Ve kapının kilidi

✏️ Deniz Uçan

Merhaba, ben Deniz. Bugün size aşırı kişisel bir hayranlık hikâyesi anlatacağım. Yazacağım ilk yazının Büyük Ev Ablukada yazısı olacağını hiç düşünmemiştim. Hayatımda daha büyük groupie'si olduğum bir müzik grubu yokken de Fanon’a “Büyük Ev” yazmak tesadüf olamaz sanki. 

21 Aralık 2012’de Full Faça albümü ve sözde kıyamet şerefine Dünya’nın Son Konseri’ne bir şekilde gittiğimde, grup hakkında en ufak bir fikrim yoktu—şarkılara eşlik edebilecek kadar bilmiyordum ve bir yandan da geceye dair pek bir şey hatırlayamayacak kadar sarhoş, bir o kadar da ilgisizdim.

Sonradan Dünya’nın Son Konseri kaydını izlediğimde orada bulunmama rağmen neleri kaçırdığımı anlayıp yıkıldım. Keşke Büyük Ev Ablukada sevgim ta o zamanlar başlasaymış, sanki birlikte geçirdiğimiz zamanlardan 1 yıl kaybetmişim gibi hissediyorum o an. O konserden sonra ufak ufak kendilerini araştırmaya ve dinlemeye başladım. Bir başka konser çıkışı Full Faça CD’si satın aldım. Bu albümde gönlümü çalan ilk parça kızgın neşesiyle Bil oldu, olmayaydı iyiydi. Aradan 9 yıl geçmiş olmasına rağmen arabada ailecek sadece Full Faça dinliyoruz. 

🪴 Cihangir’deki bir evin odası
🧷 İllüstrasyon: Sadi Güran, Kaynak: Bant Mag

2013 ve sonrası

Asıl Büyük Ev Ablukada maceram 2013’te üniversiteye girdiğim zaman, Çıplak Ayaklar Kumpanyası’nda, en fazla 100 kişinin bulunduğu Ay Şuram Ağrıyo isimli akustik konserlerle başladı. Bu dönemde yaklaşık iki ayda bir Büyük Ev Ablukada konserine gidiyor, her dinlediğim konserden “Oğlum, daha ne kadar iyi olabilir?!” diyerek çıkıyordum. Bu sırada her konsere başka bir arkadaşımı götürüyordum. Onlar ilk kez “Büyük Ev Akustik” dinlerken ben şarkıları ve sıralarını ezberlemeye konserlerde başlamıştım. 

YouTube’da bir yandan parçaların akustik versiyonlarını bulmaya çalışıp gidemediğimde kendimi Görüntülü Radyo Eksen Filanı 2011'yla oyalamaya çalışıyordum. Kendimle alıp veremediğimin çok fazla olduğu o dönemde en yakın arkadaşım En Çirkini Güzellerin'di. Sanki mütemadiyen olan üzgünlüğüme bir destekçi—bir yandan da tadımı yerine getirecek bir şeyler arıyor, bu parçada buluyordum. Mutsuzdum, ama keyfim yerindeydi. 

2015

2015 yılında Küçükçiftlik Park’ta çalışmaya başladığımda, ilk işim Full Faça’nın son konseriydi. Defalarca dinlemiş olmama rağmen büyülenmiş gibi izliyordum konseri. “Tayyar Ahmet çalmasın, çünkü o zaman konser bitecek,” diye düşündüğümü hatırlıyorum. 

Sonrasında benim için bir ritüel hâline gelen Büyük Ev Ablukada setlist’i çalmam—ve heyecandan asla imzalatamamam— ve işin hem sahne arkası operasyonunda bulunduğum hem de bir hayran olarak izlemelere doyamadığım günler, bu konserle başlamıştı. 

🐦 Kuş bakışı

2016

Ve 19 Mart 2016: Volkswagen Arena, ilk FIRTINAYT konseri. Arayan Bulur ve Hayaletler single’ları—yani Tekli Şekli’leri—konserden önce çıkmıştı, sanki hepimiz ödevmiş gibi ezberleyerek konsere gelmiştik. Hangi parça olduğunu maalesef hatırlayamadığım bir yerde, başta Canavar Banavar sandığımız ama sadece kostümü aynı olan bir performans sanatçısı ip üstünde üstümüzden yürümeye başladı.

Basitçe planlanabilecek bu mini performans karşısında resmen büyülenmiştim; Hoşçakal Kadar’ı ilk duyduğum an, sanki içimden bir şeyler kopup gitmişti. Bundan yaklaşık 1 sene sonra başıma gelecek, hayatımın en kötü ayrılıklarından birini yaşadığım sırada Dudi’yi Toparlama Partisi olarak defalarca kez FIRTINAYT konserlerine götürüldüm. Sanırım yine o dönemde bana daha iyi gelen bir şey yoktu. 

Aynı sene Ay Şuram Hâlâ Ağrıyo—canlı konser kaydı—yayınlandığında, her konserden duymaya alışkın olduğum, sonrasında bir başka âşık oluşumun parçası hâline gelen Çamur’u sınırsızca cebimde ve kulağımda taşıyarak geçirdiğim günler oldu. Sonsuz kere üst üste Çamur dinlemek istiyordum. O sene ve sonrasında "Çamur hayatımı kurtardı," diyebilirim. 

⚡️ Fotoğraf: Cem Gültepe

2017,5

Bundan yaklaşık 1,5 yıl sonra bir ekim gecesi FIRTINAYT albümü çıktığında, en az benim kadar Büyük Ev Ablukada seven en yakın iki arkadaşımla, evimin salonunda üst üste defalarca kez albümü dinleyip “Hoşçakal Kadar olmamış ya,” diye ahkam kesmiştik—ne boş yapmışız. 

Bu arada, eminim ki Güneş Yerinde birçok kişinin birçok kişiyle şarkısıdır ama o akşam bizim üçümüzün şarkısı oldu. En iyi zamanlarımızda da, en kötülerinde de bizi asla yalnız bırakmadı; birbirimize sarılmayı bildik onun sayesinde. 

2019

2019’da yine benim çalıştığım, Büyük Ev Ablukada’nın sanatçı olduğu bir konserde buluştuk. Bu sefer çok daha yakın temasta, her bir grup üyesiyle birebirde konuşabilecek kadar yakın, ancak korkunç starstruck olduğum için tek kelime dahi edemediğim bir gündü. On bin kişiye verecekleri ilk konseri sahne üzerinden izleme fırsatı yakalamanın benim için ne demek olduğunu kelimelerle anlatabilmem mümkün değil.

📸 19 Ekim 2019, Fotoğraf: Deniz Uçan

Falan filan olduktan sonra

Sonrasında falan oldu filan oldu, defalarca kez FIRTINAYT konserine gittim; hiç Mutsuz Parti’ye gitmedim; araya pandemi girdi; arada hiçbir şey dinleyip izleyemediğim zamanlar oldu; hayatta en sevdiğim yerde gece gündüz demeden sadece Büyük Ev Ablukada dinlediğim şahane 1,5 ay geçirdim; birçok kayıp verdim ve birçok şey değiştirdim. Bi’ yangın çıktı, bi’ yangın çıktı gitti içimden. 

İniş çıkışlarıyla, kalp kırıklıkları ve heyecanlarıyla, endişeli bekleyişlerin sonunun hep iyiye çıkmayabileceğini öğrenerek geçen son birkaç yılda sırtımı sıvazlayan, saçımı okşayan, benimle ağlayan, yer yer umutlarımı besleyen, her bir parçayla farklı zamanlarda elimi tutan bu müzikal dostlukta ne yapayım da nereye, kime, nasıl teşekkür edeyim bilemiyorum. 

Son gol olarak da yaklaşık 7 buçuk dakikalık bir terapi seansı, Yangın Akvaryum'la bir süre daha hayatımın akışında yenileriyle eskileriyle Büyük Ev Ablukada merkeze oturacak gibi duruyor. Aşırı romantik oldu—umarım bir şekilde yazımı okuyup da Büyük Ev Ablukada benimle dalga geçmez.

Kendini sıkma sakın.