🍽️ Aile yadigârı tarifler

Yıl 2019. Beyrut’ta Kalei isimli kahvecideyim. İçimde çiçekler açıyor, coşkuluyum. Bir ilkbahar günü. Hem içeride hem dışarıda. Eski bir Beyrut evinden dönüştürülmüş, bahçesinde tanımadığım ama bir gün gördüğüm her yerde tanımayı umduğum uzun uzun ağaçlar... Ekşi ve mayhoş Etiyopya kahvesinin tadı var ağzımda, eşlikçisi, biraz önce bir ısırık aldığım kruvasanın tereyağı da hâlâ damağımda. Kapaklarındaki illüstrasyonlarıyla bir dergi gözüme takılıyor. Orta Doğu yemek kültürüne adanmış derginin bir sayısının sayfalarını karıştırıyorum. Yemeğin bellekle ilişkisine odaklanan bir yazıda Marcel Proust’un Kayıp Zamanın İzinde kitabında çaya batırılmış madeleine üzerinden kurduğu, geçmişe hayat veren bir hatırlama sürecine referanslar verilmiş. 

Seyahatten dönünce Kayıp Zamanın İzinde’yi açıyorum. Çaya batırılan bir madeleine'in geri çağırdığı kayıp bir zamanla hatıralarının yeniden hayat bulduğunu anlatıyor Proust. Duyusal ve duygusal kırıntılar, çayın içindeki kurabiye kırıntıları aracılığıyla aydınlanıyor. Koku ve tat, belleğin anahtarı oluyor. 

Yıl 2022. Ekşi, mayhoş Etiyopya kahvesi içerken ansızın bir coşku kaplıyor içimi. Kendimi keşfetme arzusu ve hayat iştahının vücut bulmuş hâli gibi hissediyorum. Bahar havası içimde. Çiçekler açıyor bir bir. Koku ve tat, anahtarı oluyor belleğimin. Önce hislere gidiyor bedenim, sonra zihnimde beliriyor o gün, Kalei, Beyrut ve ağaçlar. Dergi, tereyağı, Proust ve madeleine. 

Bu hafta ekşi, mayhoş Etiyopya kahvesi ve bayram vesilesiyle belleğimizin anahtarı koku ve tadın peşinden, aile sofralarındaki lezzetlere gidiyoruz. Anahtar olup anlatıyorlar bir arada olmanın gücünü. Kalbe giden yolda damaktan geçen tarifleri konuşuyoruz. Gizem, Deniz, İpek, Umutcan, Ceren ve Su Proust oluyor, farklı kokuların ve tatların peşinden. 

Tüm büyükannelere, büyükbabalara, o sofraları mümkün kılanlara ithafen kuruyoruz bayram sofrasını: 

• Aileden yadigâr tarifler
• Osmanlı'da Kurban Bayramı sofrası

İyi bayramlar,

Elif