Galata, Hazal Yılmaz

Hazal Yılmaz'ın peşine takılıyoruz Galata sokaklarında. Ayaküstü Vacilando'ya uğruyoruz, 17 numara artık çağdaş bir bakkal. Oradan Civan'a, Fellini filmine figüranlığa.
Fotoğraf: Deniz Sabuncu

Fotoğraf: Deniz Sabuncu

Bir sonbahar günü. Yıl 2013–2014 olacak. İstanbul Life'ın bir sayısı elimde. O zamanlar da almadığım dergi, karıştırmadığım fanzin yok. Arıyorum, daima. İçinde ve dışında. İçimde ve dışarıda. 

Yazar olma hayalleri kuran, oraya buraya karalayan, ilk olarak dergi ve kitaplarının tozunu alan, en çok yollara ait olduğunu yeni bulmuş bendenizin hislerine tercüman biri var. Yazdığı her yazının kimi zaman köşesinde kimi zaman başrolünde kendimi bulduğum biri. Bu defa tutuyor elimden beni Berlin'e götürüyor. Birlikte yiyip içiyoruz. Dünya hâli. Onunla bir yerlerde karşılaşınca genelde biraz daha oturup sohbet edelim istiyorum. O gün de öyle oluyor. Giriyorum blog'una. Konuşuyoruz da konuşuyoruz. Şehirden, ilişkilerden, sevmekten — hani bir şeyleri tutkuyla, doyasıya sevmekten. E dünya fâni. Tadı damağımda kalıyor. Keşke şöyle bir oturup konuşsak seninle diyorum, bir cin-sodayı paylaşsak. Bol limonlusundan.

Bir ağustos sabahı. Yıl 2020. Erken saatler. Sıcak mı sıcak. Sessiz mi sessiz, Galata. Ofiste daha kimsecikler yok. Zihnimde bir yolculuğa çıkmışım ki çağırabilene aşk olsun. Yine bir anlam arama meselesi. Kapı açılıyor. Birileri geldi, şimdi hemen girer zihnimin içine — toparlamak lazım oraları derken kapıda o. "Zihnimin kalabalıklarını alsa etrafına ve bir konuşsa" dediğim bir zaman. Şimdi her şey fotoğraflardaki ve kelimelerdekilerden daha aydınlık ve o, karşımda. Keşke şöyle bir oturup konuşsak seninle diyorum — tanıştığımıza memnun oldum, Hazal.

Uzun zamandır aynı vagonda, trenin sağı ve solundaki koltuklarda ayrı ayrı oturuyormuşuz sanki. Gidiyormuşuz camdan meraklı gözlerle baka baka. Hem aynı yoldaymışız hem de birbirimize anlatacak ne de çok şey varmış — hâlâ. Birimiz o eski dükkânın fotoğrafını çekerken diğeri hikâyesini dinleyip not almış. Aynı bavulu farklı yaşanmışlıklarla doldurmuşuz. Sonra dökmüşüz önümüze, kimini yanımıza almışız hoşbeşe kimini bol limonlusundan bir cin-sodayı paylaşırken akıtmışız. Artık yola her zamankinden daha hafif, devam edebilirmişiz gibi.

Onunla kelimelerde buluştuk biz ilk kez. Sonra bir gün Galata'da karşılaştık. Onun yaşadığı anıları ve bugününde saklı sokaklarda yürüdük sohbet ederken. Sonra hemen kaynaştık. En iyi yol arkadaşı, "yolda" bulduğundur ya. Hazal, işte yolda bulduğun yoldaş. "Yoruldum" demeyen. "Hayır" ve "olamaz"ları olmayan. Önünde, arkanda değil, yanında olan.

Hazal, hayatla dans eden, deli dolu bir kadın. Kelimelerin arasındaki boşlukları gözlerindeki ışıkla tamamlayan. Bahaneleri ve keşkeleri çok olmuş çıkarıp atalı bavulundan. "-Meli" ve "malı" ekleri çıkmış lügatinden, yerine "haydi"ler ve "günaydın"lar oturmuş. Kin ve kibir rahat edememiş yamacında. Yol uzamış, o gitmiş. Gittikçe hafiflemiş. Dönmeyi düşünmemiş. İnsan, "ben"de değil "biz"de yaşamayı öğrenince zaten nereye, ne diye dönsün?

Hazal Yılmaz
Fotoğraf: Deniz Sabuncu


Bir mahalle, bir mahalleli: Galata, Hazal Yılmaz

Hazal, bir Galata mahallelisi. En hasından. Öyle otantik olsun, Cihangir'e vapura 5 dakika diye mahalleye taşınanlardan değil. Boğaz'ın esintisine karşı duran, mütevazı ama içinde bir hayranlık uyandıran o apartman gibi. Kalabalıklardan uzak o ara sokaklarda, soluklandığın o durak gibi. Oralı.

Bu hafta Babylon'un sesinin daha açılmadığı zamanlarda buluşuyoruz Hazal'la. Kuledibi'nde bir "chambre de bonne"da. Hazal, sabah insanı. Erkenden tutuyoruz yolunu Gündoğdu Kahvesi'nin. Oradan doğru Petek'e çift kaşarlı yemeye. Akşama kadar Galata, Netses’ten yükselen 45’liklerin sesiyle doluyor. Zaman geçiyor da geçiyor, akşam istikamet Salon. Belki Nardis? Sumahan, o zamanlar sabaha kadar devam eden partilerin ve birtakım evlerden gizlice çıkılan teras muhabbetlerinin merkezi. Şimdi sessizce önünden geçiyoruz. "Müdavimiyim" diyor Lüleci Hendek’te gezinmenin, Old Java'da bir kahve/kitap molasının. Yol uzun, kalkıyoruz: 19. yüzyıldan bugüne anılarını geniş pencerelerinin pervazlarında saklamış, "Galata apartmanları"nın: hikâyelerini dinlemek üzere. Oradan Karaköy'e, 20 geçe vapuruna. Koşa koşa. İstikamet Kadıköy. Nice yolculuklara, birlikte.

Elif

Hoş geldin! Aposto Premium üyelerine özel bu içeriği okumak için Premium üye olabilir ya da Premium hesabına giriş yapabilirsin.

Aposto Premium
Ayda

  • Aposto'nun tüm arşivine ve güncel yayınlara sınırsız erişim.
  • Yükselen endüstrilerden gelişme ve içgörüleri aktaran, entelektüel dünyanı besleyecek Premium üyelere özel makale ve bültenler.
  • Gündemdeki gelişmeleri küresel bir perspektifle aktaran analizler.
  • Aposto Radyo için hazırladığımız podcast ve sesli belgesellere websitemiz ve mobil uygulamamızdan erişim imkanı.
Aposto Premium üyesi misin? Giriş yap
demet
Soli

Soli

Seyahat ve kültür yayını SOLİ, şehirleri ve içindeki farklı kültürel toplulukları araştırmak üzere mahallelere ve mahallelilerin hikâyelerine odaklanıyor.

YAZARLAR

Soli

Soli

Seyahat ve kültür yayını SOLİ, şehirleri ve içindeki farklı kültürel toplulukları araştırmak üzere mahallelere ve mahallelilerin hikâyelerine odaklanıyor.

OKUMAYA DEVAM EDİN