HAFTANIN ÖNE ÇIKANLARI #1
HAFTANIN ÖNE ÇIKANLARI #2
İSTANBUL'DA BU HAFTA
BUGÜNKÜ DESTEKÇİMİZ
OYUN BAHÇESİ
TİYATRO
ŞEHİR, KİMLİK, AİDİYET
DUYURU PANOSU

🎆 Chris Avantgarde, Levent-Beyoğlu hattı

Bu hafta Chris Avantgarde'ın setleriyle dans pistindeyiz. Hareketli tiyatro sezonunda yeni oyun keşfine "Bir Ressam, Bir Katil, Bir Bokçu" ile devam ediyoruz.
31 Ocak - Meşher - Duende
Meşher ile birlikte

İstanbul’un hikâyesi Meşher’de anlatılıyor

Meşher’in yeni sergisi Hikâye İstanbul’da Geçiyor , Batı edebiyatındaki farklı İstanbul temsillerini keşfe davet ediyor, şehrin sanat ve edebiyata ilhamını ele alıyor. 23 Ocak’ta kapılarını açan sergi 16.

Daha fazlasını öğren →

🎆 Chris Avantgarde, Levent-Beyoğlu hattı

Memleketin dört bir yanında, her gün, şehirlerin gürültüsüne karışan ortak bir harf kümesi: "Nerelisin?" Bir sohbetin anahtarı, bir ortak payda arayışı, bazen de sadece bir merak. Hiç kimseye sormadıysanız en az bir defa kendinize sormuşsunuzdur. 

  • Bu hafta, İstanbulluluk hâllerinin peşine düşeceğimiz yazıların ilkini, Levent-Beyoğlu hattında, yazar, çevirmen ve editör Berrak Göçer yazdı.

Ajandaya dönersek haftanın öne çıkanları arasında Chris Avantgarde ve sezon içi bir gelenek hâline gelen bir prömiyer önerisi var. 

  • Bahar Çuhadar'ın bu haftaki tiyatro gündeminde ise Tiyatro Zip yapımı Ceviz Ağacı var.

Avrupa'nın en büyük Queen tribute grubu Queen Sensation, grubun klasiklerini seslendirmeye geliyor. Salt, sezonun öne çıkan sergilerinden Sosyalizme Tercüme ile paralel bir gösterim ve söyleşi programı düzenliyor. Sanatçı Altın Tatlı'nın şehrin göbeğine rengarenk bir bahçe sereceği Fairies and Faes sergisi de iki günlüğüne Hope Alkazar'da olacak.

Perşembe günü sergi rehberinde buluşalım, iyi okumalar.
Seren

Aposto İstanbul

Aposto İstanbul

İstanbul'dan ve dünyadan seçilmiş etkinlikler, kültür-sanat ajandası, şehir gündemi, tematik rehberler ve şehrin sınırlarından taşmaya değecek davetler her hafta e-posta kutunda.

HAFTANIN ÖNE ÇIKANLARI #1


Chris Avantgarde

  • Nedir? Konser. Ülkemizde hatırı sayılır bir hayran kitlesine sahip Alman DJ ve prodüktör Chris Avantgarde house ve tekno müziğe getirdiği yenilikçi tarzıyla yeniden İstanbullularla buluşuyor.
  • Nerede? Volkswagen Arena
  • Ne zaman? 8 Şubat
  • Neden gitmeli? Sesi ışıklı buluşturduğu görsel şovuyla da öne çıkan Chris Avantgarde eşliğinde dansa doymak, müziğin vücudunuzda gezindiğini hissetmek için. 
  • Not almalı: Hiç dinlemediyseniz buradan başlayabilirsiniz. Biletler burada.
HAFTANIN ÖNE ÇIKANLARI #2


Prömiyer: Bir Ressam, Bir Katil, Bir Bokçu

  • Nedir? Oyun. 28 yaşındaki X'in, cinayet işlemesiyle başlayan seri katile dönüşme sürecinde yaşadıklarını anlatan Bir Ressam, Bir Katil, Bir Bokçu, Doğuş Pamukçu'nun kaleminden çıktı. Pamukçu yönetmenliğini yaptığı absürt oyunda aynı zamanda X'e de hayat veriyor.
  • Nerede? House of Performance
  • Ne zaman? 8 Şubat
  • Neden gitmeli? Çağdaş yerli yazarları ve genç tiyatrocuları biraraya getirip, alışılmışın dışında işler sahnelemek için 2024'te kurulan Aperion Yapım'ın ilk oyununu izlemek, farklı işler, yaratıcı bir hikaye ve yeni yüzlerle tanışmak için.
  • Not almalı: Tek perde ve 90 dakikalık oyunun biletleri burada.
İSTANBUL'DA BU HAFTA

Fotoğraf: Ali Can Tekerek. Kaynak: tiyatrolar.com

1. Zengin perspektif: Bilirbilmez

  • Nedir? Oyun. "İdeolojiler kaybolursa insanlar ne yapar?" sorusunun peşine düşen oyun ne birlik ne de birey olamamayı ironik bir dille anlatıyor. 
  • Nerede? Studio Oyuncuları
  • Ne zaman? 7 Şubat
  • Neden gitmeli? Konfor alanından çıkıp yeni alanlar keşfetme ihtimali için.
  • Not almalı: 10 Ocak'ta prömiyer yapan oyun tek perde, 55 dakika; biletler burada.


2. Queen Sensation

  • Nedir? Konser. Kuruluşunun 55. yılında efsane rock grubu Queen’in ikonik şarkıları Avrupa'nın en büyük Queen tribute grubu Queen Sensation performansıyla yeniden sahnede.
  • Nerede? Tersane İstanbul
  • Ne zaman? 7 Şubat
  • Neden gitmeli? "Bohemian Rhapsody", "We Will Rock You" gibi klasikleri yeniden sahnede dinlemek için.
  • Not almalı: Biletler burada.


3. 'Şehrin ortasında renkli bir bahçe': Fairies and Faes

  • Nedir? Sergi. Altın Tatlı, üçüncü kişisel sergisinde film, heykel, fotoğraf, entalasyon, takı ve tasarım gibi farklı disiplinlerdeki eserlerini izleyiciyle buluşturuyor.
  • Nerede? Hope Alkazar
  • Ne zaman? 8-9 Şubat
  • Neden gitmeli? Sanatçının doğayla bağını ve anime sevgisini biraraya getirdiği masal dünyasında gezinmek için.
  • Not almalı: 16 yaş ve üzeri için uygun. Kaydolmak için buradan.

Playing Men [Oyunbaz Erkekler] (2017) filminden. Kaynak: Salt

4. Sosyalizme Tercüme Gösterim ve Konuşma Programı

  • Nedir? Gösterim ve konuşma. Salt, Galata'daki mekanında devam eden Sosyalizme Tercüme sergisiyle paralel, yönetmen Burak Çevik ile hazırlanan bir gösterim ve konuşma programı düzenliyor. Gösterimler kapsamında Nevinost bez zaštite [Korunaksız Masumiyet], Za sada bez dobrog naslova [Filmin Adı Yok] ve Playing Men [Oyunbaz Erkekler] filmleri gösterilecek. Konuşma programında ise Tanıl Bora, Sezgin Boynik, Tevfik Rada ve Merve Elveren yer alacak.
  • Nerede? Salt Galata ve Salt Beyoğlu
  • Ne zaman? 9-13 Şubat
  • Neden gitmeli? Yugoslavya’daki Türkçe konuşan topluluğun az bilinen tarihini odağına alan sergiyi filmlerle genişletmek, söyleşilerle serginin yöntem ve içeriğine dair bilgi sahibi olmak için.
  • Not almalı: Henüz fırsatınız olmadıysa sergiyi 23 Şubat'a kadar ziyaret edebilirsiniz.


5. Mavi Maviydi Gök Yüzü

  • Nedir? Şiir dinletisi. Mehmet Birkiye'nin sahneye uyarladığı dinletide Ahmet Hamdi Tanpınar’ın dizeleri Tilbe Saran, Metin Belgin, Bülent Emin Yarar ve Hakan Gerçek'in sesiyle müzik eşliğinde hayat buluyor. 
  • Nerede? İş Bankası Kuleleri
  • Ne zaman? 10 Şubat
  • Neden gitmeli? Edebiyatımızın usta isimlerinden Tanpınar'ın sevdiğimiz şiirlerini sevdiğimiz isimlerden dinlemek için. 
  • Not almalı: Kemanda Seda Subaşı Yalçın, çelloda ise Şemsa İdil Ural'ı dinleyeceğimiz etkinliğin biletleri burada.
BUGÜNKÜ DESTEKÇİMİZ

İstanbul’un hikâyesi Meşher’de anlatılıyor



Meşher’in yeni sergisi Hikâye İstanbul’da Geçiyor, Batı edebiyatındaki farklı İstanbul temsillerini keşfe davet ediyor, şehrin sanat ve edebiyata ilhamını ele alıyor.

23 Ocak’ta kapılarını açan sergi 16. yüzyıldan günümüze uzanan fantastik öykülerden casusluk romanlarına, bilimkurgudan grafik romanlara Batı edebiyatının kurmaca eserlerindeki İstanbul tahayyüllerini ele alıyor. Ömer Koç Koleksiyonu’ndan yaklaşık 300 eserin merkezde olduğu seçkiye, yazarlara ait el yazmaları, nadir ilk baskılar gibi çeşitli yapıtlar eşlik ediyor. Sergi, Voltaire’in Candide’i, Pierre Loti’nin Aziyadé’si ve Virginia Woolf’un Orlando’su gibi klasiklerle şehrin yaratıcılığa nasıl ilham verdiğini incelemeye davet ediyor. Küratörlüğünü Ebru Esra Satıcı ve Şeyda Çetin’in üstlendiği sergi, İstanbul’un sadece bir arka plan değil, aynı zamanda başlı başına bir karakter olarak nasıl farklı kurmacalara olanak tanıdığını gözler önüne seriyor. Sergiyle birlikte Türkçe ve İngilizce olarak yayımlanan katalog, sergiye dair farklı bakış açılarını ve yorumlama yöntemlerini aktaran yazılar içeriyor. 

Dahası: Sergideki kitaplardan uyarlanmış film gösterimleri ve Meşher ekibinin hazırladığı yetişkin ve çocuk atölyeleri gibi etkinlikler sergiye eşlik edecek. Bu programlarla ilgili bilgiler çok yakında Meşher’in web sitesinde yer alacak.

Not etmeli: Sergi, 13 Temmuz 2025’te sona erecek.

Hikâye İstanbul’da Geçiyor sergisine dair ayrıntılı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

OYUN BAHÇESİ


Bulmaca ve gizem dolu bir macera: Küçük Prens Neredesin?

  • Nedir? Oyun. Şehrin en yeni sahnesi kapılarını küçükler için açıyor. Antoine de Saint-Exupéry'in 1943'te yayımlandığından bu yana birçok dile çevrilmiş, her yaştan okuru etkilemiş klasiği Küçük Prens'ten ilhamla Baran Güzel'in yazdığı oyunda çocuklar Küçük Prens ile bulmaca ve macera dolu bir yolculuğa çıkıyor.
  • Nerede? Habitat Sahne
  • Ne zaman? 9 Şubat
  • Neden gitmeli? Küçük Prens'in dünyasında onunla birlikte öğretici ve eğlenceli bir maceraya atılmak için.
  • Not almalı: Tek perde ve 45 dakikalık oyun 5 yaş ve üzeri için uygun. Biletler burada.


Büyülü bir mucize: Slava's Snow Show

  • Nedir? Gösteri. 30 yılı aşkın süredir 12 binden fazla performans ile 10 milyon seyirciye ulaşan ve her saniyesinde sihrin ön planda olduğu bir dünyanın kapılarını aralayacağınız Slava's Snow Show, yeniden İstanbul’a geliyor!
  • Nerede? Zorlu PSM
  • Ne zaman? 5-9 Şubat 
  • Neden gitmeli? Sürükleyici tiyatroyu, müziği, şiiri ve sanatı, hayal gücü fırtınası ile harmanlayarak çocuk olmanın ruhunu yeniden özleyenlere unutulmaz bir deneyimi. 
  • Not almalı: Tony Ödülleri’nde En İyi Özel Teatral Etkinlik dalında aday gösterilen, Drama Desk Ödülleri’nde Eşsiz Teatral Deneyim Ödülü, Londra’dan New York’a, Avustralya’dan Meksika’ya uzanan 20’den fazla uluslararası ödüle layık görülen şovun biletleri için, buradan.
TİYATRO

Ceviz Ağacı: İsterse sanat karın doyurmasın… mı?

Özden Selim Karadana’nın yazıp yönettiği "Ceviz Ağacı" oyunculuk dünyasının tam kalbini açıyor bize. Konservatuarı bitirip İstanbul’a gelen iki gencin izinde, bu zamanda, bu ülkede oyuncu olmaya dair duru, başarılı bir oyun izliyoruz. Herkese ama en çok da büyük yapımcılara tavsiyemdir…

Ceviz Ağacı: İsterse sanat karın doyurmasın… mı?

Çok sayıda eski ve yeni oyunculuk okulu bir yana, deneyimli, bağımsız tiyatroların, topluluk olarak ya da tek tek tiyatro insanlarının yürüttüğü oyunculuk ve sahne eğitimlerinin, kursların, akademilerin sayısının belirgin şekilde arttığı zamanlardayız. Bunların büyük kısmı da tiyatro üretimini takip eden biri olarak gözü kapalı tavsiye edeceğim isimler ve programlar. Umarım karşılığını buluyordur diyerek izliyorum her yeni eğitim duyurusunu. Ama hemen arkasında şu soru beliriyor: 

  • Konservatuvarlı ya da ‘alaylı’, sonradan eğitim alan ya da aldığı eğitimi katlayarak geliştiren bütün bu genç oyuncular ne yapacak? 

Sonra e-posta ve DM kutularımda biriken "yeni oyun" duyuru ve davetlerine gidiyor aklım. Büyük kısmına yetişemediğim yeni, genç oyunlara. Büyük, ışıltılı, dudak uçuklatan maliyetlerle üretilen "prodüksiyonların" arasında kendini var etmeye çalışan küçük topluluklara, henüz kendini gösterememiş oyunculara…

Tiyatronun, eğer varsa, geleceği elbette ki genç nefeslerde. Onların kimseye müdanası olmayan, cesur denemelerinde... Ama başa dönüyorum; bu kadar çok oyuncu, meslekleriyle ya da sonradan aldıkları eğitimle bu hayatta, bu piyasada, bu camiada var olmayı becerebilecek mi?

İki konservatuar mezununun öyküsü

Ceviz Ağacı’nın Ferdi ile Arif’i, bugünün Türkiye’sinde, bugünün tiyatro dünyasında var olmaya çalışan iki konservatuvar mezunu genç. Eskişehir’den kalkıp İstanbul’a geliyorlar. Bize büyük şehre ayak bastıktan sonra oyunculuk mezunu iki genç olarak yaşadıklarını anlatacaklar. Sahnede bir bank, üzerlerinde birer siyah pantolon-beyaz tişört. Oyun bunu vurgulamıyor ama gerçek hayattan alınmış/esinlenmiş bir hikaye belli ki, izlediğimiz.

Bursa’daki oyunculuk deneyiminin üstüne İstanbul’a gelen Özden Selim Karadana’yı önceleri BAM İstanbul oyunlarının yönetmen yardımcısı olarak tanımıştık. Yazıp yönettiği Tilkiler ve Kötü Kalpli İtler ile ise zihnimdeki "genç ve umut vaat eden yerli yazarlar" klasörüne girmişti ismi. Ceviz Ağacı, Karadana’nın yazıp yönettiği ikinci oyun. Ağırlığını, bu kez mizah dozu çok daha baskın olacak şekilde, bir kez daha oyuncuların anlatıcı olarak yüklendiği öyküsüne veriyor oyun. 

Boş bir sahnede, bu kez bir değil, iki oyuncu anlatıyor. İlk oyunda Suriyeli genç bir kadın göçmeni dinlemiştik, bu kez tiyatronun çok daha içinden, bu—ve daha nice—oyunun sahne üstü/arkası ekibinin ortaklaştığı bir meseleyi izliyoruz.

Çoktan kapılmış köşelerin sıkışmışlığında…

Ferdi ve Arif rollerindeki Adil İrfanoğlu ile Oğuzhan Aksu hem birbirleriyle iletişim hâlinde hem de yer yer seyirciye doğru, anlatıcı olarak oynuyor. Tatlı umutlarla geldikleri, oyunculuk yaparak yaşamayı planladıkları şehirde geçici olarak yerleştikleri akraba evlerinde karşılaştıkları tepkilerden başlayarak umutlarının tökezleye tökezleye nasıl tükenişe geçtiğini anlatıyorlar. 


Bu tükenişin içinde sayısız deneme var: Uyduruk senaryolu reklam filmi setleri, çocuk tiyatrosu adı altında sahnelenen tuhaf gösteriler, reklam ajanslarında, kimse adını sanını bilmediği hâlde "büyük usta" tavırlarında dolaşan tiyatro hocalarının karşısında geçen auditon’lar, eser miktarda dekor taşımacılığı, para kazanmak için oyunculuk dışı geçici işler, kendi oyunlarını yazma hayalleri… Gençliklerinin baharında, "fırsatların" arasında, çoktan kapılmış köşelerin sıkışmışlığında iki oyuncunun, başlarına gelenlere şaşırmayacağınız öyküsü, Tiyatro Zip yapımı Ceviz Ağacı.

Sade, naif ve hakiki bir metin yazmış Karadana. Tiyatro dünyasının bir şekilde kıyısında yöresinde duran herkes için çok anlamlı bir oyuna dönüştürmüş yazdıklarını. Sıradan seyirci içinse günümüzde oyuncu olmaya dair çıplak gerçekleri eğlenceli bir dille anlatan bir oyun, ortaya çıkan.

Adil İrfanoğlu ile Oğuzhan Aksu, birbirlerini ezmeyen, ayrı ayrı çok başarılı performanslar sergiliyor. İrfanoğlu da Aksu da hem ana karakterleri hem de yaşamlarına girip çıkan birincil, ikincil kişileri nefis duru bir işçilikle üstleniyor. Kadını, erkeği, çocuğu, yaşlısı, hocası, patronu derken çok sayıda kişiyi sakince, abartısız yorumlarıyla ayrıştırarak dahil ediyor anlatılarına. Sadece bu iki oyuncuyla tanışmanız için bile görmenizi tavsiye ederdim Ceviz Ağacı’nı. Ama bununla birlikte, izlerken hâllerine çokça güleceğiniz için, bu ülkede oyuncu olmanın ne menem bir şey olduğunu iyice anlayacağınız için, oyun mevcut sisteme sitemini nokta atışı yerlerden yaptığı ve her şeye rağmen, umudun gençlikte olduğunu hissetmeniz için isterim Ceviz Ağacı’nı görmenizi.

Karadana’nın kaleminde de reji gözünde de bir parça Murat Mahmutyazıcıoğlu esinlenmesi de fark edilmiyor değil. Oyuncuların bank üzerindeki bazı ritmik anlarında ve rüya sahnesinde bilhassa… Ama bunu olumsuz bir yerden değil, bir hoca/öğrenci ilişkilenmesi olarak okuyor ve yeni bir yazarın/yönetmenin kendini bulma yolundaki adımlardan biri olarak alıyorum. Arif’in rüyasında tarihî bir TRT dizisinde "şahlandığı" sahne, oyunun da en yüksek anlarından biri olarak kalıyor aklımda. Keza, kendi kuşağımdan iki seyirci arkadaşımla izlerken kendimizden geçtiğimiz, salondaki daha genç kuşak izleyicininse neredeyse tepkisiz izlediği (muhtemel ki bilmediği) Zeki Demirkubuz/Kader göndermeli sahne de… Genel olarak her iki karakterin anlatılarının farklı kısımları arasındaki geçişler teklemiyor ama belli kısımların gövdeleri, kendi içlerinde zayıf kalıyor. Belki metin buralarda bir parça daha derinleştirilebilir.

Büyük yapımcıların izlemesi gereken oyun

Ceviz Ağacı özgün komedisiyle, iyi oyunculuklarıyla ve derdini derli toplu anlatan metniyle izlemenizi önereceğim bir oyun. Büyük prodüksiyonların yanında kaybolmamasını dilediğim, hatta en çok da bu tür iddialı işlerin yapımcılarının muhakkak ama muhakkak görmesini umduğum bir iş.

Sersem Kocanın Kurnaz Karısı’nın, Savaş Dinçel ile Orhan Alkaya imzalı efsane şarkısı "Bir sanatkâr asla ayı değildir"e de uğrayan oyun, şarkıdaki gibi “Oyuncular bir oyun kurar, her daim aldanır…” diyor, birçok yanıyla. Sonunda yenilmek olsa bile, şarkıda dendiği gibi: 

“Oysa hayat oyun değilse nedir?” 

Peki ama yine şarkıda dendiği gibi, “…isterse sanat karın doyurmasın” mı?

Not almalı: Ceviz Ağacı, 22 Şubat Cumartesi, 20.30’da Pax Sahne’de.

Hikâyeyi paylaşmak için:
ŞEHİR, KİMLİK, AİDİYET

Galata-Levent hattında bir sorunun peşinde: Ben nereliyim?

Berrak Göçer, hepimizin kendine en az bir defa sorduğu sorunun peşine, Gündüz Vassaf'ın "Leventnâme" kitabı eşliğinde cevap arıyor: "Ben nereliyim?"

Yazı: Berrak Göçer

Ben nereliyim?

Çiçeği burnunda bir Leventli olarak Gündüz Vassaf’ın Leventnâme kitabını okurken aklımdan hep bu soru geçti. “Adımızdan sonra adresimizin dünyası ilk aitliğimizdir” diyor Vassaf. Peki ben adımdan sonra nereye aitim?

Taksicilere sorarsanız doğma-büyüme İstanbullu olmama rağmen memleketim, annemle babamın doğdukları Sivas. Tabii sadece kuru bir “Sivas” da yetmez, Sivas’tan çok Sivaslının yaşadığı İstanbul’da bu yanıtı mutlaka, “Neresinden?” izler; ilçe, ardından köye inilir. Annemle babamın ikisi de aynı şehirde ama farklı köylerde doğdukları için dolaylı bir ilişkimin bulunduğu, özdeşleşmediğim yerleri makineli tüfek gibi saymak zorunda kalırım.

Benim ilk evimse Bağcılar’daydı ama burada 1 yaşına kadar kalmışım. Daha sonra ilk hatırladığım evimizde, Bahçelievler’de oturduk. Resmî olarak bakarsak da babam Madımak’tan sonra kütüğünü taşıdığı için ailece Bahçelievlerliyiz zaten. Ama burada ben 5 yaşına girene kadar yaşadık sadece. Dahası oradayken henüz kardeşim doğmamıştı, dolayısıyla bana hiçbir zaman tam bir “çocukluk evi” hissi vermemiştir. Olsa olsa “bebeklik evim” olabilir.

Buradan, 17 yaşında üniversiteye gidene dek oturduğum, annemin hâlâ oturduğu Ataköy’deki eve geçtik. Ait olduğum bir çocukluk evim varsa bu, şüphesiz kesintisiz olarak en uzun yıllarımın geçtiği, en çok anı biriktirdiğim Ataköy’dür. Gel gör ki ben kendimi hiçbir zaman Ataköy’e ait hissetmedim. Ortaokula Ortaköy’de başladığım dönemden itibaren sanki mekana değil, insanlara ait olmak arzusuyla çoğunlukla okula yakın yaşayan arkadaşlarıma yakın olmaya heves ettim.

1. Levent de hayatıma bu sıralar girdi. En yakın arkadaşım, Vassaf’ın sık bahsettiği, Emlak Kredi Bankası’nın özgün projesindeki bahçeli, müstakil Levent evlerinden birinde oturuyordu. 1998 yazında doğum günü kutlamasına bu eve gidince 1. Levent’le tanışmış oldum. Aslında Ataköy de bir Emlak Kredi Bankası projesi, binaların her zaman geniş bahçeleri var, sokaklar ağaç dolu, hatta küçük, bahçeli sıraevler de mevcut. Ama tabii benim derdim projenin sahibi ya da güzelliği değil, arkadaşlarımdı.

Ortaokul, aynı zamanda Taksim’le tanıştığım yıllardı. Babamla hafta sonları arabayı Tepebaşı’na park eder, önce Meydan’a gidip oradan Tünel’e doğru kitapçılara gire çıka yürürdük. İstiklâl Kitabevi, Megavizyon, Literatür, İstavrit, Sabah Kitap Kulübü, Robinson Crusoe, Ada, Dünya, Alman Kitabevi, Can, Pandora. Galatasaray’dan sonra–bugünküyle kıyaslanamayacak–kalabalık epey azalır, Odakule’den sonra in cin top oynardı. En son KV’de oturur, bir şeyler yer içerdik.

Taksim ve İstiklal’le kitap sevgisi üzerinden kurduğum bu bağ, lise yılları ve sonrasında arkadaşlarımla şehrin gecesini yaşamaya başlayınca farklı bir biçimde derinleşti. Cihangir’le tanıştığımda bu bölgede yaşanabileceğini de öğrenmiş oldum. Üniversiteden sonra kendi evime çıkacağımda, biraz da o an Cihangir’de aradığım gibi bir yer bulamadığımdan tercih ettiğim mahalle Galata oldu.

Galata’da dolu dolu 15 sene geçirdikten sonra, geçen sonbahar 1. Levent’e taşındım. Beyoğlu’ndan çıkma kararını çok zor verebildim, verebildikten sonra bile taşınmam zor oldu; kendimi hiçbir zaman Beyoğlu dışında görmemiş, Cihangir’den öteye geçeceğimi hiçbir zaman düşünmemiş, bana göre şehrin kalbi olan bu mahalleler dışında bir yerde yaşamayı hiçbir zaman hayal etmemiştim.

İnsanın kendine dair bir fikri oluyor. Bazen “kendi” değişiyor–istekler, ihtiyaçlar, hayaller, planlar, hayat şartları yüzünden ya da sadece eşyanın doğası gereği bir noktadan başka bir noktaya kayıyor. Ama kendine dair fikri sabit kalıyor. Çeşit çeşit sebepten bu fikre sıkı sıkı tutunuyor, bırakırsak düşerek yok olmaktan, yitip gitmekten korkuyoruz. Benim de artık Galata’dan farklı bir şeye ihtiyacım vardı ama Beyoğlu kalıbından çıkmakta zorlanıyordum.

Vassaf gelişime, değişime karşı biri değil. Hatta hem yaşama hem de yaşamaya tutkuyla bağlı olduğundan ikisine de kucak açıyor. Bu yüzden Çocukluğumla Buluşmalar üst başlığıyla yayımlanan Leventnâme kitabında okuru karşılayan esas his nostalji değil. Elbette Levent’in geçmişine gidiyor, üstelik Vassaf ailesi bu bölgedeki yapılan ilk evlerden birinin sahibi olduğundan 1. Levent’e kuruluşundan itibaren tanıklık ediyoruz.

YAZININ DEVAMI


DUYURU PANOSU

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

Aposto İstanbul

Aposto İstanbul

İstanbul'dan ve dünyadan seçilmiş etkinlikler, kültür-sanat ajandası, şehir gündemi, tematik rehberler ve şehrin sınırlarından taşmaya değecek davetler her hafta e-posta kutunda.

YAZARLAR

Aposto İstanbul

Aposto İstanbul

İstanbul'dan ve dünyadan seçilmiş etkinlikler, kültür-sanat ajandası, şehir gündemi, tematik rehberler ve şehrin sınırlarından taşmaya değecek davetler her hafta e-posta kutunda.

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir