Premiercast Review #Final

Sezona 8 maçta aldığı 6 galibiyetle hızlı bir giriş yapan Leicester daha ilk haftalardan ilk dört hedefine ne denli konsantre olduğunu göstermişti. Nitekim devam eden haftaların çoğunda ilk dörtte kalarak bu konsantrasyonun karşılığını aldılar. 2020-21 sezonunda şampiyon Manchester City toplamda 126 gün, Manchester United 151 gün ve Chelsea 98 gün Premier League’in ilk dört sırasında kaldılar.

 Leicester City ise sezonun 242 gününde ilk dörtte kalarak diğer bütün takımları net bir şekilde geçti. Ancak tıpkı 4 puan farkla Şampiyonlar Ligi potasının dışında kaldıkları 2019-20 sezonunda olduğu gibi ligin son düzlüğünde büyük hatalar yaptılar. Mayıs ayında Newcastle, Manchester United, Chelsea ve Tottenham’a karşı oynadıkları son dört kritik maçın üçünden mağlubiyetle ayrılmış olmaları, ilk dört sıranın dışında kalarak Şampiyonlar Ligi’ni bir kez daha kıl payı kaçırmalarına sebep oldu. 

Ligdeki hedefini travmatik bir şekilde kaçıran Leicester için tarihlerinde ilk kez kazandıkları FA Cup büyük bir teselli oldu diyebiliriz. Kupa zaferine giderken çeyrek finalde Manchester United’ı, finalde ise Avrupa şampiyonu Chelsea’yi yenmiş olmaları bu kupa zaferinin önemini katladı.

Geride bıraktığımız sezonda Leicester City’nin yaşadığı en önemli sorun savunma oyuncularının yaşadığı sakatlıklardı. Sezonun kimi bölümünde 4lü, kimi bölümünde 5li savunmayla oynayan Leicester için bu değişimlerde savunma oyuncularının sağlık durumları kritikti ancak birçok oyuncunun yaşadığı sakatlıklar Leicester’ın oyununa büyük darbe vurdu.

 Bir önceki sezon çapraz bağı yırtılan Ricardo Pereira’ya ek olarak Çağlar’ın, Wes Morgan’ın, Castagne’nın, Evans’ın ve Fofana’nın sezonun belli bölümlerinde yaşadıkları sakatlıklar Brendan Rodgers’ın işini çok zorlaştırdı. 5'li savunma oynamayı düşünen bir hocanın sezona sadece 4 stoperle girmesi bir hata olarak gösterilebilir ve transfer sezonunda en azından rotasyonda kullanabileceği bir stoperi kadrolarına dahil etmeleri gerekebilir. Bunun dışında biz Türk futbol severlerin özellikle takip ettiği Çağlar Söyüncü ise 2019-20 sezonunun gerisinde kalmış olsa da yine orta seviyenin üstünde bir savunma standardı ortaya koydu. 

Son olarak, Şampiyonlar Ligi’ni yine kıl payı kaçıran Tilkiler’in ilk dört mücadelesi, Brendan Rodgers önderliğinde önümüzdeki sezon da kararlı bir şekilde devam edecek gibi görünüyor.

Sezonun Oyuncusu: Youri Tielemans

Bu sezon Leicester’ın öne çıkan oyuncuları arasında Evans, Ndidi, James Justin ve İheanacho’ya da değinmeden geçmemek gerekir ancak Tilkiler için sezonun oyuncusu, oyunun iki yönünde de verdiği katkıyla omurganın en önemli parçası haline gelen Youri Tielemans’dı. Ligdeki maçların hepsinde bütün kulvarlarda ise toplam 51 maçta oynayan Belçikalı merkez orta saha, 6 gol ve 4 asistlik katkısının yanında dinamizmi, pas ve savunma kalitesiyle oyunun iki yönünde de takımına büyük katkıda bulundu. Bu önemli performansının üstüne bir de FA Cup finalinde attığı müthiş golle pastanın üzerine çileği koymuş oldu.

Hayal Kırıklığı Yaratan Oyuncus: Ayoze Perez

Geçen yaz 33.4 milyon €’ya Newcastle’dan transfer olduğu düşünülürse, İspanyol oyuncunun bu sezon maliyetini karşılayacak bir performans sergileyemediği aşikar. Bütün kulvarlarda, çoğunluğu yedek kulübesinden oyuna dahil olduğu 36 maçta sadece üç gol ve bir asistlik katkıda bulunabildi. Geçtiğimiz sezonlarda bundan çok daha iyisini yapabildiğini göstermiş olan Ayoze Perez için önümüzdeki sezon kendini yeniden kanıtlamak için önemli bir fırsat olacak.

Sezonun Transferi: Wesley Fofana

Sezon başında 35 milyon €’ya Saint-Etienne’den transfer edilen Wesley Fofana, savunma oyuncularının yaşadığı sakatlıklar sebebiyle iyice zorlaşan bu sezonda ortaya koyduğu yüksek savunma çıtasıyla hem 5li hem de 4lü düzende savunmayı oldukça sağlamlaştırdı. Kariyerinin ikinci sezonunu tamamlayan 20 yaşındaki Fransız stoperin oyun olgunluğu, tecrübesizliğine net bir şekilde ağır basmış gibi görünüyor ve bu formu böyle devam ederse önümüzdeki yıllarda Leicester’a transfer olduğundan daha yüksek meblağlara satıldığına şahit olabiliriz.

Hayal Kırıklığı Transferi: Cengiz Ünder

Biz Türk futbol severler için üzücü bir şekilde, sezon başında 3 milyon € karşılığında Roma’dan 1 sezonluğuna kiralanan Cengiz Ünder beklentilerin çok gerisinde kalarak hayal kırıklığı yarattı. Tilkiler’in ihtiyacı olan yaratıcı kontra oyuncusu profiline uygun olan Cengiz, Emirates’te Arsenal’a karşı yaptığı asistle iyi başlamış olsa da sonrasında neredeyse hiç katkı veremedi. Cengiz, Leicester City formasıyla çıktığı 19 maçta 2 gol, 3 asiste imza attı ve kiralık sözleşmesinin bitmesiyle Roma’ya geri döndü. Bu sezonu kötü geçiren Cengiz umarım Mourinho’yla birlikte yeniden eski formunu bulabilir. 

Sezonun Öne Çıkan Maçı: Manchester City 2-5 Leicester City

Leicester’ın ilk 8 maçta aldığı 6 galibiyetten biri de Manchester City’e karşı aldığı bu müthiş galibiyetti. Şampiyonun o dönemki düşük formunun üzerine Leicester’ın yüksek formu da eklenince ortaya 5-2’lik skor çıkmıştı. Skordan ziyade şaşırtıcı olan, skorun, oyunun bir yansıması olmasıydı. Yani Tilkiler, Etihad’ta Denizciler’i hakederek yenmişti. Leicester’ın bu maçta 5li düzende yaptığı inanılmaz yüksek kaliteli savunma, pas oyunu takımlarına karşı ne yapılması gerektiğine dair örnek teşkil edecek nitelikteydi.

Transfer yapamamaktan dolayı kasada biriken parayla marketi domine eden Mavililer, adı Liverpool’la anılan ve sezonu Bundesliga’da 28 golle bitirmiş Werner, Leverkusen’in bütün büyükler tarafından istenen ‘wonderkid’i Havertz, Ajax’ın en önemli oyuncularından olan Ziyech, PSG ile kontratını yenilemeyen Thiago Silva, Leicester’da gösterdiği performansla İngiltere’nin birinci sol beki konumuna gelen Chilwell transferlerini kısa sürede duyurdu ve beklentileri bir anda çok yükseltti.

 250 milyon euro maliyete kurulan kadro hem otoritelerin hem de taraftarların kafasında bir takım soru işaretleri oluşturdu. Kimse kadrodan net bir diziliş ve net bir 11 çıkaramıyordu. Bunun en büyük sebebi özellikler Werner, Mount, Ziyech, Havertz, Pulusic beşlisinin oynadıkları pozisyonların ve rollerin birbiriyle çakışmasıydı. Lampard’ın bu tatlı sert problemi nasıl çözeceği çok büyük merak konusuydu.

Sezonun ilk maçına 4-4-2 gibi dizilerek başlayan Chelsea, Liverpool’a karşı oynanan ikinci maçta 4-3-3’e döndü, West Brom’a karşı oynanan üçüncü maçta ise takım sahaya 4-2-3-1 şeklinde dizilmişti. Takımı bir düzene oturtma hengamesi içinde geçen ilk 3 haftayı 4 puanla tamamlayan Chelsea, taraftarları yavaş yavaş huzursuz etmeye başlamıştı. İdeal kadro ve ideal diziliş bir şekilde bulunamazken zaman akıp gidiyordu. Premier Lig’de 9 hafta mağlubiyet görmeyen Chelsea’de ki saha içindeki en büyük problem takımın çok kolay gol yemesiydi, öte yandan hücumda oynayan oyuncular ve bu oyuncuların oynadığı pozisyonlar sürekli değişiyordu. 

Mavililer için sezonun dip noktası Aralık ayının başlamasıyla geldi. Everton, Wolves, West Ham, Arsenal, Aston Villa ve City’ye karşı oynanan 6 maçtan sadece 1 galibiyet çıkaran Chelsea’de Lampard için tehlike çanları çalmaya başlamıştı. Nitekim Lampard Ocak aynının sonuna kadar dayanabildi ve takımın başına Thomas Tuchel getirildi.

Tuchel ve 3’lü

Londra uçuşunda takımı üçlü oynatmaya karar veren Alman teknik adam bu kararıyla sezonun gidişatını 180 derece çevirmiş oldu. Azpilicueta, Kante, Chillwell ve James’in net mevkilerini bulmasının yanı sıra geride oluşan 5’li blok ve onların önünde rolünü bulmuş şekilde oynayan Kante sayesinde Lampard’ın sonunu getiren defansif sorunları da ortadan kalkmış oldu.  Hücum üçlüsünü Mount, Werner ve Havertz’le oluşturan Tuchel, Mount’un hem orta sahayı kalabalıklaştırabilmesi hem de sürpriz skorlar üretebilmesi sayesinde oyuna ekstra dinamizm katarken Havertz’in ve Werner’in hızı ve uyumu üzerinden de kontra ataklarını planlayarak ideal 11’i ve ideal oyunu bulmuş oldu.

İlk maçına Wolves’a karşı çıkan Tuchel’in Chelsea’si maçı kalesine gelen isabetli şut olmadan tamamladı. Bu aynı zamanda 15 maçlık mağlubiyet almama serisinin ilk maçıydı. Bu dönemde Tuchel, Mourinho, Simeone, Solskjaer, Klopp, Ancelotti, Bielsa ve Guardiola’yla karşı karşıya gelirken bir kez bile bileği bükülmeden sahadan ayrılan taraftı. Futbolun en kalifiye teknik adamları Chelsea’nin sert savunması ve etkili kontra atağına panzehir bulamıyordu.

Mavililer, sezonun son düzlüğünde Şampiyonlar Ligi ve Lig Kupası’nda finale kadar giden yolculuktan dolayı ligde bir kaç maç kaybedip UCL biletini zora soksalar da ligi 4. sırada bitirmeyi başardılar. Sezonun son maçına İngiltere’yi silip süpüren Manchester City’e karşı Şampiyonlar Ligi finalinde çıkan Chelsea neredeyse City’e pozisyon vermeden maçı kazandı. Bu galibiyet hem Pep’e hem de futbol dünyasına verilen net bir mesajdı, şampiyonluk yarışında artık sadece Liverpool ve City yoktu…

Sezonun Oyuncusu: N’golo Kante

Conte’yle kariyer zirvesini yaşadıktan sonra önce Sarri sonra Lampard yönetimi altından çok farklı aksiyonlar yapması istenen Kante, son iki yılda adım adım düşüyordu. Hakkında sürekli transfer haberleri de çıkan Fransız yıldız Tuchel’in takımın başına geçmesinin ardından Conte döneminde oynadığı role geri dönmesiyle adeta çıldırdı. 90 dakika boyunca sürekli hareket eden, rakip orta sahayı sürekli rahatsız eden ve bir şekilde topu ayaklarından almayı başaran Kante, Chelsea’nin defansif oyununda kilit roldeydi.

Hayal Kırıklığı: Timo Werner

Nagelsmann tedrisatı altında oyununu çok sivrilten ve gol istatistiklerinde zirve yaşayan Timo Werner, transferde en çok adı zikredilen isim haline gelmişti. Klopp’un çok istediği bilinen bir gerçekken Real Madrid’in de masada olduğu konuşuluyordu. Lakin Chelsea, daha basına haberler düşmeden sosyal medyada transferi duyurdu. Bundesliga’da 28 gol atarak bitirdiği sezondan sonra büyük bir sükseyle transfer yaptığı Chelsea’de yalnızca 6 gol atması hiç şüphesiz ki bir hayal kırıklığıydı. Her ne kadar açtığı alanlar ve attığı sahte koşularla taktik tahtasında önemli bir role sahip olsa da.

Sezonun Transferi: Thiago Silva

PSG ile kontratının bitmesinin ardından bedavaya takıma katılan Silva, fiyat performans baremini de hesaba kattığımızda net bir şekilde sezonun transferi. Yeni katıldığı kulübünde dönem dönem kaptanlık pazu bandını da takan Brezilyalı, tecrübesi, liderlik kabiliyeti ve defans hattını yönetmesiyle yıllardır savrukluk ve kırılganlıkla eleştirilen Rüdiger, Zouma ve Christensen’in performanslarının yükselişinde de şüphesiz ki bir numaralı faktör.

Sezonun Hayal Kırıklığı Transferi: Hakim Ziyech

Ajax’ta oynadığı oyunla mevkisinde dünyanın en iyileri arasında gösterilmeye başlanan Ziyech, Chelsea’nin çok alternatifli kadrosunda bir türlü ilk 11’e yerleşemedi. Set oyununda hünerlerini en üst seviyede sergileyebilen Faslı oyuncu, Tuchel’in kontra atak oyununda kendisine yer bulamaz hale geldi. Hakkında önümüzdeki transfer döneminde takımdan ayrılıcağına dair iddialar çıkan Ziyech’in Chelsea’deki macerasının sonuna yaklaşmış olabiliriz.

Sezonun Kırılma Maçı: Arsenal 3-1 Chelsea

Rezil bir sezon geçiren Arsenal’in alt yapıdan çıkardığı bir kaç genç oyuncu ile 250 milyon euro harcamış Chelsea’yi sahadan sildiği maçın sonunda resmi olmasa da Lampard’ın takımdan gönderileceği belli olmuş gibiydi. Bu maçın ardında yaşanan ayrılık ve takımın başına getirilen Thomas Tuchel ile Mavililer’in çehresinin tamamen değişmesi hiç şüphesiz ki bu mağlubiyeti sezonun kırılma maçı yapıyor. Bu maç hem Lampard için hem de ‘’belki de’’ Premier Lig’in zirvesinde mutlak favori olarak anılan Liverpool ve City için sonun başlangıcı oldu…

Ekim’deki Everton derbisinde van Dijk'ı sakatlığa kurban veren Liverpool için çanlar çalmaya başlamıştı. Sezona iyi başlasalar da, önce Tottenham sonrasında Manchester United’la zirve yarışında olan Kırmızılar, 17 Ocak’taki mağlubiyetiyle birlikte feci bir anafora saplandı. Sezonun devamında Joe Gomez, Joel Matip gibi isimleri de sezonu kapatan Liverpool’da, Fabinho'nun ve Henderson’ın kısa süreli sakatlıkları bile etki gösterdi. Sadece üç as savunmacı ve tek ön liberoyla ideal miktardan uzak girdikleri sezonda bu mevkilerde elindeki bütün oyuncular da sakatlanınca Liverpool'un savunma direnci yerle bir oldu, kimi mevkiler çöktü ve domino etkisi olarak takımın genel performansı büyük düşüş yaşadı. Her maç gol yemeyi adet edinen, üzerine orta saha organizasyonu da kaybolan ve hücum üçlüsünün bekleneni vermekten uzak olduğu ve motivasyonunu yitirdiği bir realitede Liverpool'un sezonunun elden kayması kaçınılmaz oldu.

Evinde 3 seneye yaklaşan yenilmeme serisi bu maçla birlikte “yenememe serisi”ne dönüşen Liverpool, sezon boyu seyircisiz oynadığı Anfield’da uzun bir süre kazanamadı  Liverpool adına bu sezon kâbus gibi olmaya adayken 13 Mayıs’taki Old Trafford zaferi devranı tersine çevirdi. Ezeli rakibini evinde 2014'ten beri ilk defa yenen Merseyside Kırmızıları, bu galibiyetten sonra ligin bitimine doğru 5’te 5 yaparak sezonu ilk 4'te, hatta -hayret edilecek şekilde-  3'üncü sırada bitirmeyi başardı.

Sezon boyu yaşanan talihsiz olaylara, çaresizliklere ve kötü gidişata rağmen Jürgen Klopp'un takımına aşıladığı kazanma anlayışı kendini gösterdi ve Liverpool adına mutlu bir son oldu.

Sezonun Adamı: Jürgen Klopp

Kötü geçen bir sezonda böyle bir final yapabilmek, her hocanın harcı değil kesinlikle. Fakat Jürgen Klopp da “her hoca” değil. Takıma kazandırdığı “winner mantalitesi”ni sezon finalinde fazlasıyla gösterdi ve ŞL biletinin alınmasında esas rolü oynadı.

Hayal Kırıklığı: Georginio Wijnaldum

Uzun süredir sözleşme uzatma tekliflerini reddeden Gini, ayrılacağının yavaş yavaş netleştiği Ocak ayından beri kafa olarak sahada olmadı. Liverpool'un düşük formunu tersine çevirmek adına bir katkı sunamadığı gibi Kırmızılar’ın zayıf halkalarından biri oldu. Hollandalı oyuncu, önümüzdeki sezon için Paris Saint-Germain'le anlaştı.

Sezonun Transferi: Diogo Jota

Jota sezon içinde uzun soluklu iki sakatlık yaşasa da takıma çok çabuk uyum sağladı ve büyük katkı verdi. Özellikle ileri üçlünün formsuzluğunda yeri geldi mı sazı eline aldı ve skor katkısı verdi, yeri geldi mi Mane veya Firmino’ya keserek 11'de kendine yer buldu.

Sezonun Hayal Kırıklığı Transferi: Thiago Alcantara

Orta sahanın rijitliğini kırmak adına çözücü ve akışkan bir oyuncu olarak transfer edilmişti Thiago Bayern Münih'ten. Kendisinden beklenen rol, Barça altyapısında yetiştirildiği rolün bir benzeri, belki de aynısıydı: Oyun kuruculuk ve pas kondüktörlüğü. Fakat sezonun bir bölümünü sakat geçirdi ve forma giyebildiği maçlarda da Liverpool’a katkı sunamadığı gibi göz doldurmaktan da uzaktı.

Sezonun Kırılma Maçı: Manchester United 2 – 4 Liverpool

Pek çok futbolsever Alisson’un son dakika golüyle kazanılan West Bromwich maçını verebilir ama bu duygusal davranmak olur. Mart'taki Wolverhampton ve Arsenal galibiyetleri de başarılı biten sezonda kilit öneme haiz olsa da Old Trafford’da alınan galibiyet hem takımın özgüvenini geri kazandırdı, hem de kalan üç maçı kazanmak için motivasyonunu geri kazandırdı.

Jose Mourinho’nun takımın başına geçmesinin birçok sebebi alt alta sıralanabilir ancak bu seçimin temel dayanak noktası kupa kazanmaktı. Nispeten başarılı sayılsa da soyunma odasındaki gücünü kaybeden Portekizli menajer ile yollar bir noktada ayrıldı. Mourinho takımdan ayrılırken arkasında bıraktığı takım büyük ölçüde enkazdı. Toparlanması için en az birkaç sezonun geçmesi gerekiyordu ve bu esnada da yarışmacı kimliğin devam etmesi şarttı.

Kulübün artık damarlarına işlemiş Ferguson ekolünden gelen ve takımı devralan Solskajer’in görev kaldığı sürede enkazı toplaması ve küskün oyuncuları takıma döndürmesi gerekiyordu. Büyük ölçüde bunu başaran Norveçli teknik adam zaman zaman eleştirilse de işleri bir şekilde rayına oturtmayı başardı.

Solskjaer yönetiminde geçen ikinci tam sezonda beklentiler değiştiği gibi artık takımın yenilenme sürecinin de tamamlanması gerekiyordu. Bu sezon özelinde United’ın başarılı olduğunu söylemek ne kadar doğru bilinmez ancak belirli açılardan Solskjaer’in hakkını teslim etmek gerekiyor. Geride kalan sezonlarda takıma küsen ya da performans olarak kendi seviyelerinin altına düşen oyuncular tekrar takımın önemli bir parçası oldu. Pogba ve Shaw bunun en net örnekleri.

Geçtiğimiz sezon ise toparlanmanın tamamlanıp kupa mücadelesi verme vaktiydi. Ligde uzun süre liderlik yarışı devam etse de bunun gerçekçi olmadığı belliydi. Domestik kupalar ve Avrupa’daki ilerleyiş daha belirleyici olacaktı ki öyle de oldu. City’nin liderliği devralmasından sonra ikinciliğini korumaya çalışan United, Avrupa Ligi’nde finalde kaybetse de en azından kupa mücadelesi vermeyi artık takım olarak fazlasıyla öğrendi. Sezonun kupasız tamamlanması teknik ekibin hanesinde eksi yazsa da toparlanmanın son basamağının artık tamamlanması çoğu şeyi göz ardı edilmesine aracı oldu.

United, önümüzdeki sezon itibariyle yarışmacı bir takım olmak zorunda. Transferde adı geçen oyuncuların profillerine baktığımızda gelecek yılın planın da bu doğrultuda oluştuğunu söylemek mümkün. Aksi senaryoda Solskjaer’in koltuğu yine sallanmaya başlayacak.

Sezonun Oyuncusu: Bruno Fernandes

Takıma katıldığı günden bu yana takımın çehresini değiştiren Portekizli yıldız, bu sezon da United’ı sırtlamayı başardı. 18 gol ve 12 asistlik performansıyla kendisinden bekleneni fazlasıyla gerçekleştiren Fernandes, United’ın şampiyonluk için mücadele edeceği senaryoda en önemli isimlerden birisi olacak.

Sezonun Transferi: Amad Diallo

United’ın transferlerine baktığımızda en iyi transferin Amad Diallo olması kötü bir transfer politikası izlendiğini gösteriyor. Yine de genç oyuncunun oynadığı kısa sürede sunduğu performans gelecek için fazlasıyla umut verdi.

Hayal Kırıklığı Transferi / Oyuncu: Donny Van de Beek / Alex Telles

Her iki oyuncu da sezon içindeki iniş çıkışlarıyla çok kötü bir sezonu geride bıraktı. Van de Beek için Euro 2020’ye katılamamak da sorunları büyüttü. Hollandalı oyuncunun kendisine istediği yeri bulamaması ve Alex Telles’in sakatlıklarla boğuşması kötü bir sezon geçirmelerine sebep oldu.

Sezonun Öne Çıkan Maçı: Manchester United 1-2 Sheffield

Sezon belki de United adına en sürpriz mağlubiyetiydi. Sheffield, aldığı galibiyetle kümede kalma şansını sürdürmüştü. United için ise o maç bir serinin başlangıcı olmuştu. Sheffield maçı sonrasında oynanan 17 maçta sadece 2 mağlubiyet alan United, yakaladığı seriyle ikinci sıradaki yerini sağlamlaştırmıştı.

City adına sezon şampiyonluk ünvanını geri alma hedefiyle başlasa da sezona oldukça problemli bir giriş yapıldı. Ligdeki ilk 8 maçında 3 beraberlik ve 1 mağlubiyet alan Maviler, 9. hafta aldığı Tottenham mağlubiyetiyle birlikte maç eksiğiyle 13. sıraya gerilemişti. Tottenham maçından sonra Guardiola’nın dokunuşları ve oyunun değişimiyle üst üste galibiyet serisi yakalayan City, ligin 20. haftasıyla birlikte aldığı liderliği sezonun kalanında bırakmadı ve son 4 sezondaki 3. kez sezonu zirvede tamamladı.

Sezon başında Leroy Sane’nin Bayern’e satılışı ve David Silva’nın ayrılığından sonra bu bölgelere transfer yapması beklenen City adına ilk hamle Ferran Torres oldu. Altyapıdan yetişen Foden’ın da A takıma monte edilmesiyle bu bölgeye başka transfer yapılmadı. Geçtiğimiz sezon en çok sorun yaşanan stoper mevkisine ilk transfer Nathan Ake gelse de bölgeye asıl büyük transfer Ruben Dias oldu. Gelir gelmez takıma hızlı bir şekilde adapte olan Portekizli futbolcu, kısa sürede takımın savunma zaaflarının birçoğunu giderdi. Ayrıca uzun zamandır kadroda yer alan Nicolas Otamendi de Benfica’nın yolunu tuttu.

Aralık 2020 ile Mart 2021 arasında tarihi bir galibiyet serisi yakalayan City, bu dönemdeki formunu çeşitli rekorlarla da taçlandırdı. Tüm organizasyonlarda 21 galibiyet alan City ayrıca bu dönemde 28 maçlık yenilmezlik serisi yakaladı. Bu serilerle ligde oldukça rahatlayan Manchester ekibi adına şampiyonluk büyük oranda garantilenmiş oldu. Takımın bu sezonki ana hedefi olan Şampiyonlar Ligi’nde de kulüp tarihi açısından önemli bir sezon geçiren City, tarihinde ilk kez final oynadığı bu organizasyonda şampiyonluğa ulaşamadı. Carabao Cup’ta üst üste gelen 4. şampiyonluğun yanı sıra FA Cup’ta da yarı final oynayan City adına sezon 2 kupayla tamamlandı.

Önümüzdeki yıl için kadroda ciddi bir dönüşüm olacağı haberleri basında yer almaya başlayan City’de hareketli bir transfer dönemi bizi bekliyor. Pep Guardiola yönetimindeki ilk şampiyonluğun geldiği 2016/17 sezonunda kadroda yer alan oyuncuların 16'sı 2020/21 sezonunda da kadroda yer aldı. Hatta Ruben Dias ve Riyad Mahrez hariç Şampiyonlar Ligi finaline ilk 11’de çıkan takımdaki 9 futbolcu, 4 sezon önceki şampiyonlukta kadroda yer alan isimlerdi. Bu nedenle Guardiola da oyuncular da değişikliğe gitmek isteyebilirler.

Sezonun Oyuncusu: İlkay Gündoğan

Belki de sezonun oyuncusunu seçmenin en zor olduğu kulüp olan City’de bu ünvanı hak eden çok fazla futbolcu var. Kevin De Bruyne ve Ruben Dias da bu ünvanı alabilecek olsalar da 2 forvetin de sakat olduğu dönemde attığı gollerle takımın gol yükünü çeken İlkay, bu alanda 1 adım önde. Sezonun hem ligde hem de tüm organizasyonlarda en golcüsü olan Alman yıldız, 13’ü ligde olmak üzere attığı 17 golle kariyerinin en golcü sezonu geçirdi.

Sezonun Transferi: Ruben Dias

Kompany sonrasında lider stoper bulmakta zorlanan Manchester City adına son yılların belki de en önemli transferi Ruben Dias oldu. 62 milyon £ karşılığında transfer edilen Dias hem savunmadaki müdahaleleri hem de liderliğiyle gelir gelmez etkisini gösterdi. Geçtiğimiz sezon beklentinin altında kalan Stones da Dias ile oynamaya başladıktan sonra performansını yükseltti.

Hayal Kırıklığı Transfer: Nathan Ake

Stoperde geçtiğimiz sezon büyük sorunlar yaşayan City adına bu sezon savunmaya takviye yapılacağı büyük oranda kesindi. Kariyeri boyunca hem stoper hem de sol bekte forma giyen Ake ise Manchester ekibinin son yıllarda en çok sorun yaşadığı 2 mevkiyi de yedekleyebilmesi açısından önemli bir transferdi. 40 milyon £ gibi önemli bir bonservis ücreti ödenen Ake, Hamstring sakatlığının da etkisiyle ligde sadece 10 maçta forma giyebildi. Bu sezon kendisinden bekleneni veremese de hem kadrodaki stoper eksikliği hem de kadrodaki İngiltere’de yetişmiş oyuncu eksikliği nedeniyle takımda tutulması olası.

Sezonun Kırılma Maçı: Tottenham 2-0 Manchester City

Normalde sezona kötü başlayıp sonrasında toparlanan takımlarda sezonun kırılma maçı kötü seri içinde alınan galibiyet olur. Ancak Manchester City adına durum tam tersi oldu. Bu maçta savunmada yapılan hatalar sonrası yenilen 2 gol ve bunun ardından rakibin savunmasının açılamaması üzerine Pep Guardiola adına bazı değişikliklere gidilme zamanı gelmişti. Normalde topu kaybettikten sonra takımına topu hızlı bir şekilde geri kazandırmaya çalışmasıyla bilinen Pep, bu maçın ardından takım savunmasını değiştirdi. Topu hızlı bir şekilde geri kazanmaya çalışmak yerine daha yerleşik bir savunma yapan Manchester City, savunma hatalarından gol yeme alışkanlığından da bu şekilde kurtuldu. Ayrıca 4-3-3’ten çok 4-2-3-1 tercihi, özellikle kritik maçlarda İlkay-Fernandinho-Rodri üçlüsünden ikisinin merkezde oynamasıyla birlikte daha dengeli bir oyun oynamaya başlayan Maviler, bu maçtan sonra 28 maçlık yenilmezlik serisi yakaladı. Oyunun değişmesinden sonrasında oynanan ilk 4 lig maçında 2 beraberlik alan City, alışma sürecinin ardından oynadığı 15 lig maçını da kazanarak zirvede yalnız kaldı ve sezonu rahat bir şekilde zirvede tamamladı.