SOLİ'den haberlere, yeni tanışıklıklara, mahallede ayaküstü sohbetlere, konar-göçer ve yerleşik olduğumuz mahallelere kulak vermek ve fotoğraf albümlerine göz atmak için buluştuğumuz SOLİ Community Newsletter'ın dördüncü sayısında eski Yeşilköy mahallelisi Ece Manav'la Berlin'de, yeni mahallesi Alt-Treptow'da buluşuyoruz. Ev, mahalle ve topluluk alanları üzerine kavramsal sohbetlere dalmadan önce son günlerde Ece'nin Berlin ajandasına giren etkinlikleri, mahallesinde müdavim olduğu yerleri öğreniyoruz. Geçtiğimiz hafta Pera'da, mahalleli Comedus'ta buluştuğumuz tanıdık yüzlere bakıp kendimizi bir kere daha şanslı hissediyoruz. Analog makineyle çekilen fotoğrafların nostaljisinden çok sürprizinin heyecanını yaşıyoruz.
Önümüzdeki haftalarda SOLİ'de yolculuk yine Pera'da başlayacak, Kapadokya'ya uzanacak. Bir dahaki SOLİ community buluşmasının hayalleri kurulmaya ve tohumları ekilmeye başladı. O zamana dek fikirlerini, düşlerini ve mahallenden haberleri bize yaz: [email protected]
İÇİNDEKİLER:
- NOT DEFTERİ: Ece Manav, Alt-Treptow, Berlin
- AYAKÜSTÜ: Ece Manav'la ev, mahalle ve bir aradalık alanları üzerine
- ALBÜM: 08.11.23 Tanıdık Yüzler
- ARŞİV: B'den Y'ye: Berlin'den İstanbul'a
Kapadokya'dan sevgilerle,
SOLİ
SoliSeyahat ve kültür yayını SOLİ, şehirleri ve içindeki farklı kültürel toplulukları araştırmak üzere mahallelere ve mahallelilerin hikâyelerine odaklanıyor.
Ece Manav, Alt-Treptow, Berlin
Ne var ne yok?

Bir aradalıkların alan tutucusu, iletişim tasarımcısı ve yaratıcı zihin Ece'nin (Manav) defterinden kendisine, mahallesi Alt-Treptow'a ve Berlin'e dair notlar.
Tanışalım
Adım her seferinde muhakkak başka bir biçim ve aksanla Ece. "Ece" olmanın zor olabileceği anlardaysa işin içinden “Edge” olup çıkıyorum.
Yakınlarıma göre en iyi olduğum konu aramızdaki tabiriyle “etrafımda olan bitenlerden hep haberdar olmak” ve organizatörlük.
Bana sorarsanız bir süredir iyi olduğum, daha doğrusu iyileştiğim konu organizasyon sever ruhumu akışa daha gönül rahatlığıyla kaptırabilmem; kendisine "güvenli belirsizlik" demiştim bir süre önce bu hâlin. Planlarımı suya bırakıp beni nereye götürecekleri bilmeden seyirci olma konusunda iyileşiyorum. Diğer yandan bir aradalık alanlarını yaratmak ve insanları, fikirleri, materyalleri, "şeyleri" bir araya getirmek tutkum diyebilirim.
Ne var ne yok?
Bizim sezonumuz yeni bitti, o festivalden bu festivale hızı yüksek bir yaz ve güney havası aldıktan sonra sonra şimdilerde danışmanlık olarak yaptığım veya ekiplerin parçası hâline geldiğim iletişim tasarımı projelerimi sürdürüyorum. Bir yandan da son bir yıldır hayatımın en büyük keyif ve deney alanlarından biri ileri dönüşüm projem Material Things için atık suni deriler ve yeniden materyal avına çıkmaya hazırlanıyorum. Kış huzurunda üstüne güzelce çalışıp, İstanbul ve Berlin’de epey insanın kolunda görüp her seferinde duygulandığım çantalar ve laptop kılıflarına, materyal şeylere, yeni modeller de ekleyeceğim. Yavaş ama emin adımlarla ilerliyorum.
Diğer yandan geçtiğimiz yaz benim için en heyecan verici projelerden biri, pek sevgili arkadaşım Julia Flux ile birlikte küratörlüğünü üstlendiğimiz Cadavre Exquis/Solastalgia idi. Berlin’in en kültür füzyonu yoğun bölgelerinden birinde, aynı zamanda bir topluluk bahçesi St. Jacobi Mezarlığı’nın içindeki Kiezkapelle’de bir sergi ve deneyim alanı yarattık ve orada bir performans yaptık. Geçtiğimiz haftalarda “Talking with Stones” performansının başka bir uzantısını Genezarethkirche’de bir ambient müzik etkinliğinde yapmak için alan bulduk.
Mahalleye dair
Berlin'de Alt-Treptow’da yaşıyorum, bu mahalleye kalbim her geçen gün daha ısınıyor. Zaman ilaç.
Mahallede beni sık sık Nathanja & Heinrich’te bulabilirsin.
Mahallede güzel havayı gördüm mü bisikletle kendimi parklara atmak ve yine havalar el verirse mor gün batımlarında yakalamak konusunda hiç fena değilim.
Son zamanlarda rotama yeni eklenen yer: Treptower Park’tan Spree Park’a doğru giden yemyeşil yol.
Berlin ajandasından
Sadece Berlinliler ne zaman dans etmeye gidileceğini bilir. O zaman asla gece yarısı değildir. Pazar sabahları candır.
Benim topluluk alanım, aynı zamanda dans pistim: KaterBlau.
Berlin'de radarımdaki galerilerin sayıca çok olduğunu söylemem gerek. Lage Egal’in yeri bende her zaman ayrı. Pierre ve Sarie, bir süre çalıştığım galeri. DUVE, Peres Projects, Dittrich & Schlechtriem, KW düzenli olarak takip ettiklerim.
Şehirde her ayın ilk pazarı müze girişleri ücretsiz. “Museumssonntag” yeni keşif ve bildiklerimi hatırlatma konusunda benim için yönlendirici oluyor.
Şehrin beklenmedik yerlerinde pop-up deneyimlerle ve sergilerle karşılaşmak Berlin'de sanata dair şehrin nabzını tutmak için birebir.
Önümüzdeki haftasonu, 25 Kasım'da başlayıp 4 güne yakın sürecek Katzen Tanzen aufm Tisch Berlin'deki favori partim. Her yıl bir defa düzenleniyor. İstanbul’dan ve her yerden bir sürü arkadaşım da bu etkinlik zamanı beni ve Berlin'i ziyarete geliyor.
Noel'in yaklaşmasıyla şehirde tatlı sanat ve tasarım marketleri kurulmaya başlıyor. 16 Aralık’ta Roam Projects’te gerçekleşecek tasarım marketinde ben de Material Things parçalarımla yer alacağım.
Ece Manav'la ev, mahalle ve bir aradalık alanları üzerine
Onunla dans pistleri ev, yabancılar yeni tanıdık, boş mekanlar dolup taşan kolektif üretim ve deneyim alanları: Ece'yle mekan-insan, mahalle-topluluk arasındaki ilişkileri okumak ve bir mahali dönüştürmek üzerine.

Pandemi sonrası ilk festivallerden. Bir aradalıklardan uzak kalalı çok, Bozcaada’yla ayrı düşeli az olmuş. Etrafında renkli ve çok sesli bir kalabalıkla fikirleri çarpıştırırken tanışıyoruz Ece’yle. O zamanlar bir parçası olduğu, şimdi gönülden bağlı olduğu Bozcaada Caz Festivali’nde. Daha o günden iletişim ağları kurma ve etrafında diyaloglar için alan yaratabilme kabiliyetinden etkileniyorum. Tabii o zaman bu, çok daha sezgisel bir yerden geliyor. Tanıştıkça sihrini daha somut bir şekilde görüyorum Ece’nin.
Ece, fikirlerini bir bavulda oradan oraya taşıyan, fikirlerini gittiği her yerde döküp çatısı-evi hâline getiren, evini bir buluşma alanı olarak açan, davetkar ve çok sesli-renki biri. Çok sesli ve renkli olması fikirlerinin dallanıp budaklanıp değdiği her yerde yarattığı, herkesin paylaşımına açık alanlardan. Durum böyle olunca Ece'yi gittiği her şehirde, kolektif bir alan açmışken ve etrafında insanları toplamışken bulmak mümkün oluyor. Bundan hareketle mahalle-topluluk, mekan-insan ilişkilerini, ev kavramını ve topluluk alanlarının açılımlarını konuşmak için Ece’nin yamacına, biz de Berlin'e gidiyoruz.
Ortağı Ömer’le Çukurcuma’da doğaçlama ve kolektif bir şekilde başlattıkları sanat ve üretim alanı FREYAalt’tan, bugün yaşadığı Berlin’deki projelerine, mahalle kavramından ev dediğimiz yere; Ece’yle ayaküstü, zihin açan, dağınık-toplu düşüncelerde buluşuyoruz. Mahal yeni mahallesi Alt-Treptow.
Ece, “ev” senin için ne anlama geliyor?
Ayağımı bastığım her yeri evim yapabilirim. Ait hissediyorum bir kere, kendime. Dolayısıyla etrafımdaki her şeyde de bu potansiyeli görüyorum. Bu hissi takiben de elbette yaşanmışlık geliyor. Bir yere ait hissetmem, oranın yörelerinde, köşelerinde biriktirdiğim anılarla büyüyor. Biraz da seyahat eden, “göçebe” bir tip olduğumdan; sonunda “ev”, biriktirdiklerimi temsil ediyor: insanlar, renkler, yürüyüş rotaları, düşünceler, gün batımları, duygular, sesler… Berlin’de veya başka bir yerde; kalbimdeki “ev” hissi tüm bu çağrışımların karşılığı.
Bir evden, bir diğerine; İstanbul'dan Berlin'e yolculuğa gelelim. Berlin, nasıl evlerinden birine dönüştü?
Bir çağrı hissettiğimde onu takip ediyorum, genelde hep bir plan var ama hiçbir planım da yok gibi. Berlin’e ilk adımımı atacağım zaman iş arkadaşlarım ve ablam halihazırda burada yaşıyordu. Pandeminin en sert zamanlarıydı. Tam pandemi öncesi birkaç ay yaşadığım Brüksel hâlâ aklımdaydı. İki yıl süren İstanbul hayatından sonra Brüksel’e tekrar gitme düşüncesi dümenini Berlin’e çevirdi. Belirsiz ve kısa bir süreliğine buradan çalışmaya, bir nevi hava değişikliğine geldim. Ardından olaylar birbirini takip etti ve bir baktım burada yaşıyorum. Taşındığımda kıştı. Berlin’in kışında buraya taşınmaya karar vermekle zaten en başından burada yaşamaya ikna olduğumu görüyorum.
Berlin’de nerede, kiminle “evde” hissediyorsun?
Dans pistinde, dans arkadaşlarımla; tanıdık ya da yeni yüzlerle paylaştığım. Benim için bu, dolu dolu bir hayat metaforu.
Gün geçtikçe Berlin’de sosyal ve kültürel anlamda çok daha tatmin olmuş hissetmeye başladım. Burada üretmeye başlamak da tabii etkili. Projelerim, fikirlerim hep benimle seyahat eder ve ben neredeysem orada hayat bulabilirlerdi. Dolayısıyla "herhangi bir yerli" değillerdi. Buradaysa fikirlerim hayat buldu, köklendi. Yaşadığın yerde üretmenin verdiği güçlü duyguyla, Berlin evimiz oldu.
Şehirlerdeki koca evlerimiz, sokaklara taşan salonlarımız mahalleler. Mahalle kavramının senin sözlüğündeki karşılığı nedir?
Mahalle kavramı düzen ve ritüellerle ilişkili. Düpedüz yolunu bulduğun yer ve zamanla daha az deneysel bir hâl alıyor. Etrafında değişenler ve kendi içindeki dönüşümünü izlemek için de şahane bir gözlem alanı mahalle.
Berlin’de çok ev ve mahalle değiştirdim ve yeni sabitlendim. Sürekli ev değiştirdiğim zamanlarda bile o sıradaki mahallemde yaptığım düzenli şeyler, yürüyüş rotam, müdavim olduğum yerler, içimde bir "lokalleşme hareketi"vardı. Şimdi yaşadığım mahallede, Alt Treptow’da yerimi bulmuş hissediyorum.
Alt-Treptow fiziksel ve duygusal sınırlar arasında senin için neresi, nasıl bir mahalle?
Dediğim gibi mahalleyi nasıl gördüğümüz ve deneyimlediğimiz oradaki günlük rutinlerimizle ilişkili. Benim zamanımı geçirdiğim her türlü aktivitenin orta noktası gibi. Alt-Treptow’da Neukölln ve Kreuzberg'ün arasındayız. Görlitzer Park önümde, kanal hemen arkamda. Treptower Park, nefes molaları vermek üzere yamacımda beni bekliyor. Bisikletle de her yer yakın. Bir İstanbullu olarak ve kendi İstanbul deneyimimi baz alarak burada pek yokuşsuz yollar arasında yeşil koması geçiriyorum âdeta.
Alt-Treptow sakin ve yeşil bir mahalle. Komşu mahallelere kıyasla her şey dozunda, sembolik ve sade. Çalışmak için bir kafe, birkaç iyi restoran, bir mahalle barı var. Eğer biraz keşmekeş istersem de Weserstrasse 5 dakika ötemde.
Biraz İstanbul'a, Çukurcuma'ya dönelim. Bir mekan nasıl "topluluk alanına” dönüşür? Çukurcuma’daki projeniz FREYAalt mahalledeki karşılaşmalara nasıl alan açtı ve bu dönüşümü yaşadı?
Heyecanlı bir soru! Hikayeyi başa sarmak gerekirse FREYAalt’taki ortağım Ömer’in Çukurcuma’daki dairesini kentsel dönüşüm sebebiyle boşaltması gerekti. Biz de eve veda etmek üzere burada bir sergi yapmak istiyorduk. Biz, isteyen ve bir parçası haline gelen herkes, tohumlar ektik ve hayalimizin de ötesinde bir alan açıldı. Öyle karşılaşmalar yaşandı ki mekanda 9 ayda 8 sergi yaptık. Düşündükçe hâlâ sürreal geliyor.
FREYAalt’ı hayal etmeye ve üzerinde çalışmaya başladığımızda ruhu belliydi; burası fikirler, düşünceler, kolektif yaratım, sergileme, paylaşma için "alternatif" bir alandı. Burada hepimiz, sanatçı, kürator, sergi sorumlusu ya da hepsi birden olabilirdik. Bu roller arasındaki oyuncu geçiş hâli, yaratım süreçlerimizi özgürleştirdi. Yaratırken rol dediğin ne ki? Bu özgürlük ve bağımsızlık ilk günden beri herkes tarafından hissedildi, birçoğunu cezbetti. Dolayısıyla da etki yaratmaya başladı.
Lokasyon müthişti, insanlar düzenli ziyaret etmeye başladı; kurulum ve sergi hazırlık süreçlerine yardım etti. Hatta bazen tanımadığımız birinin temizliğe el attığına şahit olduk. Bence bunun o kadar şaşırtıcı olmamasının bir sebebi de bu dairenin Ömer’in evi olduğu zamanlarda da sosyal ve açık bir alan olarak görülmesiydi. FREYAalt’a dönüştüğünde de hiç dile dökülmemiş, organik bir kolektif ruh çıktı ortaya. Fiziksel olmaya ihtiyacı olmayan düşsel, fikirsel karşılaşmalarla doldu, “güvenli belirsizlik” olarak tanımladığım şey burada da vardı.
Berlin’deki ilk etkinliğimizi gerçekleştirdiğimiz sıralarda, yakın geçmişte Çukurcuma’daki bu özel mekana veda ettik. En başta da kurguladığımız gibi bundan böyle FREYAalt İstanbul ve ötesinde gezici bir proje olacak; bir ev sahibi, misafir veya izleyici olarak. Göreceğiz!
Peki Berlin'deki son projen Cadavre Exquis/Solastalgia’nın tohumları nasıl ekildi?
FREYAalt’ın rüzgarı beni Berlin'de takip etti ve kısa bir süre sonra kalbimde tanıdık duygularla kendimi attığım yeni bir projede hayat buldu: Cadavre Exquis/Solastalgia. Bu projede benimle birlikte eş-küratör olan Julia ile eski bir yas şapeli ve şimdi bir kültür merkezi olan Kiezkapelle’de eko-somatik ve ritüelistik pratiklerle bir tartışma, bağlantı ve şifalanma alanı yaratmaya gayret ettiğimiz bir sergi yaptık. İkimizin de hayattaki araştırmalarının, ifade biçimlerinin bir yansımasıydı; ekolojik adalet,"more-than-humans world”, queer ve spiritüel ekolojiler üzerine düşündüğümüz, kurcaladığımız, kurguladığımız. Bu işin çarkı içimde hâlâ dönüyor, henüz yüzleşmemi tamamlamadım.
Cadavre Exquis/Solastalgia da Kiezkapelle etrafında tartışmak ve buluşmak için bir alan yarattı diyebiliriz. Bu alan ve etki çemberi nasıl oluştu ve genişledi?
Birçok farklı kültürden (Şili, Moğolistan, Uganda, ABD, Brezilya, Almanya…) sanatçıların video işlerini, doğaçlama ve mekana özgü performansları ve eko-somatik atölyeleri devasa bir enstalasyonun parçası olarak bir araya getirdik. Etrafımızda bizimle birlikte dürtülerini takip ederek bu işin parçası hâline gelen, bunu da bizim Julia ile aklımızdaki kürasyondan bihaber olarak yapan birçok kişi oldu. Tam olarak nasıl bir şey ortaya çıkacak, neye benzeyecek hep beraber yolda keşfettik. Üç gün boyunca şapel evimiz ve toplanma alanımız oldu. İstanbul'dan gelen dostlarım bile etraftaydı; biri el arabasıyla toprak taşıyor, diğeri bir kriz anında gidişata yeni bir yön veriyordu. Bir an koşturmayı bırakıp kendi kendime: “Bu kadar insan nasıl oldu da buraya geldi?” diye sorup durduğumu hatırlıyorum. Cevap da yine aynı, yine konuşulmayan ama kolektif bir dürtüyle.
Ziyaretçiler de katıldı kervana, onlar da katılımcı oldular: her gün ziyaret edenler, takılmaya gelenler, soruları olanlar, cevaplarını bırakanlar, bizim enstalasyonun ortasında oluşturduğumuz ve sessizce ucunu açık bıraktığımız altara bir şeyler ekleyenler, kendi performansını icra edenler... Bir süre sonra fiziksel olarak bu alan kapandı. Geriye düşünecek çok şey kaldı. Özellikle de böyle çeşitli dokulara sahip bir mekan Cadavre Exquis/Solastalgia deneyimiyle çarpışınca bu alanın ve onu çevreleyenler üzerine (sergiyle birlikte buraya girenler ve çıkanlar, mezarlığın bitki örtüsü, hayvanları ve niceleri) bize bulunma ve olmama üzerine sorulacak ve hissedecek şey bıraktı. Daha önce orada ne vardı, şimdi ne var ve yarın ne olacak? Uzun bir tartışmanın fitilini ateşlemiş gibi hissediyoruz ve Cadavre Exquis artık yaşayan bir varlık. Konuşmaya başladığımız için de mutluyuz.
08.11.23
Tanıdık Yüzler
Mahalle: Pera
Mekan: Comedus
Fotoğraflar: Deniz, Elif, Sabah ve makineyi eline alan herkes
Filmler: Kodak Ultra Max 400 ve VX 100
Geçtiğimiz hafta tanıdık yüzlerle mahallemiz Pera'da, mahalleli Comedus'ta buluştuk. Bugüne dek birlikte hayaller kurduğumuz, mahallelerin kaldırımlarını aşındırdığımız, fikirlerimizi üretimlere dönüştürdüğümüz, İstanbul sınırları içindeki, herkesle bir aradaydık. Zannetiğimizden daha da kalabalık olduğumuzu bir kere daha fark ettik. Pek tabii kültürel ve fikirsel alışverişlere, zihin açıcı sohbetlere alan tanıyan buluşmalara ve mekanlara olan ihtiyacımızı da.

Elif, guerilla işler peşinde

Kaan, tasarladığı posterle
(memnun görünüyor)

Arzu, onsuz olmazdı

Mustafa Abi, ev sahibi,
namıdiğer Comedusmus

Ali, Lara, Elif
(ve Deniz'in parmakları)

Fikret (Sabah'ın gözünden)

Aslı, Miss Haziran ve Selin

Deniz, bu defa kameralar karşısında

Utku, Tuluğ ve Can

Talya, Çal Karası, Kalecik Karası
ve İspanyol ezgileri

Orhun ve Emir
(Elif'in gözünden)

Pera'da
bir gecenin sonundan hemen önce

Sabah ve Şener Abi
SOLİ community; gezginleri ve yaratıcı zihinleri bir araya getirmeye devam edecek. Daha nice buluşmalara.
Bu tasarım, bambaşka bir tasarım: Yeni Toyota C-HR Hybrid
Yepyeni bir duruşla yollara çıkmaya hazır. Toyota C-HR Hybrid, ikinci nesliyle şimdi Türkiye’de.
Nedir? Toyota’nın SUV segmentine ve otomobil anlayışımıza farklı bir bakış açısı getiren, 1.8 litrelik tam hibrit motora sahip ikonik modeli Toyota C-HR Hybrid;
- Bir tasarım ikonu. Tanıştığınız an kalbi hızlandıran keskin ve çarpıcı detayları, kalıpların dışında, adeta bir konsept araç tasarımına sahip. Spor tavrını coupe profilinde ileri taşıyan model, ilk defa arka sütunu kapsayan çift renk gövde tasarımla buluşuyor. Çekici bir birliktelik için göz dolduran farklı renklerde sunuluyor, tasarımda ayrıcalığa önem verenler için tüm seçenekleri ortadan kaldırıyor.
- Lüksle iç içe. Üç farklı premium donanım seçeneği sunuyor. Otonom sürüşün kapılarını açan Gelişmiş Otomatik Park Sistemi, Akıllı Şerit Değiştirme Asistanı, perdesiz termal yalıtımlı panoramik cam tavan, kullanıcı odaklı dijital kokpit, JBL ses sistemi, “shift by wire” elektronik vites ve günün her saatine uygun ambiyans aydınlatması sayabileceğimiz ayrıcalıklı özelliklerinden yalnızca birkaçı.
- Geleceği düşünüyor. Teknolojik özellikleriyle öne çıkarken ilk nesle göre iki kat artırılmış geri dönüştürülmüş malzeme kullanımı ve vegan iç döşemesiyle daha çevreci bir model olarak adım atıyor.
Sizi her gün, ilk günkü gibi etkilemeye hazır Yeni Toyota C-HR Hybrid ile bu bağlantıdan tanışabilirsiniz.







