🍽️ Pera'da bir gece yarısı

Anılarımızı canlandıran ya da üzerinde yeni anılar biriktirip belleğimizde yer edinebilen yeme-içme mekânların sayısının ülkede ve şehirde gün geçtikçe azaldığı ve yerlerini her yerde olan; dolayısıyla hisleri harekete geçiremeyen, kimliksiz mekânların işgaline bıraktığı günlerdeyiz. Bellek, ne kokular ne de görüntüler aracılığıyla yerini tayin etmeye yardımcı olamıyor çoğu zaman. Nerede olduğun sorusunun bir an olsun cevabını unutabileceğin, herhangi bir yerde herhangi bir yemek var; bir yemek anısına dönüşemeyen, sadece pinterest moodboard’larına malzeme çıkaran bu mekânlarda. 

Geçtiğimiz günlerde Atina’da Stani isimli bir pastanedeydim. Buranın en eski meşhur ama meşhur olmayan pastanelerinden. İçeri girer girmez pastanenin tarçın, maya ve şekerle karışık kokusu beni ilkokul zamanlarında arkadaşımla kendi paramızı biriktirip sonra Alman pastası ve ekler yemeğe gittiğimiz pastaneye götürdü. Büyüdüğümüzü hissettiğimiz o zamanlar: heyecan ve başarmanın tatlı ve kısa mutluluğu. Ailemizden aldığımız parayla da olsa “biriktirebilmek” idi bizi mutlu eden. Sonra nerede olduğumu hatırladım. Kendi Alman pastamı değil ama bougasta’mı alabildim şimdi. Bugün, heyecanım başka bir şehirden. Başka pudra şekeri ve tatlıdan. 

Bu bir nostalji tutkusu değil. Bu bir özgünlük arayışı aslında. Neyi, nerede, nasıl yediğinin belleğinde tuttuğu yer için. Ne kadar “iyi” olduğu değildir bazen mesele. “İyi” değişir, senin “iyin” değişir ama sende uyandırdığı hisleri her daim hatırlarsın. Bu da öyle bir hatıra. Proustian. 

Bu hafta Berkok, menüye İstanbul’un kimliksizleşmeye karşı ilacı olan; belleğinde ve damağında yer edinenlerini yazıyor. Pera’nın eski şövalyesi Aheste ve yeni mahallelisi Bordel’i anlatıyor. İki kitap açıyor, kiminin yemek anılarıyla tarihini karıştırıyor. 

Afiyetler,

Elif