VE GÜNLER
AVAZ ÖNERİYOR
ORADAYDIK
HEADLINER
AFTER PARTY

🔍 Noktaların birleştiği yerde

Arcade Fire'ın son albümü, Ankara ve İstanbul'dan konser incelemeleri...
Michael Marcelle

Michael Marcelle

Tüm müzikseverlere merhaba,

Havaların güzelleşmesi ile konser sezonu açıldı. Kendimizi konser alanlarına attık. Bazılarımız mesela bu hafta sonu Primavera'da. Eğer siz de o şanslılardansanız bize alandan bildirin.

Bu haftanın bülteninde;

  • Tame Impala'nın The Strokes cover'ı, Sons of Kemet'ten ayrılık haberi
  • Arcade Fire'ın noktaları birleştiren son albümü WE
  • Oscar and the Wolf'un Ankara konseri
  • mor ve ötesi'nin ikonik İnönü Stadı konseri
  • Murphy Kanunlarını tersine çeviren bir çalma listesi

Daha fazla içerik için web sitemizi ya da instagram hesabımızı ziyaret edebilirsiniz. Önceki bültenlere buradan ulaşabilirsiniz.

VE GÜNLER

Variety


Angel Olsen’dan yeni albüm geldi. Dünden beri aralıksız dinliyoruz ve gerçekten – tam anlamıyla- içine düştük. Olsen’ın ilk albümü Half Way Home tınıları ile köklerine döndüğü, country tınılarındaki bu albüm ile ilgili detaylı bir incelemeye önümüzdeki hafta blog’da ya da burada yer vereceğiz. Aradaki zaman zarfında albümü dinleyerek ya da yayına eşlik eden kısa filmi izleyerek ısınma turu yapabilirsiniz.

Geçtiğimiz hafta haberini verdiğimiz üzere Yeah Yeah Yeahs’ten Perfume Genius iş birliğinde yeni bir şarkı geldi. 9 senenin ardından gelen Spitting Off the Edge of the World, 30 Eylül’de yayınlanacak olan Cool Down albümünün ilk şarkısı. Her ne kadar albümün yeni yayınlanmış şarkı listesinde sadece 8 tane şarkı olduğunu görmek biraz hayal kırıklığı olsa da yeni şarkı tam bir yaza veda ederken özgürlüğünü ilan etmelik indie marşı.

Güney Londra’nın önde gelen caz gruplarından Sons of Kemet’ten ayrılık haberi geldi. 29 Mayıs’ta Zorlu PSM’de konser verdikten 2 gün sonra yaz konserlerinin son turneleri olduğu haberi geldi. Siz de bizim gibi bu konseri kaçırdığınız için şu anda mahvoldunuz mu?

Avaz’ın editörlerinden yurtdışına kapağı atamamış olanı bu bülteni hazırlıyor. Diğeri ise Primavera’da. Eğer siz de benim gibi bu hafta sonunu evde geçiriyorsanız COVID vakası nedeniyle The Strokes’un ilk hafta performansını iptal ettiğini duymuşsunuzdur. Gidenler için her ne kadar üzücü olsa da bu kişiler aynı zamanda Tame Impala’nın grubun Last Nite’ını cover’lamasına tanıklık ettiler. Açıkçası son dönemlerin en ikonik indie anlarından biri.

2019 yılında ilk albümü ile büyük ses getiren King Princess, 29 Temmuz’da ikinci albümü Hold On Baby’i yayımlayacağını duyurdu. Daha öncesinde de birçok ünlü ismin desteğini alan müzisyenin yeni albümünde de Mark Ronson, Dessner kardeşler ve Tobias Jesso Jr. prodüktörlüğü var. Albümden ilk single For My Friends’i buradan dinleyebilirsiniz.

AVAZ ÖNERİYOR

Noktalar birleşiyor

Bir önceki albümleri ile acımasız eleştiri okları altında kalan Arcade Fire, yeni albümünde "güvenli" oynuyor.

Noktalar birleşiyor

Son 20 yılda, hayali bir bağımsız film soundtrack’i Funeral’la başladıkları yolculuklarına Grammy ödüllü prestijli sanatçılar, stadyum dolduran büyük grup, bir salon dolusu insanı aynı anda hareket ettiren dans pisti canavarları, David Bowie’nin favori grubu ve sevgili dostları gibi pek çok sıfatı isimlerinin önüne ekleyen Arcade Fire, yoluna yeni albümleri WE ile devam ediyor. Belli bir yönüyle bir pandemi albümü de olan WE, grubun şimdiye kadar iyi yaptığı her şeyi parça parça toparlamaya çalışıyor, belki de biraz fazla çalışıyor.

Will Butler’ın Mart ayında gruptan ayrılığını duyurmasının ardından çıkan albümün temelleri, pandemi süreci boyunca, grubun iki yaratıcı beyni Win Butler ve Régine Chassagne’nin New Orleans’taki evlerinde piyano ve gitarla atılıyor. Grup, hemen her şarkının iskeleti hazır bir şekilde kayda giriyor. Stüdyoda ise Win ve Régine’le birlikte prodüktör koltuğunda oturan Nigel Godrich (bkz. Radiohead, Red Hot Chilli Peppers, R.E.M., Travis, The Divine Comedy) ve grubun geri kalanı maharetlerini sergiliyorlar. Bu süreç boyunca yeni pek çok şey ürettikleri gibi eski bestelerin üzerinde de çalışıyorlar ki bu şarkılardan bazıları albüme de giriyor. Bu nedenle şarkılarda, yazıldıkları dönemin izlerini görmek pek de sürpriz değil. Örneğin; The Lightning’in belli bölümleri ilk albüm Funeral döneminde yazılmış. Nitekim albümde Funeral sound’una en yakın duyulan şarkı da yine kendisi. Benzer şekilde End of the Empire da ikilinin üniversite yıllarında ortaya çıkmış. Bir aile olarak 20 senedir beraber büyüyen ve yaşlanan (daha kibar duyulsun diye yaş almak mı diyorduk?) grubun kariyerleri boyunca takip edebildiğimiz bu hikayesini, albümde böyle kısa bir özet, bir zaman tüneli olarak görmek mümkün. Ya da NME'ye verdikleri röportajda kendileri ifade ettikleri gibi, şimdiye kadar yaptıkları işler arasındaki noktaları birleştiriyor.

Albümün öne çıkan parçaları, albüm öncesi single olarak da yayınlanan The Lightning I, Age of Anxiety I, Régine Chassagne’in vokaline Peter Gabriel’in eşlik ettiği Unconditional II (Race and Religion) ve Win Butler’ın kendi ürkek çocukluğunu düşünerek 9 yaşındaki oğluna yazdığı Unconditional I (Lookout Kid). Şarkının duygusal olarak ne kadar yoğun hissettirdiğini, geçtiğimiz aylarda Coachella sahnesinde çalmaya başladıkları anda, Win Butler’ın göz yaşlarına hakim olamayıp da şarkıya baştan girdiği o anı izleyerek anlamak mümkün. “Her şey iyiye gitmeden önce bir müddet sarpa sarar ama eninde sonunda iyiye gider.” diye telkin ettiği başta kendi oğlu olmak üzere, 4 dakika boyunca şarkıyı söylediği o kalabalık, dinleyen herkes ve kendi çocukluğu oluyor o anda.

Bir önceki albümleri Everything Now ile müzik yazarlarının acımasız eleştirilerinin, hiç olmadıkları kadar hedefi haline gelen grup için WE bir iade-i itibar albümüne dönüşüyor. Albüm, Arcade Fire’ın senelerdir iyi yaptığı şeyleri bir araya getiriyor. Wake Up gibi, hisli bir gençliğe hitabe dinlemek isteyenler için Unconditional I (Lookout Kid), grubun ilk dönemleriyle hasret gidermek isteyenler için The Lightning, modern zamanlara, geleceğe ve kaygıya bir de Arcade Fire perspektifinden bakmak isteyenler için Age of Anxiety… End of the Empire IV (Saggitarius A*) gibi kafası karışık ve vaadinin altını dolduramayan şarkılar da olsa genel olarak iyi ve tekrar tekrar dinlemek isteyeceğimiz şarkıların ağırlıkta olduğu bir albüm. Ancak, belki de bir önceki albümde dili yandığından, klasik bir iş çıkarmak, aynı anda da güncel kalmak için bir fazla çabaladığını da zaman zaman hissettiriyor.


Hikâyeyi paylaşmak için:
ORADAYDIK

Karşılıklı sevgi gösterisi

Oscar and the Wolf'un Ankara konserindeydik.

Karşılıklı sevgi gösterisi

En son 2018 yılında İstanbul konserinde kanlı canlı dinlediğim Oscar and the Wolf dört yıl sonra Türkiye’ye, üstelik bu kez Ankara’ya geliyordu. Benim için yılın olayı olan bu konseri öğrendiğim günden itibaren gün saymaya başladım, yeni teklisi Dancing Machine ile dans etmeye doyamayacağımı bilerek, döne döne bu şarkıyı dinledim. Nihayet o an geldi, çocuklar gibi şen bir halde konsere gittik. Konseri Emir Can İğrek sahnedeyken yakaladık lakin sahnenin yıldızı belliydi. Yıldız olduğunu göğsünü gere gere gösteren biri olarak Max Colombie, beyaz kıyafeti ve parıl parıl parlayan bandanası ile gözlerimizi aldı. Gözlerimizi alan şölen, seyirciyi kışkırtan danslarıyla konser sonuna kadar sürdü.

ODTÜ Vişnelik Tesisinde gerçekleşen konser The Game ile başladı. Bana göre sahnede bir eksik vardı, eski klavyecisi Ozan Bozdağ’ın artık Oscar and The Wolf’da çalmıyor olması benim için hüsran anlamına gelse de, bunu kafama takmadan, hep efsane olarak hatırlayacağım ana ışık hızıyla geri döndüm. Konserde eski ve yeni albümden şarkılar olsa da, eski albümlerine ağırlık verdiler. Kült şarkıların çoğunun eski albümlerine ait olmasından ötürü olduğunu düşünmekle birlikte, herkes hâlinden memnundu. Yeni teklisi Dancing Machine’e de eşlik edince herkes, çok sevindi gönlümüzün efendisi. O bizi böyle eğlendirirken, biz de onu çok mutlu ettik bence. Yeni şarkılarından yine eşlik edilen bir diğer şarkı da Nostalgic Bitch oldu.

Max Colombie’nin konserde hayranları ile kurduğu güçlü bağ, sürekli seyircinin arasına girmesi, herkese yolladığı öpücükler, sık sık telefonlarımızdan açtığımız ışıklarla, şarkılara eşlik etmemizi istemesiyle ve ara ara hayranlarından aldığı duygu yoğunluğu ile ağlamaklı bir hal alan tavırlarıyla kalbimizi çaldı. Bir ara şöyle söyledi bize; “I wish I could live in Turkey so I could see you every day; Keşke Türkiye’de yaşasaydım, böylelikle sizi görürdüm her gün”. Herkesin bunun karşılığında içinden bir “keşke” dediğine eminim.

Türkiye’de yazdığı şarkısı Joaquim’ı ilan ederken, bu şarkı Türkiye’den ilham alınarak yazıldı, diyince biz de tabi coşkuyla alkışladık. Bazı şarkılarını olduğundan yavaş, bazılarını ise 80’ler efektleri ile hareketli bir tempoda söylerken, sevdiğimiz şarkının coverı yapılıyor hissi de hasıl oldu bize. Konser sonunda, bis öncesi, gerçekten gidiyor sandık ama sonra yeniden dönünce sahneye, yeniden umut dolduk. Son anlar yavaş aksa da, Max sahnesi inanılmaz iyi bir adam olarak kalacak Türkiye’deki fanları için.

Konsere ilişkin tek olumsuz yorumum; yurt dışında kullanılan sahne efektlerinin Türkiye’de kullanılmaması ve sahne ışıklarını da sanatsal bir ifadeye büründürerek, konserlerin daha etkin kılınmasına yönelik tutumların eksik kalması... Ertesi gün instagram'da onlarca hikaye paylaşınca konseri yeniden izlemiş kadar oldum, hikayelerde sona doğru bu konseri hayatı boyunca hatırlayacağını söylediğinde Max, çok mutlu olduğumu söylemeliyim. Zira bu daha sonra buraya konsere gelme motivasyonlarını artıran bir faktör olacak. Bugünlerde dolar kuru yükseldikçe konser sayısının azalacağı endişesi içindeyim.

Son olarak, acaba pandemi Oscar and The Wolf’u vurmuş olabilir mi diye derin düşünceler içindeyim, çünkü son üç videosu çok amatör videolar ve güzelim şarkılarına ayıp ettiğini düşünüyorum. Bunun nedenini uzun süre merak edeceğim, umarım uzun sürmeyecek. Çünkü Oscar and The Wolf video klipleri ile de gözümüzü doyuran bir grup oldu bugüne kadar.

Ve Oscar and The Wolf aramıza yeniden hoş geldin, seninle nice efsane konserlere!

Hikâyeyi paylaşmak için:
HEADLINER

Kaldığımız yerden devam

mor ve ötesi'nin 3 senedir büyük bir heyecanla beklediğimiz İnönü Stadı konseri ile vuslata erdik, pandemi sonrası derin bir mutluluk yaşadık.

Kaldığımız yerden devam

Bazı günler vardır, neyle karşılaşacağını bilmeden içine dalarsın. Şanslıysan karşına seni mutlu edecek bir şey çıkar, beklenmedik bir anda iyi bir şeye tesadüf edersin. Bazı günler de vardır ki ta en başından mutlu olacağını, büyük bir şeyle karşılaşacağını bilir ve onunla karşılaşana kadar, içinde yakın zamanda vuslata erecek o tatlı özlemi, telaşsız heyecanı taşırsın. 28 Mayıs mor ve ötesi İnönü konseri, bunlardan ikincisiydi. Yaklaşık bir ay önce konser duyurusunu yaptıklarından beri, o gün o stadı dolduran 30 bin kişi, tahmin ediyorum ki benzer heyecanlarla o anı bekledik. Zaten konserin en temel duygusu da -çok iyi bir grubu büyük bir statta dinlemenin olağanüstülüğü bile bir kenara- bu beraberlik, ortaklık duygusuydu.

Türkçe rock’ın en önemli neferlerinden mor ve ötesi, bu stadyum konserinin ilk ipucunu, 2019 yılında resmi Instagram hesaplarından paylaştıkları İnönü fotoğrafıyla vermişler ve fotoğrafın altına şu açıklamayı eklemişlerdi: “bu haftaki #tbt miz geçmişten değil, gelecekten bir fotoğraf. büyük hayaller kurmaya başlayalım mı?‬” O geleceğin gelmesi, büyük hayallerin gerçeğe dönüşmesi yaklaşık 3 sene aldı. Aradan bir pandemi geçti, ülkede yine yaşayıp üzülüp unuttuğumuz onlarca olay yaşandı ve mor ve ötesi 10 yılın ardından yeni bir albüm yayınladı. Her şey belki de tam olması gereken zamanda, olması gereken günde ve yerde oldu. Solist Harun Tekin konser başında sıklıkla hala rüyadan uyanamadıklarını belirtirken, 3 sene önce kurulan o hayalin gerçekliğine, koca bir stat dolusu insan hep beraber birbirimizi ikna ettik.

Konser duyurusu ilk günden beri İnönü Stadı olarak yapıldı. Artık değişen ve yüklü sponsorluk ücretlerinin diyeti olarak zikredilmesi gereken şekliyle Vodafone Park olarak değil. Sadece taraftarı için değil, şehrin kendisinin bir sembolü olan, içinde onlarca hatıra biriktirmiş, Tanıl Bora’nın ifadesiyle futbolun kendine mahsus SİT alanı olan stadın, İslam Çupi’nin tabiriyle emektar Dolmabahçe’nin köklerinden koparılmasına meydan okuyarak... Konserin tesadüfen seçilmeyen tarihine bir selam, sahnenin önüne kurulduğu tribünlerin tepesinden kendini gösteren, şehre karşı işlenen suçların ilklerinden birine karşı bir gövde gösterisi olarak…

Kalabalığın içeri girmesi biraz aksayınca 21:00 olarak planlanan sahne, 20 dakika kadar gecikmeyle başladı. Ancak organizasyonun hakkını burada teslim etmek gerekir. Biz de içeri biraz geç girenler arasındaydık ve dışarıdaki kalabalığı görünce 22:00’den önce başlamayacağına emin gibiydik. Mümkün olduğunca az gecikmeyle başlanması için ekip elinden geleni yapmış olmalı. Hava kararıp ışıklar söndüğü anda önce kırmızı bir ışıklandırma ve intro başladı. Ardından mor ve ötesi, klasik albümleri (biz bunları hep yazdık) Dünya Yalan Söylüyor’un kapanış şarkısı Uyan ile açılışı yaptı. O gün albümü yazarken ne kadar iyi bir kapanış şarkısı olduğunu düşünüyorsam, bugünden itibaren de ne kadar iyi bir konser açılışı olduğunu düşünüyorum. Açılışın ardından, son albümün öne çıkan parçalarından Forsa, Aşk İçinde ve Dünyaya Bedel’le devam etti. Son albümü çalarken sahnede onlara eşlik eden kalabalıkça bir dans ekibiyle beraber. Harun Tekin piyanonun başına geçip Güneşi Beklerken’i söylediği anda bütün stat telefon ışıkları ve tüm sesiyle avazı çıktığı kadar kendisine eşlik ediyordu. Gören göze, duyan kulağa ne manzara…

Son albüm Sirenler’i dinleyenler hatırlayacaktır ki albüm kapanışını sırasıyla şu 3 şarkıyla yapıyor: Tünel, İstiklal, Park. Tünel meydanına çıkıp İstiklal boyunca yürüyüp sonunda Gezi Parkı’na çıkan bir yürüyüş aslında. 28 Mayıs’ta, Taksim’in dibinde gerçekleşen bir konserde bu yürüş de elbet bir kez daha tekrarlanacaktı. İstiklal’i söylemeye başlamadan Harun Tekin, şarkının "ah vah eden" bir nostaljik kolaycılığı beslemek için yazılmadığını, aksine büyük bir umudu barındırdığını özellikle belirtti. Kendisi açıkça söylememiş olsaydı bile şarkı o umudu ilk nakarattan itibaren defalarca hissettiriyordu zaten: “Birkaç mevsim renkler solunca, Tükenmez hayatının sesi.” Tüm şehirle birlikte bozulan ve zamanında kucağını açtığı herkesi kapı dışarı ettiğini hissettiren İstiklal’e dair hemen herkesin şarkıyı dinledikçe depreşecek bir anısı, yaşanmışlığı vardır. Artık bir yorum değil de verili bir gerçek gibi herkesin bahsettiği o bozulma çoktan başlamış ve hatta bütün o eski cool’lar İstiklal’i çoktan terk etmeye başlamışken de benim İstiklal maceram başlamıştı. Fakülteden çıkıp akşam eve dönene kadar kelimenin sözlük anlamının hakkını verecek şekilde aylaklık ederek geçirdiğim birkaç yılım var İstiklal’de. O nedenle Harun Tekin'in “… belki de yalnız başına yürürken, Ne kadar mutlusun İstiklal’de” dediği o anın hissini bire bir yaşadım, biliyorum. O yüzden şarkı da hissi de çok tanıdık. Hayat, şehir, ülke ve geleceğe dair umudun da neşenin de bu kadar tükenip bu kadar terk edilmiş, yenilmiş hissederken, İstiklal’de bomboş yürümenin o hissini hatırlayıp, iyileşeceğimize dair umudu mor ve ötesi’nden duymak da 30 bin kişi bağır çağır söylemek de o yüzden bir o kadar anlamlı.

Büyük Düşler, Ayıp Olmaz Mı, Sevda Çiçeği ve Re ile birlikte tempoyu ve beklentiyi yavaş yavaş yükselttikten sonra, kalabalığın Bir Derdim Var’la birlikte en büyük heyecanla beklediği şarkılardan Cambaz çalmaya başladı. Tabii öncesinde artık bir başka klasik haline gelen cümbüş introsunu çalmak üzere sahneye Ozan Tügen davet edildi. Korkma, Deli, Az Çok, Yaz Yaz ve Oyunbozan’la devam eden set grubun susup da sözü kalabalığa bıraktığı Bir Derdim Var’la devam etti. Önce seyircinin sonra seyirciyle beraber grubun performansından sonra içeri giren grup, kalabalığın davetiyle bir kez daha sahneye çıktı. Harun Tekin bu ikinci açılışa 23’ü söyleyerek başladı, ki bunu bekleyen var mıydı bilmiyorum ama, benim için duygusal bir sürpriz oldu. Ardından Hazinende, Daha Mutlu Olamam, Tamiri Mümkün Kalbinin ve tabii ki Park’ı çalarak yaklaşık 3 saatlik seti tamamladılar.

Harun Tekin'in, Kerem Özyeğen'in, Burak Güven'in, Kerem Kabadayı'nın inanılmaz enerjisi, seyircinin yüksek coşkusu, stadyum atmosferi, iyi hazırlanmış görseller, yetenekli dansçılar… Hepsi 28 Mayıs akşamını unutulmaz kılan şeylerdi elbette. Ama konserin, oradaki tahmin ediyorum hemen herkes için en özel anlamı umutlu bir birlik hissiydi. Senelerdir aynı kadere boyun eğmiş, aynı şeyleri yaşamış, üzülmüş, öfkelenmiş, sövmüş, aynı kadere başkaldırmış ve çoğu zaman da umutsuzluğa düşmüş binlerce insanın birbirlerine omuz verip de "daha bitmedi" demesi gibi bir üç saatti. Konser esnasında büyük ekrana yansıyan bir seyircinin elindeki kağıda çalakalem yazdığı gibi "bir kabusu yenmeye gelen" 30 bin kişi, kime olsa kendini daha kalabalık, daha güçlü hissettirir, umut verir. Konserin sonuna doğru Daha Mutlu Olamam’ı çaldıkları ve defalarca tekarlattıkları o an, ben ve bir stat dolusu insan biliyorduk ki, hiç değilse o an için, gerçekten daha mutlu olmazdık.

Hikâyeyi paylaşmak için:
AFTER PARTY


Geride bıraktığımız hafta, ters giden her şeyin marşını yazan Alanis Morisette 48 yaşında girdi.

Alanis Morissette'nin Ironic şarkısından ilham alarak hazırladığımız Murphy çalma listemizi dinlemiş miydiniz?

Umarız her şey yolunda gider, ama oldu ki işler kötü gitmeye başladığında size eşlik etmesi dileğiyle...


Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir