince ayrılıyoruz bir şeylerden. Onlardan ayrılmayıp beraber kaldığımızda da, dünyanın geri kalanından ayrılıyoruz bir nevi. Varoluşçu felsefenin ve pek çok Mağriplinin babası Camus, bu çağı tanımlamaya dair en doğru kelimeyi “Ayrılık” olarak seçmiştir hatta. İnsanlar değişiyor, çağ değişiyor, evlilikler bitiyor; yenileri başlıyor, yeri geliyor onlar da bitiyor. Özetle hayat bir şekilde devam ediyor.  Bu devinim hali sürerken, en önemlisi akışta kalmak ya da zamanı geldiğinde ceketini alıp çıkmak belki de.

Bültenimizde de sık sık adından bahsedeceğimiz 60’lık delikanlı Steve Bruce, zamanı geldiğinde veda etmeyi beceremedi. Tepeden tırnağa her şeyiyle bir 90’lar SitCom’undan fırlamış gibi duran bu adamın enerjisi öyle bir çekildi ki, her an gençliğinde girdiği tüp kuyruklarından bahsedip çevresindekileri darlayacak kıvama geldi. Bu mutsuz ilişki en çok ona yaramadı ve söylemleriyle milyonlarca Newcastle United taraftarının nefretini kazandı, karikatürize oldu.

_{Görsel: football365}

Rafael Benitez gibi fiyakalı bir ismin ardından göreve başlayan İngiliz teknik adam, kontratı imzaladığı ilk günden beri Tyneside çevresinde yetersiz bulundu. Başarıya aç Newcastle taraftarının aklı hep daha büyük isimlerdeydi çünkü. Taraftarlar ve Bruce arasındaki dikiş, başlangıçtan itibaren bir türlü tutmadı ve her mağlubiyetten sonra homurdanmalar devam etti.

Oynattığı muhafazakar futboldan, giyiminden, gülüşünden, basın toplantılarındaki tavrından, kısaca onu o yapan özelliklerinin tümünden dolayı yerden yere vuruluyordu. O bunların hiçbirine aldırış etmedi. Umursamaz tavrı da can sıkıyordu. Geçen sene gelinen son noktada, küme düşme hattında savaş verirken, ligin bitimine 4-5 hafta kala avantajlı durumda olduklarında bile Twitter üzerinden ölüm tehditleri alıyordu. Taraftar artık “Düşeceksek de düşelim, yeter ki gitsin!” noktasına geldi. Takım sahibi Mike Ashley, tüm eleştirileri görmezden gelip Bruce’un arkasında durduklarının mesajını verdi. Son düzlükte hata yapmadılar ve ligden düşmesi kesinleşmiş Sheffield ve Fulham’ı yenerek seneyi 12. sırada bitirdiler. Fakat bu suni bir tabloydu.

Kadronun güç kazanması gerekiyordu ama sanıyorum ki el değiştirme mevzularından dolayı pek aktif bir transfer dönemi geçirmediler. Eldeki isimlerden sol bek Danny Rose’un kiralık sözleşmesi bitti, onun yerine Championship’ten Jamal Lewis’i aldılar. Bir de forvete Callum Wilson eklemesi geldi. Küme düşmekten kıl payı kurtuldukları sezona, geçen seneden farklı olarak bir tek Wilson ile girdiler. Bu, bir nevi paraşütsüz atlamak gibi bir şeydi onlar için. İntihar etmenin daha kolay pek çok yöntemi vardı. Takım sahipleri belki de Bruce’a güvenmedikleri için yatırım yapmaya değer görmediler, ya da çok umurlarında değildi.

Kucaklarında bombayla girdikleri sezona West Ham’dan evlerinde 4 gol yiyerek başladılar. Hemen ardından Aston Villa deplasmanında da üretkenlikten uzak bir görüntü sergileyip 2-0 yenildiler. Üzerine bir de Lig Kupası’nda Burnley’e elenince kazan artık yanına yaklaşılamayacak şekilde kaynıyordu. Değişim, sinyallerini hiç olmadığı kadar güçlü veriyordu.

Sakatlıklar, formsuzluk, belirsizlik derken ilk 7 maçta galibiyet yüzü görmediler ve geçtiğimiz günlerde, kulüp Suudi Arabistan destekli bir konsorsiyuma satıldı. Şimdilerde ise futbol dünyasının en zengini oldukları konuşuluyor. Steve Bruce’a da yol göründü haliyle.

Taraftarlar sokaklara döküldü, şehrin dört bir yanında kutlamalar yapılıyor ama inanın bunların hiçbiri ilgimi çekmiyor. Futboldaki endüstriyelleşme başka bir yazının konusu olduğundan susuyorum ve Newcastle’ı hep Given’lı, Colloccini’li, Duff’lı, Owen’lı kadrosuyla hatırlayacağım diyerek yazıyı sonlandırıyorum.