🌳 Etiler'de yaşam üçgeni: sevgi, güven, aidiyet

Etiler'de bir bodrum katı. Bahçeye, yeşile, ağaca açılıyor ama. Yasemin'le ilk buluşmamız  o evde, o kış bahçesinde. Bardaktaki kahve soğuyor, yenisi dökülüyor. "Son zamanlarda kendinde neyi keşfettin, neyi sevdin?" diye soruyoruz birimiz. "Benim için gerçekten en önemli şeyin karşımdaki insanla derin bağ kurabilmek olduğunu. Artık sokağa çıktığımda en az bir kişiyle karanlıklarımızı, kırılganlıklarımızı paylaşmadan dönmüyorum." diye anlatıyor Yaso. Şehirdeyiz ama kuşun sesini, uğur böceğini, rüzgârda sallanan çimleri görebiliyoruz. Çıkarken cam kavanozların içine kendi yaptığı kremi koyup atıyor çantamıza. 

O günden şimdiye üç mevsim geçiyor; kendini araştırmak için Kosta Rika'ya, denizin altına, yolun ortasına gidiyor Yasemin. Geri dönüyor sonra, toprağım önümde, deniz yanımda diye tanımladığı Etiler'e. Onu bıraktığımız evde değil artık. Etiler mahallesi dolaylarında, Çamlık'ta. Kuşun sesi, göğün ruhu baki. Şehir uyurken açıyor camları. Nefes.

Etiler'in yeşillikler içindeki evleri

İÇİNDEKİLER:

MAHELLE MAHALLE: Yasemin (Yapanar) ile “Bir kere gökyüzünü görebiliyorsun, uzun uzadıya, göğü delen binalar yok. Yeşili, oksijeni bol. Enerjisi açık.” diye anlatmaya başladığı Etiler’den çıkıyoruz yola, Çamlık’a uğrayacağız az sonra.

TOPLULUK: Neden topluluklara ihtiyaç duyuyoruz? Çünkü “bölünürsek yok oluruz, bölüşürsek tok oluruz” diyor Yasemin. Kömün olmak üzerine konuşuyoruz. 

MÜDAVİMİYİM: Derin derin nefes almak, korna, insan sesinden uzaklaşmak isteyince Alkent Sitesi içindeki orman yolunda yürümenin; mevsimine göre günlük ıspanak, pazı, taze fasulye, semizotu gibi zeytinyağlılar çıkaran Hünkar’ın,

AYAKÜSTÜ: Bi Nevi Deli’yle Etiler ve Türkiye'de bitki bazlı bir restoran olmak üzerine ayaküstü hoşbeşteyiz. 

NOT DEFTERİ: Mahalle mahalle vegan lezzetleri anıyoruz, yenilerini arıyoruz. 

Takıl peşimize!

Elif & Hazal