Daha önce de sanatın, kültürün ve diğer birçok dalın ilişkilerinden bahsettik. Sanatı yaşamla bir tuttuk, hayran kaldık ve eleştirdik, sonuçlarını değerlendirdik ve unuttuk. Belki de sanatın ifadesi burada dengesini buldu kim bilir.
Yine birbirinden farklı dalların asırlardır aynı yere vurgu yapan çalışmalarını konuşacağız bu bültende de ama bugün bir de anketimiz olacak. Okumak ve yazmak üstüne yaptığımız ilk ankete buradan katılabilirsin. Paylaşım yapmak, birlikte üretmek çok değerli. Bu sebeple dönüşlerini almayı ve buna göre bir sonraki bültende nasıl bir komünite olduğumuz üstüne konuşmayı çok isteriz.
Up: Kentin kaygan zemini
Antro: Fotoğraf sanatçısı Sophie Gamand röportajı: “Bu bir meydan okuma projesi!”
Spell: Sıradanın güçlü hikayesi: Ana, Pearl S. Buck
Dot: Okumak üstüne... Bir eser yazarın kaleminden koşup geldiği gibi girer mi insan hayatına?
Haftalık sanat ve kültür dozunu almak için bu e-postayı birincil klasörüne taşıyabilirsin.
Keyifli okumalar!
EZA
• Kentin kaygan zemini
Mousarris Design Stüdyo’nun tasarımları, dalgalı ve adeta kaygan bir ruh halini yansıttığı formlarıyla kent kavramına odaklanırken aynı zamanda bu yaşamı sorgulayan alışılmışın dışında bir duruş sergiliyor. Ekip, modern ve gelenekseli birleştirirken klasik objeleri sorgulayan bir etkiye dönüştürüyor.
Birbirinden farklı objelerle, hem formu sorgulayan ve dikkat çekici bir şekilde işleyen hem de fonksiyonel ürünler tasarlayan ekip, denge kavramının işlevselliğine atıfta bulunuyor. Ve bir de onun tehlikesine ve soğuk çekiciliğine gönderme yapıyor.
Tasarımlarında modern tekniklerin yanında el yapımı yöntemler de kullanan Mousarris Design Stüdyo, Kıbrıs’ta bulunuyor. Son dönemde dünya genelinde tanınan ve iş yapan bir ekip halini aldılar. Ekip A Design 2021’de “Single Rocket” tasarımıyla Silver ödülü aldı. Ödüllü tasarımlarında cam, ahşap ve 3d materyallerin kombinasyonunu kullanan Mousarris Design Stüdyo’nun diğer çalışmalarına buradan erişebilirsin.
Fotoraf sanatçısı Sophie Gamand röportajı
“Bu bir meydan okuma projesi!”
Sophie Gamand ABD’de yaşayan bir fotoğraf sanatçısı. Kendisi yaptığı projelerle barınaktaki köpekler için farkındalık yaratmayı amaçlıyor. Ve harika işler üretiyor...
Barınaklardaki köpeklerin fotoğraflarını çekmeye nasıl başladın? Bize biraz onların hikâyesinden bahseder misin?
2010’dan beri hayvan kurtarma için gönüllü fotoğrafçılık yapıyorum. O zaman insan-köpek ilişkisini incelemek için köpeklerin fotoğraflarını çekmek bende bir takıntı haline geldi. Barınaklarda ne kadar çok köpek olduğunu fark edince, yeteneklerimi kullanarak onlar için bir şeyler yapmam gerektiğini düşündüm. O zamandan beri barınakta yaşayan binlerce köpeğin fotoğrafını çektim. Porto Riko’da köpeklerin kurtarılmasına yardımcı oldum. Her şeyi gördüm. ABD’de asıl dikkatimi çeken ise her sene terk edilen köpeklerin sayısının çok fazla olması. Fransa’da, yani geldiğim yerde, kesinlikle bu sayılarla karşılaşmazsınız. Burada insanlar devamını düşünmeden yavru köpekleri alıyor ve sonrasında fikir değiştiriyorlar. ABD’de her sene 1,2 milyon köpek uyutuluyor. Barınaklar hayatlarında daha çok şey hak eden köpeklerle dolu.
Flower Power koleksiyonu ile ne anlatmak istiyorsun?
Flower Power pitbul köpeklerine adanmış bir seri. Barınaklardaki pitbulları çiçek taçlar giyerken fotoğrafladım. Buradaki fikir tartışılan köpeklere olan yaklaşıma meydan okumak. Amerika’da her sene neredeyse 1 milyon pitbul uyutuluyor. Dünyada önyargıya kurban ediliyorlar, çünkü insanlar onlardan korkuyor, bu da onları suistimal etmek için bir kapı açıyor. Seri bir sanat projesi, ben de bu projeyle pitbulları farklı göstererek sanatın kaderlerini değiştirip değiştiremeyeceğini görmek istiyorum. Buradaki her köpek barınaklardan ve evlat edinilmeyi bekliyorlar. Yüzlerce pitbulu çiçek taç takarken fotoğrafladım.
Bu işin zorlukları var mı?
Hiçbir zorluğu yok! Belki de şu: Yardımıma ihtiyacı olan çok köpek olması ve benim hepsine ayıracak yeterli zamanım olmaması!
İlk kitabın Wet Dog’dan bahseder misin?
Wet Dog benim kariyerimi oluşturan seri. Banyo zamanı çok mutsuz gözüken köpek portrelerinin koleksiyonu. Tekrar etmek gerekirse bu, köpeklerle olan özel ilişkimizin bir nevi kutlaması. Banyodan nefret ediyorlar, fakat yine de istediğimizi yapmamıza izin veriyorlar. Yüzlerindeki ifadeler paha biçilmez ve insan duyguları gibi gözüküyor. Bizimle bu kadar uzun zamandır yaşadıkları için mi böyle? Şu anda bizi mi taklit ediyorlar? Wet Dog birkaç sene önce viral oldu ve ben de bu seri nedeniyle ödüller kazandım (Ödüllerin içinde en prestijli fotoğraf ödülü ve Sony World Photography Award / Sony Dünya Fotoğraf Ödülü de var) ve sonrasında bir kitap haline getirdim. Bu seri benim hayatımı değiştirdi çünkü aniden insanların yaptığım işlerden haberi olmuştu. Bu medya ve sosyal medyada daha çok sesimin duyulmasını sağladı, böylece daha fazla köpeği evlatlık verebildim. Şu anda Instagram hesabım oldukça popüler ve birçok köpeği potansiyel ailelerle buluşturarak evlatlık veriyorum.
Bu projenin ötesinde evinde beslediğin bir hayvan var mı?
Herhangi bir hayvanım yok, fakat barınaklardakilere bakıyorum. Bu da kendi ailelerini bekleyen köpeklerin onu bulana kadar benim evimde kalması demek oluyor. Şu ana kadar çok heyecan verici bir tecrübe. Onlarla ilgilenebilmek büyük bir hediye. Hem barınakta daha fazla yer sağlıyor, hem de köpeklerin bir aile bulana kadar ev hayatına alışması ve bu hayata hazırlanmasını sağlıyor!
Sophie’nin çalışmalarına buradan erişebilirsin.
• Sıradanın güçlü hikayesi: Ana, Pearl S. Buck
Yaşamın sıradanlığı, acının ve huzurun evrenselliğine vurgu yapıyor gibi bazen. Başka bir hayatın seninkine dönmesi fikri biraz kafanı kaldırıp düşündüğünde hiç de uzak olmayan bir gerçek aslında.
Pearl S. Buck’ın 1938 yılında Nobel Edebiyat Ödülü’nü aldığı kitabı “Ana”da bu sıradanlığın bir kadın bedeninde nasıl evrenselleştiğini anlatan oldukça etkili bir kitap. Her ne kadar Nobel verildikten sonra bir zümre tarafından yazarın bunu hak kazanacak kadar kültürel alt yapısının olmadığı eleştirileri ses getirmiş olsa da benim kesinlikle okunmaya değer bulduğum, kadının bir yerden sonra kavramlaştığı bir eser.
Hiç unutamadığım bir sahne var ki; başarılı kabul edilmesine rağmen hayatta yaşanmaya değer olan diğer tüm duyguların geri kalmışlığının acısını çıkarmaya ve fark edilmeye ve incinmemeye çalışan ananın köy meydanındaki çaresiz dansı...
Bu kitapta duyguların evrenselliğinin ötesinde olayların da evrenselliğini bir kez daha göreceksin. Çin’in bir köyünde yaşayan alelade bir insanın senden farksız olmadığını ve belki de kadını ve sistemi tekrar düşüneceksin.
Okumak üstüne...
Bir eser yazarın kaleminden koşup geldiği gibi girer mi insan hayatına?
Bir eser anlattığı her şeyle olmasa da minicik bir sözcükle gelir kurulur hayatın tam ortasına. Okuduklarının izlediklerinin seni etkilemesi çok da zaman almaz çünkü doğru yere oturduysa öykü, onun minicik ellerinden tutup kaldırmak ve tüm benliğinle kokusunu içine çekmek birkaç saniyesini alır insanın.
Gömülmüşken kelimelere, pencereden esen rüzgarın devinimiyle etrafını saran yeşilin kokusu reddedilemeyecek bir davetin ılık hissiyatından ibarettir. Kurt gibi aç olmana ve mutfaktaki lazanyanın şımarık çağrılarının ruhunu ele geçirmesine rağmen kafanı kaldırmadan ve hiç durmadan devam etmen her şeyden kopup gitmene sebeptir ve unutulmazdır.
Satırların üstünden kaldırdığında gözlerini “belki zorunluluktan belki keyfi bir ara ihtiyacından” düşünmeye başlarsın tekrar içine düştüğün o dünyanın mekanlarını... Öykünün yer aldığı sokaktaki taş evin hemen önünde oyun oynayan çocukları düşünürken köşe başında duran çocukla birlikte gerçek yalnızlığı fark edersin. Umarsın ki ayrı tutulmak çevreden güvensiz hissettirir. Soğuk bir kış gününde nereye gideceğini bilmeden aklından geçirdiğin herkesin o kadar da yeri olmaması gibi gelir hayat…
Hafife alarak yaşamanın getirisi uçup gitmiş bir yaşam mı bilmiyorum ama her şeye çok da anlam yüklememek gerektiğini biliyorum. Sadece ve sadece yazarların nefesinden düşen satırların hayatımıza nasıl müdahale ettiğini görebilmenin bile ne kadar değerli olduğunu görüyor ve bu öykünün - öykülerin ne denli önemli olduğunu tekrar keşfediyorum bu aralar.
O hiç bilmediğin uzakları tarif eden yazarın betimlediği yaşama ne kadar yakın olduğunu görmek ve bazen bir şeyler yapma çabasında kıvranan göğsüne dur demek istersin. Bazen de aslında hiç olmamış fantastik bir dünyaya yakın olmanın huzur vericiliğiyle sarsılır bedenin. Bir kez daha mutlu olursun sırf okuduklarından sana kalanlar için.
Mutluluğa, bilgiye ve sorguya aracı olabilir bir yazar. Ve bazen o kadar anlaşılmaz aktarır ki sadece soru işaretleriyle çevirirsin son sayfayı. Evrenselliğin başka bir hali olabilir bir yazar, sana seni başkasının diliyle anlatır ve hiç yaşamadığın o şeyleri kendi ellerinle yaratmışsın hissi verir ki bu mutluluğun anahtarlığından sarkan gizemli bir açıcıdır bana kalırsa.
Bugünün Page’i yazarları anlamak için düşünmeye ayıracağımız bir hafta umuduyla yazıldı. Sevgili Üretim Kaydı’nın geçtiğimiz hafta düzenlediği anketinden esinlenerek bir anket hazırlayıp yazmaya, okumaya ve yazarlara dair hislerimizi düşünmeye yöneldik. Yazarların ve okumaların sende neler hissettirdiğini birlikte keşfetmek istersen kısa anketimize buradan katılabilir, önerilerini paylaşabilirsin ve inan çok mutlu edersin.
Hoşça Kal!
