Up
Antro
Spell
Dot

Dünün keşfi!

Keşfetmek ve anılarla gelişmek üzerine...
Alex G. Griffiths

Alex G. Griffiths

Merhaba! Page’e hoş geldin! 

Tasarım ve kent kültürünü birleştiren, toplumsal yapıyı tasarım ve sanat pratikleriyle eleştiren ve aktarmaya çalışan bir yayın olma hedefinde Page. Tasarımın insan hayatını doğrudan etkilediği, kent kültürünün oluşumuna onun yeniden üretilmesine, ilerlemesine destek olduğu fikriyle yola koyuldu. Oluşan kaos ya da kaydedilen ilerlemelerin tasarım ve sanatın etkisinin yanında toplumun duyarlılığı ve ilgisiyle de bağlantılı olduğunu düşünürsek bu yayın, tasarım ve sanatın toplumla olan bağını ortaya koymak adına her hafta içerikler, haberler ve röportajlar yayınlama telaşına düştü. 

Haftalık sanat ve kent kültürü dozunu almak için bu e-postayı birincil klasörüne taşıyabilirsin.

Up

Sıradan yaşamlar

Sıradanlığa yüklenen anlamlar

Sıradan yaşamlar

Kafka'nın nefesinden Milena'nın avuçlarına dökülen kelimeler karşılıksız bir sükunetin resmiyken hayatın ne denli sıradan olduğunu anımsatıyor bana. Kesinlikle cevap beklemediğini söylediği mektuplarına “Sessiz kaldığımız her gün iyi olduğumuzun işaretidir. Bu yüzden sevinmem gerek ki iyi olduğunuzu biliyorum.” dediğinde Kafka, söylediklerinin ve söylemediklerinin ifadesini asla açıklayamayacak oluşumuza şaşmamalı.

Sanatı ve sanatçıyı eserin bize gösterdiği kadar anlamlandırabiliyorsak ve hep tartışılan “belki de bambaşka bir şey anlatıyordu ya da hiçbir şeyin göstergesi değildi…” tartışmaları büyülendiğimiz şeylerin ardındaki hissizlik ihtimaliyle sıradanlaştırıyor galiba yaşamı…

Anlam aramak çoğu zaman insana özgü kabul edilen ve belki de hegemonyanın bize bahşettiği lanetli bir hediyeden ibarettir kim bilir?

Page'in anılara ve keşfe atıf yaptığı bu haftaki bültenine hoş geldin!

Hikâyeyi paylaşmak için:
Antro

Çocuk kitaplarında canlanan çizimler

Çocuk kitabı illüstratörü Alex G Griffiths röportajı

Çocuk kitaplarında canlanan çizimler

İllüstrasyonun kendisi için tam anlamıyla bir ifade biçimi olduğunu söyleyen illüstratör Alex G Griffiths, çizimlerinde çocukları umut dolu keşiflere çıkarıyor. Kendine özgü tarzıyla Alex, yaratıcı ve heyecanlı hayaller dünyasından merhaba diyor.

İllüstrasyonlarına baktığımda benim hissettiğim baskın duygu umuttu. Ne anlatıyorsun bize çizimlerinde?

Evet kesinlikle, umut insanı geliştiren ve ilerlemesine olanak sağlayan duygulardan. Bu yüzden çizimlerimde ister istemez var olan bir duygu. Aynı zamanda kişisel çalışmalarımın diğer önemli teması da keşif ve araştırma. Bunun sadece çocuklar için değil her yaştan insan için önemli olduğunu düşünüyorum.

Alex G Griffiths, illüstrasyon
Alex G Griffiths

Karakterlerine bayıldım! Biraz çizim tarzından bahseder misin?

Benim için en önemli şey çok zorlama olmayan rahat bir tarzı korumak. Çalışmalarımda dağınık çizgiler ve hatalar olmasını özellikle tercih ediyorum çünkü bunun çalışmalarıma derinlik kattığı ve görsel açıdan onları daha ilgi çekici yaptığı hissine kapılıyorum. Açıkçası bu tarzı kullanan başka sanatçıların eserlerini seviyorum ve ben de uyguluyorum. Aynı zamanda konu karakter tasarlama olunca, ekstra özenli olmam gerekiyor. Çizdiğim karakterlerin anında tanınabilecek olması gerekiyor ama ölçek ve orantısal olarak nispeten hatalı olması ve gerçek hayata fazla uygun olmaması hoşuma gidiyor.

Çocuk kitapları için çizimler yapmanın en ilginç yanı nedir? 

Bu tarz bir işin hayal gücünü de güçlü tuttuğunu düşünüyorum. Aslında, kitap illüstrasyonunun en sevdiğim kısmı sayfaları tasarlamak. Sayfaların ölçekleri ve kompozisyonu ile oynamayı ve sayfalar arasında karşıtlık yaratmayı seviyorum. İnsanların sayfaları her çevirdiğinde şaşırmalarını istiyorum.

Alex G Griffiths
Alex G Griffiths,

Çizimlerinin dışında sosyal hayatında neler yapıyorsun?

Dürüst olmak gerekirse çok şey yapamıyorum. Tasarımcı olarak da işim çok yoğun zaten. Boş zamanım olduğunda masamdan ve ekrandan uzaklaşmayı seviyorum, eşimle beraber yürümeyi ve seyahat etmeyi seviyorum. Aynı zamanda büyük bir elektronik müzik hayranıyım, bu yüzden dinleyecek yeni sanatçılar bulmaktan zevk alıyorum.

Alex G Griffiths’in çalışmalarına alexggriffiths.com adresinden ulaşabilirsiniz. 

Hikâyeyi paylaşmak için:
Spell

• Roman, hayal ve gerçeği birleştiren en etkili yollardan biri. Mekanın ve duyguların kelimelerle ifadesi, sembollerin fotoğraflara dönüşmesi gibi mucizevi bir şey işte. Yazarın gözleminin bizim hayal gücümüzde can bulması aslında hayatın sıradanlığının en güzel göstergelerinden.

Spell'in bu haftaki konusu Valeria Luiselli'nin “Kayıp Çocuk Arşivi” romanı. 

Ses envanterleri oluşturan belgeselci bir çiftin vazgeçişleri, keşifleri ve anılarını bir seyahatle anlatan ve bu süreçte bir ailenin iç çekişmelerini mekanlarla duyguları kavuşturarak aktaran etkili bir hikaye. Kitap, ses ve mekan kavramlarının birlikteliğini çok net bir şekilde gösteriyor. Açıkçası bana mekan ve insan ilişkisini incelerken duyguların ses ve görüntüyle birlikteliğini bazen kaçırıyor olduğumu hissettirdi. Sıradan bir aile yaşamının bireysel özgürlüklerle çarpışınca nasıl da karmaşa içine düşebildiğini Luiselli'nin gözleriyle görmeme olanak sağladı. Amerika'nın bir ucundan diğer ucuna yolculuk yaparken göçmen olmaya zorlanan Meksika çocuklarını, beyaz adamın yerli halka diktasını bir kez daha ve biraz da sıradanlaştırarak tekrar sorgulattı.

Gerçekliğin güçlü etkisini hissedebileceğiniz “Kayıp Çocuk Arşivi” güzel bir gerçeklik kitabı.

Dot

Anılar, hafıza ve mekan

Duyularda mekan algısı ve hafıza

Anılar, hafıza ve mekan

“…Çünkü el yazmalarında Aureliano Babilonia’nın şifreleri çözdüğü anda aynalar kentin rüzgarla savrulup yok olacağı, insanların anılarından silineceği ve yazılanların evrenin başlangıcından sonuna dek bir daha yinelenemeyeceği yazıyordu. Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkum edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olamazdı.” Yazdı son satırlarında Marquez anıları ve onların mahkumiyetinde özgürlük arayan insanların hikayelerini anlatırken. Bilen bilir Yüzyıllık Yalnızlık Gabriel Garcia Marquez’in en bilinen ve en keyifli kitaplarından biridir. Bir lanetin keskin kokusunu anılar ve hafızayla anlatır bize burada Gabo.

Belleğimizin tavan arasına kaldırdığımız anları (zamanları), tozdan arındırırken ve saniyeler kadar küçük zaman dilimlerinde onların tekrar renklenmesini beklerken bize kim olduğumuzu bir kez daha gösterir zaman. Gerçekliği silikleşmiş bir mekanı yararak gelen ve varlığımızı bir kez daha hatırlatan o hisler kilitlenmişliğimizin ya da özgürlüğümüzün yegane kırıntıları olarak belirir gözlerimizin önünde. Mekanlar, işte içinde bulunduğumuz o taştan, o topraktan, o camdan, o havadan inşa edilmiş kutucuklar anılarımızın güçlü ayaklarıdır. Zamanla ve yaşlandıkça daha da kırılganlaşan, beklemişliğin verdiği yıpranmalara boyun eğerek daha da yalnızlaşan ve her bir dakikada biraz daha unutan o kuvvetli ayaklar hafızamızda büyür bazen ve olmak istediğimize dönüşür anlamsızca (!)

Stelios Kontoulis, Unsplash
Stelios Kontoulis, Unsplash

Mekanı mimari açıdan algılamak onun sınırladıklarıyla mümkün olduğu gibi zihnimizin boşluk ve boyut algısının yanında, bize hissettirdikleriyle anlam bulur bana kalırsa. Yeri mekan yapan içinde bulunan nesneler bütünüyle ve o nesnelerin bizde bıraktığı izlerle kimlik bulur ve unutulmazlığın mahzenine sürüklenir bir süre sonra. Belki de tam aksini yaşatmak, üstünü toz zerreleriyle örterek hiç olmadığını kanıtlamak ister ya da -kim bilir- hareketlerimizi ve deneyimlerimizi sinsi bir düşünceyle yönlendirmek için girişir bu eyleme. Yaşanan ve biten her şey mekanın da etkisiyle yeniden canlanır hatıralarda.

Bir kitabı ya da filmi hatırlarken mesela, zihnimize kazıdığımız, artık bizimle olsalar da hiç bizim olmamış mekanlarla canlandırırız kendi anılarımızda birleştirdiğimiz hikayeleri. Çocukluğumuzu hatırlarken büyütür kocaman yaparız içinde bulunduğumuz mekanları ve o devasa odalarında koştururuz zihnimizin şimdi bize hiç de o kadar büyük gelmeyen mekanlarında. Bir yastık, dolabın içinden sarkan bir kazak, kırılmış bir vazo, daha önce hiç görmediğimiz bir dizayn ya da her neyse o gün gözümüzde canlanan; kendi boşluğunu alıp getirir ve doldurur anılarımızı. Sadece olay hatırlamayız, olayın hissettirdiğini hatırlarız anılarda. Ve bazı anılar vardır değişsin ya da peşimizi bıraksın isteriz. Kendimizle baş başayken, sadece hatırlamak için bile hatırladığımızda yüzümüzü ekşiten, sevimsiz şeyler… Bunun doğrusu ya da yanlışı var mıdır bilmiyorum, unutmalı mıyız bazı şeyleri yoksa hatırlamak için o mekanları olabildiğince canlı mı tutmalıyız zihnimizde?

Arno Smit, Unsplash
Arno Smit, Unsplash

Anılar kırgınlıklarımızı, mutluluklarımızı ve kızgınlıklarımızı hatırlatmak, belki de ders vermek amacıyla hareket ederler sanki? İçinde bulunduğumuz yaşın, zamanın ve nesnelerin kokusuyla renklenir belleğimizde unutulmazlığın kuyusuna doğru yol alırlar istemsiz. Bir anıt, bir gaz odası, bırakıp gitmeye sürüklendiğimiz bir yıkıntının arasında oluşan izlerdir o unutulmazlık denen şey. Herhangi bir duvarda gördüğümüz yıllanmış çerçeve izi o duvarın yaşadıklarıyla, o resmin hissettikleriyle birleşir ve alır götürür zihnimizi. Kendi adıma konuşursam bundandır belki de hafıza mekanlarına ilgimin yüksekliği.

Anı, hafıza ve mekan bağı bence bir bakıma, yaşamı deneyimlemiş ve bitirmiş, bununla yetinmeyip onu kendi asrına sığdıramamış ve anılarında bize sunmuş tüm sanatçıların, tasarımcıların, yazarların yani üreticilerin bıraktığı hediyelerdir. 

Mekanı ya da cismi algılamak somut şekilde duyu organlarımızın bize sunduklarının da ötesindedir yani. Geçmişi ve geleceği kendi zihnimizin biriktirdikleriyle harmanlamak ve üretileni, ortaya çıkanı ya da sadece orada duranı yeniden tanımlamak aslında. Boşluğu anlamlandırmak gibi…

Hafta görüşmek dileğiyle.

Hikâyeyi paylaşmak için:

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

YAZARLAR

Page

Page

Page, tasarım ve kültür ortaklığından beslenen, toplumsal yapıyı sanat pratikleriyle eleştiren ve aktarmaya çalışan bir yayın olma hedefinde...

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir