Amadeus Mozart'ın Sahip Çıkılmayan Cenazesi

Ölüm nedeni bugüne kadar açıklığa kavuşamayan Mozart'ın ölmeden önce dudaklarından dökülen son sözler ise şöyleydi: "Ölümün tadı dudaklarımda... Bu dünyadan olmayan bir şey hissediyorum."

İki ay boyunca hastalıktan dert yanmıştı Mozart. Elleri ve ayakları şişmiş, sokağa çıkamaz olmuştu. Sevgili kanaryasının ötüşlerine bile tahammül edemiyordu. Kuşun kafesini yatak odasının yanındaki odaya, sonra daha uzağa taşıdılar.

Viyana’nın saraya yakın olduğu için çok para kazanan bestecilerinden Antonio Salieri (1750-1825), Mozart’a zehir verdiğini itiraf etti. Ama ölüm döşeğinde ve sayıklıyor olduğundan ona inanan olmadı.

Konser verecekleri saraylara arka kapıdan alınıyorlar, saray çalışanları ile beraber yemek yiyorlardı. Bir bestecinin rahat bir hayat sürmesinin tek yolu, bir kral veya prensin özel orkestrasının şefi olmak, düzenli maaşa bağlanmak, onların eğlenceleri, özel günleri için beste yapmaktı. Asillere ve çocuklarına enstrüman dersi vermek bir başka büyük gelir kapısıydı. Saray ortamında yaltaklanma, tertip, çoğu zaman yeteneğin önüne geçiyordu. Mozart yeteneğine güveniyordu. Dört-beş yaşından beri beste yapıyordu ve ilk konser turuna altı yaşında çıkmıştı. İmparatoriçe'nin karşısında piyano çalmış ve Avrupa'nın tüm gazeteleri haftalarca onu yazmıştı. Fakat maddi imksansızlıklardan dolayı bu geziler sürekli yarıda kesilmişti.

 1781’de, 25 yaşında Salzburg’dan Avrupa’nın müzik merkezi olan Viyana’ya taşındığında, başta Salieri olmak üzere orada yaşayan besteciler Mozart engellenemezse gölgede kalacaklarından korktular. Binbir türlü entrikayla operalarının kısa sürede kaldırılmasını sağladılar, konserlerden para kazanmasını, ders vermesini kösteklediler.

Korkularında haklıydılar. Mozart bir müzik dehası ve olağanüstü bir piyano virtüözüydü. Ayağına çelme takılmasa sadece Viyana’nın değil, Avrupa’nın en iyi bestecisi olmak dışında en çok para kazanan müzisyeni olabilirdi.

Bu ilk defa yapılan bir şeydi. Her ne kadar geliri az da olsa bu işi sayesinde 600'ün üzerinde eser bıraktı.

Borca girdi. Tanıdıklarından para dilendi. Mozart, ailesine nakit olarak 60 florin bıraktı. Elbiseleri ve kitapları dâhil bütün ev eşyalarına 500 florin değer biçildi. Borçları ise 3.000 florin tutuyordu. Öldüğünün ertesi günü, St. Stevens Katedrali’nde yapılan bir törenden sonra cenazesi Viyana’nın dışındaki mezarlığa taşındı. Kilisedeki törene beş-on kişi katıldı. Soğuktan hiçbiri mezarlığa kadar gitmediği için Mozart toprağa verildiğinde başucunda eşi dâhil bir yakını yoktu. Gömücüler, Mozart’ın keten bir torba içindeki cesedini, Viyana fakirlerinin en fakirleri için hazırlanmış toplu bir mezara attılar. İşaret koymadan üstünü kapattılar. 

Havalar düzelince hayat arkadaşı Constanze, birkaç arkadaşıyla mezarlığa gitti ama yerini bulamadı. Mozart’ı gömen adamın yerine gelen yeni mezarcı bestecinin nerede toprağa verildiğini bilmiyordu. Daha sonra yapılan araştırmalarda da mezar bulunamadı.

Hâla kayıp...

Çığlık tablosu günümüzün en popüler tablolarından biri.. Fakat neden bu kadar biliniyor? Haftaya bu ve bunun gibi soruların peşinde olacağız. O güne dek kendinize iyi bakın hoşça kalın! Ha bir de Yıldızlı Bir Hikaye'yi sevdiklerinizle paylaşmayı unutmayın..