Herkese merhaba. Bu hafta sizi bizimle bir yürüyüşe çıkmaya davet ediyoruz. Neredeyse sekiz aydır evimiz olan Galata'ya, yayıncıların aramıza katılmasıyla başka bir perspektifle bakmaya başladık. Playground'un bu sayısında da yeni izlenimlerimizi, bakış açılarımızı sizle paylaşmak istedik.
Bu sabah yola koyulmadan önce koyu bir kahve demleyerek güne başlıyoruz. Kahvemize Aposto! Gündem bülteniyle birlikte her sabah okuduğumuz Finrabbit eşlik ediyor. Bugün neler olmuş? Kupamız bitene kadar finans gündemi ve iş dünyasındaki gelişmeleri yakaladıktan sonra yürüyüş turumuz için dışarı ilk adımımızı atıyoruz.
Galata, barındırdığı tüm karşıtlıklarla bizi kendine çekiyor. Burada her gün, her hafta yeni bir yere, yeni birilerine rastlamak mümkün. Eskiyle yeninin başlangıcı ve bitişi birbirine karışıyor. Sabahtan akşama binlerce insan geliyor ve geçiyor; bazıları biraz daha uzun kalıyor. Bu kaos bizi sık sık gelip geçenlerin dünyalarına dair düşündürüyor. İnsanların hayata bakış açıları, ilgi alanları içimizde büyük bir merak uyandırıyor; onlarla tanışmak için bizi heyecanlandırıyor. Mahallede bu hafta yürürken gözümüze Gender, The Marketeer, Ludens ve Thiscover Me gibi yeni simalar takıldı. Ayaküstü tanıştık, biraz durup lafladık. Önümüzdeki haftalarda daha uzun uzun oturup sohbet etmeyi dört gözle bekliyoruz.
Semtin kaldırımlarını arşınlarken şimdilik sadece kapalı kapılarıyla iki yanımızda bizi selamlayan ama kısa süre içinde yeniden kapılarından içeri gireceğimizi hayal ettiğimiz, müzik dinleyebileceğimiz ve dans edebileceğimiz mekânlarla karşılaşıyoruz. Şimdilik içeri girmek mümkün olmadığı için, Mixmag Türkiye’nin son sayısında yer alan bir incelemeden yola çıkarak mekânların ve müzik türlerinin tarihteki karşılıklı etkileşimlerini tartışıyoruz. Tam bu sırada, müzikli günlere nispet yaparcasına karşımıza çıkan bir grubu, akustik enstrümanlarından çıkan tınıların eşliğinde dans ederken görüyoruz. Bu sırada dansın sadece kapalı kutu mekânlara ait olmadığını hatırlıyoruz. Ritmin kulaklar kadar hareket eden insanlara da ne kadar yakıştığını fark ediyoruz. Ragraga’nın bu hafta okuduğumuz yeni sayısı da insan vücuduna her şeyin yakışabileceğinin tekrar altını çiziyordu. Nietzsche’nin de dediği gibi dansın tüm biçimleri tüm soylu eğitim müfredatının bir parçası olmalı: Sadece ayaklarla değil; fikirlerle, kelimelerle ve kalemle dans.
Galata’da sokaklarda kaybolurken karşımıza çıkan eski ve yeni karışımları bizi düşüncelere itiyor. Her çıkan ögenin detaylarını araştırmaya yöneliyoruz. Bu hafta Galata’da yürürken gördüğümüz detaylar bizi kentin sanatla bağını irdeleyen Page’in son sayısına götürüyor. Kentte sanat söz konusu olduğunda her detayda şehrin aslında bizimle var olduğunu görebiliriz. Sokakların bizimle var olduğunu ve kültürümüzle şekillendiğini konuşur ve ilerlerken gözümüze farklı renkler takılıyor. Güneşin parladığı açık mavi gökyüzünü seyrediyor, arkasından puslu bir havada gece mavisinin şehre ne kadar yakıştığını düşünüyoruz. Her haftaya yeni bir renk atfeden Tasarlayanlar’ın bu haftaki seçiminin mavi olduğunu hatırlıyoruz. İstanbul Boğazı dışında deniz, safir, göz, balina, nazar boncuğu, buz, jean, Kurabiye Canavarı mavisi gibi sevdiğimiz farklı tonları da düşünüyoruz, gülümsetiyor. Yolculuğumuza devam ediyoruz.
Gökyüzüne baktığımızda, son dönemde sıkça gündeme gelen uzay seyahatlerinden olsa gerek, bir an kendimizi “Astronot olsaydık nasıl bir hayatımız olurdu?” sorusunu birbirimize sorarken buluyoruz. Bir arkadaşımız, astronot kelimesinin Türkçe olmadığını; fakat iş görebilecek birtakım karşılıklarının olabileceğini Kelime Köşesi’nin son sayısında okuduğunu belirtiyor. Ansızın başımıza düşen yağmur damlaları, bizi uzay deryalarından alıkoyuyor. Yağmurun görece az düştüğü bir kış yaşarken “keşke yağmur damlalarını havada yakalabilip saklayabilseydik” diye düşünüyoruz. Bunun artık mümkün olduğunu, Greenvibes’ın yeni sayısı bizlere söylüyor. Kendimizi en yakın kapalı mekâna atıyoruz.
Bir sahaftayız. Aralarında kaybolduğumuz tozlu raflarda hayatımızın bir noktasında karşılaştığımız yazarları görmeyi ve hikâyelerini hatırlamayı seviyoruz. Aldous Huxley’nin kült eseri Cesur Yeni Dünya’nın eski bir basımı takılıyor gözümüze. Yıldızlı Bir Hikaye’nin son sayısı, yazarın İngiltere’nin küçük bir kasabasında doğduğunu fısıldıyor. Cesur Yeni Dünya’nın ilhamını Billingham’daki bir kimya laboratuvarında bulduğunu anlatıyor. Hayatının geçtiği yolları dinlemeye devam ederken yazarla ilgili detayları bilmenin okuduğumuz kitapla olan etkileşimimize nasıl yansıdığını düşünüyoruz. Örneğin, Huxley'nin kimya kariyerini bırakıp bir edebiyat dergisi olan Athenaeum’u çıkarmakla kendi cesaretini yansıttığını duyunca hayatta seçtiğimiz yolların olduğumuz insanlara etkisi ve bazen sadece cesur olmanın neler getirebileceğini düşünüyoruz. Cesaret kavramı zihnimizde dolanırken rafların arasında Dorothee Elmiger'ın Cesurlara Davet’i çarpıyor gözümüze. Yazarın ilk distopik romanından 1Kitap1Mekan’da bahsedildiğini ve öneri köşesini tuttuğunu anımsıyoruz. Cesaret ve korkaklık, farkındalık ve gözü kapalılık… İkilikleri düşünürken kapıdan biri giriyor. Rafları karıştırırken göz göze geliyoruz. Konuşabileceğimiz çok şey olduğundan eminiz.
Yürüyüşümüzün sonuna geldik. Şimdi evlere dönüp günün izlenimleri üzerine biraz düşünme zamanı. Bize eşlik ettiğiniz için teşekkürler, haftaya görüşürüz!
