Kendine yer bulmak!

Gola Hundun, dünya sokaklarında yaptığı duvar resimleriyle derdini anlatan, bu çizimlere kültürel etkiler katan ve farkındalık yaratmayı amaçlayan bir sanatçı.

Hundun’un çalışmaları insanlar ve biyosfer arasındaki ilişkiyi gösteriyor.

Hundun, 16 yaşından itibaren vejetaryen olmaya karar vermiş, hayatını ve işlerini bu fikirle desteklemiş bir ressam. Yaşamında ve çalışmalarında; işbirliği, Şamanizm, dünyaya dönüş, vejetaryenizm, enerji ve mistisizm gibi temalar keşfediyor. 

Yarattığı evreni; mecazi yorumlama tarzıyla harmanlayarak insan üstü kültürler, dini sanatlar, zooloji, saykodelik sanatlar ve karşılaştığı kültürlerle geliştiriyor. Sanatçı, ressam olmanın yanında içinde; bitkiler, elektronik, müzik ve canlı performanslar bulunduran kurgular da üretiyor. 2004 yılında şu anda yaşadığı Barselona’ya taşınmış ve bu kent, Gola’nın yerel grafiti kültüründen etkilenip onları sokak duvarlarına taşımaya karar vermesini sağlamış. 2010 yılından günümüze kadar çalışmaları sayesinde kolektif ve solo sergilerle dünyayı gezmiş.

Sanatçının çalışmalarına buradan erişebilirsin. 

Kendini illüstratör, dijital simyager ve grafik tasarımcı olarak tanımlıyorsun. Dijital simyager konusunu biraz açar mısın? Dijital dünyada keşfetmeye çalıştığın ya da bizi keşfe ittiğin şeyler mi var?

Bir dijital simyager olarak grafik tasarımın imkânlarını deneyimleyip araştırıyorum. Sadece bir şeye odaklanmak istemiyorum. Mümkün olduğu kadar farklı teknikleri kullanmayı ve onları geleneksel tekniklerle bir araya getirerek sanatın eşsiz bir parçası haline getirmeyi tercih ediyorum. Özellikle bir şeyleri keşfetmeye çalışmıyorum, sadece mümkün olduğu kadar farklı teknikleri deneyimlemek ve ortaya ne çıkacağını görmek istiyorum.

Hangi teknikleri kullanıyorsun?

Farklı bilgisayar programları kullanıyorum (Photoshop, İllüstratör, Cinema4D, Corel Painter) ancak arada geleneksel çizim teknikleri de kullanıyorum. Genellikle birkaç tekniği bir arada kullanmaya çalışıyorum (karma medya) ve bunu yapmak için en iyi aracın Photoshop olduğunu düşünüyorum.

Kullandığın renkler çok canlı ve çok parlak. Hayat tarzınla bir ilişkisi var mı? Ya da bu tercihin özel bir sebebi var mı?

Hayatta her zaman her şeye olumlu yaklaşmaya çalışırım. Bunun dışında gün ışığı ve rengârenk doğayı, ayrıca tuhaf renk kombinasyonlarını çok severim. Bazen daha fazla nötr renklerle çalışmayı deniyorum ama genellikle çok fazla renk kullanmaya devam ediyorum. Renk bakımından zengin çizimleri sadece birkaç renk içeren çizimlerden daha ilgi çekici buluyorum. Ama beni yanlış anlamayın, muazzam bir çizim, bir renkle de birçok renkle de muazzam bir çizim olabilir. Bu daha çok kişisel zevkle alakalı ama asıl değerli olan tabii ki konsept/fikir, kompozisyon ve detaylardır.

Çalışmalarında özellikle hissetmemizi istediğin bir duygu var mı? Çizimine başlarken düşündüğün özel konseptler oluyor mu?

Her illüstrasyon aslında kendi kendinin hikâyesidir. Çoğunun arkasında gelişmiş bir fikir/konsept var ama benim bazı çalışmalarım; arkasında hiçbir kavram bulunmayan, saf, soyut deneyimlerimden oluşuyor. Ben genellikle iyimserlik, ruhsal/saykodelik konuları baz alan kavramları sergilemeye çalışıyorum.

Nelerden ilham alıyorsun ve normal bir çizim için harcadığın zaman ne kadar?

İlham bütün çevremizde, ancak içimizde de mevcut. Benim için herhangi bir şey ilham kaynağı olabilir, bunun kuralı yok. Bazen yaşanan bir olay, bazen düşünceler veya hissettiğim duygular, müzik, diğer sanatçıların çalışmaları, doğa, dokular, modeller, organik yapılar, geometrik yapılar, evren, ruhsal evren, paralel evren veya çoklu evren olabiliyor. Bir illüstrasyonu tamamlamak için gereken zamansa; daha az detaylı illüstrasyon için bir kaç saatken daha karmaşık illüstrasyonlar için 120-150 saat olabiliyor. Tabii ki bu sürenin içerisine düşünme süresi ve konsept/fikrin gelişimi de dahil, bu süre saf bir çalışma süresi değil.

Ne tarz müzikler dinlemeyi tercih ediyorsun?

Konu müzik olduğu zaman son derece açık görüşlüyüm. Çeşitli tarzlardan birçok sanatçı ve grubu dinliyorum 60’lardan günümüze birçok rock grubu, biraz metal, jazz, hip hop ve elektronik müzik (tekno, saykodelik trance, dnb, elektronik, deep/tech house). Bir şekilde yaratıcı ve ilgi çekici olan birçok müzik tarzında güzellik ve içindeki “sihirli şeyi” buluyorum. İtiraf etmeliyim ki çalışırken tekno müziği tercih ediyorum.

Gelecek için planların var mı, neler yapmak istiyorsun?

Birçok arzum var ama sabit planlarım yok. Grafik tasarım yerine daha fazla illüstrasyon ve sanatla ilgili çalışmalar yapmak istiyorum. Aynı zamanda çalışmalarımın insanların her gün kullandığı objeler üzerindeki olası uygulamaları hakkında da düşünüyorum. En büyük hayallerimden biri, sadece sanat amacıyla çizim yapmak.

Sanatçının çalışmalarını buradan inceleyebilirsin.

Dolup taşmak neyse onu yaşadık pandemi sürecinde. Her şeyle dolduk, devrilip yığıldık ve alıştık. Alışmanın bedeli ağır olur bazen -biraz da arabesk-. Oldu da keza! Bazı durumlarda topluluk olmayı öğrensek de öteleme – itme konularında da yeni deneyimler kazandık.

Hepimizin bildiği gibi bir eserin kült olmasını sağlayan çok fazla özellik var; deneyim edinmek, duygu ortaklığı, eserin benzersizliği ve daha birçok şey… Bana kalırsa bizi aynı ve farklı yapan yaşam pratikleri, kültürel farklılıklar ve diğer etkenler kült eserlerde birleştiğinde duygu ve bilinç durumumuzu tamamen değiştirip harekete geçiriyor. Dünü bugünle düğümleyen eserler şaşırtıcı şekilde bir ömrü bir günmüş gibi düşünmemizi sağlıyor. Dava’yı Kumarbaz’ı hatırlarsanız anlatmaya çalıştığımı çabucak anlarsınız.

Pandemi sürecinde hayata geçirilen yasaklar, kültür sanata da diğer alanlarda olduğu gibi darbe vurdu. Bunun bir sonucu olarak neredeyse tüm eserler dijital alanlarda çok güçlü biçimde seyircisiyle buluştu. Konunun en özel yanlarından biri de sanata kolayca ve doğrudan ulaşamayan insanların avuçlarında bir sanat yeşilinin filizlenmesiydi. 

İstanbul’da yaşayan biri olarak Londra’daki National Theatre’a gidip Frankenstein’ın gerçeklikle derinlemesine bağlantı kurmuş o kocaman sahnesinin önünde oyuncuların coşkulu performansına şahit olabilir miydim, ya da ne zaman olurdum bilmiyorum! National Theatre’ın oyunlarını dijital alanlara açması çoğumuzu heyecanlandırdı bir o kadar da lezzetli anlar yaşattı.

Aynı şekilde sanat galerileri ve arkeoloji müzeleri de eserleri dijital ortamda paylaşmaya devam etti. Sanatın komodinimizin üstünde bizi bekliyor olması ona olan açlığımızı daha da arttırdı hatta. İştahla atıldık, izledik dinledik… Sanatın herkesin başucunda olması gereken bir yaşam pratiği olduğunu düşünen biri olarak bir küçük kitlenin reklamlarından kayarak ağzımıza damlayan seçilmiş eserlerdense gerçek sanatçının doğru değeri görmesi taraftarı oldu hep.

Kimse tiyatroyu sahnesinde izlemeden aldığı duyguyu almadı elbette ve sanatçıların (özellikle Türkiye’de) çok zorlandığı bir dönemin de izlerini ciğerlerimizde bıraktı. Etki ve sonuçları burada paylaşmaya gerek yok sanıyorum her şey ortada! Ben eserlerin dijital ortamlar vasıtasıyla insanlara ulaştırılması konusundan mutluluk duymanın yanında emeklerin ne kadar kaygan bir zeminde şekillendiğini görmenin hüznüyle birbirine girmiş hisler içinde izlemeye koyuldum bu süreci.

Son dönemlerde yıpranmış bir perdenin arkasından izlediğim boğuk binalardan kurtulma derdini burada derinleştirdim kendimde. Umut her zaman olacak, güneşi görüyor olmanın heyecanı da yok değil içimde.

Haftaya görüşmek dileğiyle, hoşça kal!