Kayıtlara geçenler
Kulis
Üretime dair ne öğrendim/kendime notum

Sahneye çok yakışan iki kelime, ihtimal ve umut

Dünya Tiyatro Günü'nü bahane edip tiyatro konuşmaya devam ediyoruz. Ebru Nihan Celkan ve Barış Gönenen ile podcastte 'Bir İhtimal Daha Var' oyununun üretim sürecini konuşuyoruz. Kulis de ise Pelin ve Talha ile birlikteyiz.
Fotoğraf: DasDas

Fotoğraf: DasDas

Merhaba,
Elektrik ve doğalgaz faturalarını konuştuğumuz iki ay geride kaldı.
Nisan ayında da kar yağışı beklendiğine göre üşümeye, bunu konuşmaya devam edeceğiz gibi duruyor ve evde kahve bitmesin diye stok yapmaya. Bültene bu cümlelerle başlamak istedim, bugün üzerine konuşacağımız oyun Bir İhtimal Daha Var da, Umut ve Ada evlerinde üşüyor, evin bir yerlerinden mutlaka içecek bir bira çıkıyor, kahve gelecek misafire aldırılmaya çalışılıyor. Umut iş görüşmelerine gidiyor, Ada evden sosyalleşmeye devam ediyor. Daha önce de bu satırlarda yazdığım şu cümle oyundan çıktıktan sonra günlerdir peşime bırakmıyor.
"Bir tarihçi ne işe yarar?"
Bu cümlenin yanına kendi cümlemi de ekliyorum, "Bugün kimsenin konuşmadığı dilleri biliyor olmam ne işime yarar?"

Bilmeyen yoktur ama yine de 'bir ihtimal' olarak not düşeyim, Ebru'nun yazdığı oyunlarda hep bir 'Umut' var, Barış da Ebru'nun yazdığı ilk Umut'a sahnede hayat vermiş insan. O günlerden bugüne umutlar kalbimizde ihtimaller ise cebimizde, ellerimizde ise... Ellerimizle ceplerimizi yoklamayı ihmal etmeyelim, ihtimaller orada.

Hep birlikte ihtimallere bakmak için aşağıda buluşalım.

Dünya Tiyatro Günü'nü bahane edip tiyatro konuşmaya devam ediyoruz. Ebru Nihan Celkan ve Barış Gönenen ile podcastte 'Bir İhtimal Daha Var' oyununun üretim sürecini konuşuyoruz. Kulis de ise Pelin Ermiş ve Talha Kaya ile birlikteyiz.

Sayı biraz uzun🌼 son kanallarda yazanları kaçırmamanız için tarayıcıdan okumanız tavsiyemdir.

Ece,

Kayıtlara geçenler

Umut ve ihtimal her zaman var

Ebru Nihan Celkan ve Barış Gönenen ile kayıttayız, 'Bir İhtimal Daha Var' oyununun üretim sürecine dair konuşuyoruz.

Umut ve ihtimal her zaman var

Ebru ve Barış 2008 yılından beri tanışıyorlar Barış, Ebru'nun ilk Umut'u. Hikâyelerini dinlerken yüzümdeki mutluluğu görmek isterseniz sizi buraya alayım. Barış'ın deyimiyle 'genç ve romantik bir hikâye' olan bu tanışma ve üretim yoldaşlığını onların sesinden dinleyin isterim. Oyun için konuştuklarımızdan bakalım neler kayda geçmiş.👀






Oyun, ortak yapım projesiyle bizimle buluştu. Bu oyunun proje için mi yazıldığını yoksa öncesinde bekleyen bir hikâye olup olmadığını merak etmeden edemedim, dolasıyla Ebru'ya ilk sorum bu oldu.


"Bu proje bana geldiğinde yazdığım bir metin değildi bu ama hep bir kara komedi yazmak istiyordum açıkçası. Hikâyeler birazcık etrafta, zihinde geziyor zaten sadece oturup yazmak konusunda çok ısrarcı ve aceleci davranmıyorum. Bu proje olunca da zaten zihnimdeydi oturup hemen yazdım, projeye uygun olduğunu düşündüm. Bu, 5 yazar 5 yapımcı projesine uygun hikâyenin bu olduğunu düşündüğüm için bunu yazdım. Sıfırdan bu proje için üretilmiş bir şey değil, zaten oradaydı."


Sonraki sorum oyunculuktan gelen Barış'a oluyor, yönetmenliğe geçişi ve dengeyi nasıl sağladığı, merak ettiklerim arasında.

"Benim yönetmenliği denemem ve bunu hayal etmem biraz geç oldu aslında. Oyuncuyken de biraz yönetmeni yoran oyunculardan oluyordum. Zor geçerdi prova süreçleri. Bencillik ettiğimi de anlamaya başlamıştım o dönemlerde oyuncu olarak yönetmenin ne kadar büyük bir şeyle uğraştığını da anlayamıyorsun tabii. Bir oyunda oynadığım dönemde bir hikâye yazmak istedim. Konservatuvardan üç tane sınıf arkadaşımı topladım dedim,
'Benim bir fikrim var, beraber bir şey deneyelim ama sonunda bir şey çıkmasa da üzülmeyelim, bunu bir spor gibi düşünelim. Bir tiyatro sporu içimize sinerse oynarız, yoksa oynamayız. 2018 yılında 'Eve Dönüş' diye bir iş yaptım. Eren Çiğdem, Tara Demircioğlu ve Ece Nur Ateş'le birlikte."




               Berfu Öngören, Pelin Ermiş ve Talha Kaya; Fotoğraf: DasDas



"Yönetmen tarafına geçince aslında böyle çok zevk aldım, diyebilirim. Tiyatroya başka başka bir perspektiften bakıyorsun, bir oyuncu olarak çok şey öğretiyor bu deneyim. Hiçbir şey öğretmese  bile yönetmeni anlamayı öğretiyor. Prova dönemlerinde bir oyun çalışırken oyuncu olarak yönetmen tarafına geçmenin çok faydalı bir şey olduğunu da fark ettim. Adıma yönetmen demek istemiyorum, kendimi yönetmen olarak tanımlamıyorum ben bir oyuncuyum, o tarafa geçmeyi istedim, denedim ve sevdim. Zor ikisini beraber üretmek yani bir o tarafa geçmek bir bu tarafa geçmek biraz kafa karıştırıcı bir şey oyuncu olarak ama özünde tiyatroyu sevmekle alakalı bir şey neresinde olduğunun çok önemi yok."



                                           Berfu Öngören, Fotoğraf: DasDas



Oyunun içine video görseller yerleştirip, mekân hissini oradan verme kararının nasıl geliştiğini Barış anlatıyor.

"Oyunu ilk okurken, tuhaf bir şekilde neden öyle bir ilişki kurdum bilmiyorum ama sinema diline yakın olduğunu düşündüm. Aslında şöyle, oyun komedi ama karakterler de aslında çok sahici bir zemin üzerinde duruyor bir şekilde o sahici zeminin bazen bir adım önüne ya da gerisini çıkabiliyorlar, kendi dengelerini bulmakta zorluk çektikleri için. Hayat, şu anki sistem, her neyse onların kendi dengeleri bulmakta zorlaştıran bir durum olduğu için ve yer yer onların ruh halini video olarak yansıtmak istedim. Seyirci ve oyunu hep beraber birkaç adım atarak dışarıdan bakma durumunu yaratmaktı amacım."








Oyunda iki kadının üretememe süreci benim en derin bağ kurduğum yer oluyor. Metne dair Ebru'ya şöyle bir soru ile gidiyorum.

Ebru uzun yıllardır oyun yazıyorsun, bu oyun özelinde tekrar sormak istiyorum, iki kadının aslında ‘üretememe’ haline değiniyor oyun bir yandan da erkeklerin ne kadar ‘kolay para kazandığına’ böylesi metinleri sahnede görmek beni mutlu ediyor, bu metinlerin sahneye taşınmasında zorluk yaşadığın oluyor mu?


"Şöyle hangi sahnelerden bahsettiğimiz o kadar önemli ki. Bu metin aslında şehir ve devlet tiyatrolarında da gayet rahat oynanır, ben de bu sene bir belediye tiyatrosunda oyun yönettim ve gittikçe şunu görmeye başladım, yapıları değiştirmek çok kolay olmuyor. Yani her ne kadar genel sanat yönetmeni de değişse oyuncular da ve değişse dışarıdan metinler gelse de muhafazakarlık böyle bir şey. Orada kurumun o temel yapısını muhafaza eden bir sistem var ve o sistem bir şekilde bir grup oyuna dönemsel olarak farklı gruplara, iş dünyasında cam tavan deriz, cam tavan koyar. Görünmeyen bir engel var mı? Yok. Başvurabiliyor muyuz? Evet. Oynanıyor mu? Hayır. Taksim'de 2ooo'lerin sonunda başlayan bağımsız tiyatro ile beraber bu engel böyle aşılmaya başladı. "


                                                Ebru Nihan Celkan



"Birtakım otorite figürleri var. Birtakım kanon oluşturan insanlar var, karar veriyorlar bu veya bu diye kanonu da onlar oluşturuyorlar. Onların şöyle bir söylemi vardı, o dönemde 'Türkiye'de oyun yazarı yok, yerli metin çıkmıyor' gibi bir söylem vardı. Bunun ne kadar gerçekle bağdaşmadığını 2000'lerden bugüne uzanan yolculuğumuz gösteriyor bize. Oyun yazarı var. Türkiye'de çok iyi, yetenekli oyun yazarları var, çok yetenekli yönetmenler de var. Bir oyunu sahnelemek istediğimde ben illa şöyle bir tiyatro olsun, illa böyle bir şey olsun demiyorsam sahnelemenin önünde bir engel olduğunu düşünmüyorum. Yani zihinsel bir şey dışında yaparım, yapamam dışında çok karşılaşmadım. Biz Tetikçi'yi oynadığımız o dönemde de bize neden yapılamayacağına dair bir sürü insan bir sürü şey, söylemişti ama bunların birer hayalet olduğunu yani hayalî korkular olduğunu gördük. Yapıldı mı? Yapıldı. Daha fazla insana ulaşır mıydı? Evet ama olmadı. Artık şöyle bir şey düşünüyor ve hissediyorum bugün on altıncı oyununu sahnede görmüş biri olarak ilk oyuna gidip bağımsız sahnelerde gördüklerinden etkilenip oyuncu olan, yazar olmak isteyen, sahnede kendi temsilimi gördüm diyen insanlar var, bu değerli. "

"Ben ayrıcalıklı biri olarak söylüyorum bunları altını çizeyim üstüne basayım. Ben İstanbul'da yaşayan, bu tiyatrolara erişimi çok kolay olan, rahat bir şekilde iletişim kurma şansı olmuş. Tiyatro çevresiyle tanışma şansına erişmiş. Ayrıcalıklı biri olarak söylüyorum. Herkes aynı ayrıcalıklara sahip değil onun da farkındayım. Dolayısıyla başka biri bu ve benzeri oyunları sahnelemek istediğinde ne tür engellerle karşılaşır bunu benim söylemem doğru olmaz."



Peşi sıra aklıma kapanma döneminde tiyatronun podcast gibi yeni alanlarda hızlıca var olması geldi. Bu konu hakkında özellikle sürdürülebilirlik, ulaşılabilirlik için Ebru'nun düşündüklerini merak ettim. Kayıtlara geçireyim.

"Kriz anında yapılıyor ve hiçbir altyapı olmadan hazırlıksız bir şekilde bu işlere giriliyor. Benim de oyunum var, bu sırada önemli olduğunu düşünüyorum bu hamlenin geç bile kalındı. Bunu neden kriz anında yapıyoruz ve her seferinde biz neden krizden bir şeyler kurtarmaya çalışıyoruz? Neden uzun vadeli bir plan yapamıyoruz? Bunları ayrıca düşünmek lazım. Büyük kitlelere ulaştırmak için tek yol bu değil. İstiklal Caddesi'nde yaşanan o coşkuyu İstanbul'da çok sınırlı bir kitle tecrübe edebildi, tabii ki yankıları bir yerlere gitti ama sınırlı kaldı."



                                                    Fotoğraf: DasDas


Son sorum Barış'a özgürlük alanına dair bir soru oluyor.

Günümüzde sahnede hem oyuncu olarak hem de bir yönetmen olarak kendini özgür hissediyor musun? Bu alanlarda yeni şeyler deneme ve ‘oyun’ alanlarının arttığını düşünüyor musun?

"Özgürlük meselesi çok karmaşık bir mesele, evet o kadar özgür hissetmiyorum aslında ama bir oyun yönetirken rejisör olarak tercihlerindeki özgürlükten de öte genel genel bir resim çizecek olursam kendimi şöyle hissediyorum. Bu sezon bir tane oyun çalıştım ve şuan bir oyun oynuyorum, bir oyun yönettim benim için çok verimli ve güzel sezon ama seneye bir şey yapabilecek miyim? Emin değilim. Böyle bir alan olacak mı? Açılacak mı? Ya da açılan alanda ben var olmak isteyecek miyim? Emin değilim."


"İstanbul'da, Türkiye'de tiyatronun altın çağı; her şey çok güzel, harika, sürekli böyle lafların etrafında dolanıp duruyoruz ama aslında öyle bir manzara yok. Biz tiyatro üreticileri açısından böyle bir manzara yok. Ben çok şanslıyım, DasDas bana sonsuz güvendi. Ebru'nun oyununu yönettim kendi özgürlüğünü kısıtlayacak bir süreçten geçmedim ama genel fotoğrafa baktığım da tabii ki bu memleketin hâli tiyatroya da sirâyet ediyor. Yarınımızı bilmiyoruz yani. Bana bir oyun teklif ettikten iki yıl sonra bana yeni bir oyun teklif edecekler mi? Bilmiyorum çünkü her şey kendi tabiatından o kadar uzaklaştı ki. Şu an İstanbul'daki tiyatro kapsayıcı bir tiyatro değil. Birini keşfetmeye izin verilmiyor. Dolayısı bizim de keşfetme alanımız oluyor. Bu çok karşılıklı bir ilişki. Eskiden her ay bir tane çok parlak bir oyuncu izlerdik yeni kimsenin adını bilmediği. Bu da geri dönecek tabii ki hayat her zaman kendi yolunu bulur. Yani bütün bu hikâye bitecek ve tiyatro tiyatroculara kalacak, hikâye anlatıcılarına kalacak. Kapanma döneminde çok konuştuk tiyatrocularla gazetecilerle, biz tiyatrocular kendi aramızda da, 'dönecek miyiz ya sahneye?' O zamanda da kuşkum yoktu ve hep şunu söyledim; tabii ki döneceğiz!"

Kaydı, 'en az bir ihtimal daha var', diyerek bitiyoruz.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Kulis

İhtimallerin güzelliğine🥂

'Bir İhtimal Daha Var' oyununun üretim sürecini konuşuyoruz. Kulis de ise Pelin Ermiş ve Talha Kaya ile birlikteyiz.

İhtimallerin güzelliğine🥂

                                       Pelin Ermiş-Ada, Fotoğraf: DasDas


  1. İlk okuduğun oyun neydi? Yılını/okuduğun yaşını hatırlıyor musun?

    Ne tatlı bir soruyla başlıyoruz. Romeo ve Juliet. Shakespeare romantizmiyle giriş yapmış bulunmuşumdur. Yıl 2000, liseden yeni mezun olmuştum. Öncesi de ortaokulda da okuduğum oyunlar olmuştu ama bana işleyişi, nüfuz edişi Romeo ve Juliet diyebiliriz.

  2. Sahnede olmam gerekiyor dediğin o ilk anı hatırlıyor musun?

    Ortaokulda, okulun tiyatro kulübündeydim skeçler hazırlıyorduk. Kendi yazdığımız skeçleri. İlkokuldan sonra bir sürü öğretmen geliyor derslere. Hepsini incelemek, bağ kurmak çok güzel gelmişti bana ve skeçlerimizde ben öğretmenlerimizin taklitlerini yapıyordum kendi yazdığım metinlerle. O zamana kadar böyle bir şeyin varlığından haberim yoktu. Eğlenmek ve insanları eğlendirmek çok hoşuma gitmişti o zaman, dedim müthiş bir şey bu. Aksesuarlar ayarlıyordum evden ve yazdıklarımın dışında da bir sürü doğaçlama kendiliğinden oluyordu. Çocuksun yargı yok, sadece oyun oynamak istiyorsun. Hala aklıma gelir o zamanlar, “Tam da konu bu Pelin, oyun oynamak” hala hatırlatırım kendime bunu.

  3. Oyunculuğu en besleyen deneyiminin; iyi bir seyirci olmak olduğunu söyleniyor. O yüzden sormak istiyorum; izleyici olarak izleyip de unutamadığın bir oyun var mı? İzlerken kendinden geçtiğin bir anın var mı?

    Kesinlikle katılıyorum. Oyunculuğu en besleyen şeylerin en başında izlemek, bakmak, görmek, seyirci olmaktır. İnsan dışardayken daha bir anlıyor neler olduğunu ya da nelerin eksik olduğunu. Neyin kalbine işlediğini ya da tam işleyemediğini. Yaşamın içinde de bu var. Oyun, film, yaşam bunların çok iç içe olduğunu düşünüyorum. Oyun izlemeyi çok seviyorum ve unutamadığım oyunlar bayağı var. Ama bu soruyu okurken aklıma gelen ilk ikisini söylemek isterim. Biri; Schaubühne Berlin Tiyatrosunun, Ostermeier’in yönettiği “Hamlet” oyunu tek kelimeyle olağanüstüydü, üç saat hiç kıpırdamadan izlemiştim. Ostermeier’in Hamlet yorumu, yaptığı rejiler, yabancılaştırmaları bu kadar sarsıcı kullanması harikaydı. İkinicisi; Londra da izlemiştim ki ne mutlu , Charlie’nin Çikolata Fabrikası. Theatre Royal Drury Lane’de ve yönetmen Sam Mendes. Bir rüyanın içine düşmüş gibiydim, böyle bir şölen, böyle bir mutluluk… Allahım o kadar güzeldi ki hala düşününce mutlu oluyorum ve tüylerim diken diken oluyor.
  4. “Bir İhtimal Daha Var” oyununu ilk okuduğunda ne hissettin, oyunda aynı zamanda video üretimler de var, bu fikri başta nasıl buldun? Bunu denemek nasıldı?

    “Bir İhtimal Daha Var” İsmi güzel oyunumuz. İlk ismine vuruldum açıkçası. Ne umutlu bir söz. Yaşama dair hep çözüm olduğuna dair inancı içimde hissettiriyor. Oyunu okuduğumda çok etkilendim, hepimizin içinde bulunduğu iş sorunlarını, iniş çıkışlarını, kısır döngüsünü, acısını ve absürtlüğünü; içten bir anlatımla çok güzel yazmış Ebru Nihan Celkan. Ellerine, yüreğine sağlık. Videolar fikri bence harika. Seyirciden de çok güzel yorumlar alıyoruz. Barış Gönenen sevgili yönetmenimiz, iyi ki bu fikri oyuna koydu. Kendisini, aklını, enerjisini çokça beğeniyorum. Barışın aynı zamanda oyuncu olması da bizim için çok büyük bir artıydı. Tüm kalbimle söylüyorum ekibimiz harika, çok mutluyum bu işin içinde olduğum için. Berfu, Talha onlarla aynı sahnede oynamak o kadar güzel ki ne mutlu bize. Aramızdaki uyum müthiş. Maşallah.🙂 Birbirimizi merak ediyoruz ve seviyoruz bu çok değerli bir şey. Dasdas’a çok teşekkür ederim bu oyunu sahneye koyduğu için.

  5. Ada, içinde olduğu durumda bile eğlenmeyi seven belki de çok önemseyen biri ayrıca bu babasıyla olan ilişkisinden ötürü de ayakları üstünde durmayı daha çok önemsiyor. Normalde karaktere dair sorular sormayı sevmem ama Ada özelinde
    bunu yapacağım.🌝 Sence Ada ne hissediyor?


    Adaaaa🙂 Ada bana yaramaz çocuk gibi geliyor yani içini tutamıyor, patlıyor, koşuyor sonra birden bilgiler kafasında, ruhunda yine patlıyor, savruluyor, kontrol edemiyor kendini. Hesapsız, dürtüsel, içi hiçbir yere sığamıyor gibi hissediyorum. Ailesiyle özellikle babasıyla arasının kötü olması, yaşadığı eksiklik, onay duygusunu alamamanın verdiği asilikle, içindeki boşlukla yaşamaya çalışıyor. Ada’nın da sevgi eksikliği buram buram ruhunda. Bu eksikliklerle baş etmenin yolunu sanki eğlenmeyle bulmuş, olayları takmama haliyle maskelemiş gibi. O yüzden arayışları, oyuncakları var. Alkol, tinder, yeri geliyor kolonya, ispirto içmeyi deneyebilecek kadar içinde patlıyor. Böyle olan Ada aslında yaşama realist bir yerden de bakıyor. Sisteme, düzene karşı. Baş edemiyor bu sistemle, bu sınırlarla, bu ezberlerle. O yüzden aslında ihtimallerin içinde kendini patlatmak varsa oda patlatır. Elinde değil.Umut; çocukluk arkadaşı, kitaplar ve bilgi, Ada’nın en masum yanı olduğunu düşünüyorum. En çok yaşama buradan tutunuyormuş gibi geliyor.
  6. Senin işle ilgili böyle bir dönemin oldu mu? İhtimallerin güzelliğine dair neler söylemek istersin? 

    Bu soruyu çok sevdim. Benim de işle ilgili, yaşam, adı neyse sistem, böyle bir dönemim oldu. Zor oldu o dönem ama iyi ki de olmuş. İçindeyken o dönemin tam böyle düşünemiyorsun tabi. Hep şunu soruyordum kendime o dönem, o süreç neye tekabül ediyor, edecek? İnsanın kendini daha iyi tanımasına, direncini yükseltmesine, resmen bağışıklık sistemini güçlendirmesine yarıyor. Tabi bu yarama durumu öyle hap yuttum başımın ağrısı geçti tadın da asla olmuyor. Her yerinde hissediyorsun bu sancıyı. İroni, absürtlük tam da buralardan çıkıyor. O yüzden Ada’nın ironisini, absürtlüğünü çok iyi anlıyorum.İhtimaller ve güzellikleri her zaman var, olacak. Sandığımız “İyi iyidir, kötü kötüdür” gibi olan ezberler hakikaten kim bilir yaşamda nelere tekabül ediyor. O yüzden bilemeyiz, bilmeyelim de; yaşayalım, niyetlerimizin güzellikleriyle ve ihtimallerin güzellikleriyle… 🙂
  7. Pandeminin başladığı dönemde, ilk kapanma olduğunda sahneler kapanmıştı, oyuncu olarak neler hissetmiştin? Sahneden uzak olmak, belirsiz bir sürecin içine girmek zordu, bununla nasıl başa çıktın belki de çıkamadın? Biraz anlatabilir misin?

    Evde kal! Ev ev ev. İçimiz dışımız ev olmuştu ayol 🙂 Ne zor günlerdi… Bir kere insan yaşamı tehlikede . İlk defa böyle bir virüsü deneyimliyorduk. Hepimiz çok korkuyorduk. Sahneden uzak olmayı çok düşünemedim o an açıkçası, ilk ayları özellikle. Sokağa hava almaya bile çıkarken öyle hissedince her şey durdu. Tokatlar deneyimledik hepimiz. Evet sağlık en değerli, özgürlük en değerli. Anneni, sevdiklerini görmeye bile gidemiyorsun. Şok etkisi. Herkes iyi mi? Neler oluyor? Bu virüs ne zaman bitecek peki sonra ne olacak yeni bir döneme girmiştik, tanığız, içindeyiz. İnsan işte her şeye alışıyor ve baş etme tekniklerini deniyor. Ne kadar güçlüyüz o dönem en çok düşündüğüm şey buydu.Sonra ki yıl tabi sahneler, bu belirsizlik, ne yapacağız, nasıl olacak çok üzücüydü. Kimi düşüneceğini şaşırıyorsun. Bir sürü oyuncu arkadaşın, müzisyen arkadaşın çalışamıyor ve bedelini malesef yaşayarak deneyimliyorsun. Bununla başa bazı günler çıkıyorsun bazen hiç de çıkamıyorsun. Ya da sen başa çıkıyorsun da arkadaşın çıkamayınca yine çıkamıyorsun. En az bir ihtimal daha vardı, bunun geçeceğine, dönüşeceğine olan inancımız. İnancımızın her zaman olması dilekleriyle…

    Bana sorular çok iyi geldi. Bilinç akışı gibi oldu. Ne mutlu…  Çok teşekkür ederim 🌝



                                                        Talha Kaya



  1. İlk okuduğun oyun neydi? Yılını/okuduğun yaşını hatırlıyor musun?

    Haldun Taner’in Vatan Kurtaran Şaban, oyununu okumuştum. 2000 'di sanırım. Yedinci sınıfa gidiyordum. Herhangi bir ödev falan da değildi çünkü evde olan tek tiyatro metni oydu.

  2. Sahnede olmam gerekiyor dediğin o ilk anı hatırlıyor musun?

    Orta okulda tamamen tesadüf ve arkadaşımın zoruyla tiyatro seçmelerine gittik. Okulun matematik hocasının yönettiği küçük skeçlerde oynuyordum. Sene sonuna başka bir oyun çıkarttık. Atilla Alpöge’nin Çürük Elma diye bir oyunuydu. O aralar neredeyse bütün orta okullar oynuyordu oyunu. Bütün sene boyunca her oynadığım oyun sorunsuz geçerken sene sonu oyunun da(bir defa oynanacaktı sadece) oyundan iki gün önce sesim kısılmıştı ve asla iyileşmiyordu. Kısık sesle oynadım bir şekilde ama ses tellerim yokmuş gibi sesler çıkıyordu benden. Oyun sonunda anneme sarılıp çok ağladığımı hatırlıyorum. Ertesi gün sesim çok daha iyiydi okula gidip oyunu yöneten hocaya sesim düzeldi hadi yeni oyun yapalım dediğim an sanırım. Oyunu yapamadık çünkü okulun kapanmasına 15 gün vardı ama ertesi gün iç güdüsel olarak direkt hocaya gidişim hala bana ilginç gelir.

  3. Oyunculuğu en besleyen deneyiminin; iyi bir seyirci olmak olduğunu söyleniyor.O yüzden sormak istiyorum; izleyici olarak izleyip de unutamadığın bir oyun var mı? İzlerken kendinden geçtiğin bir anın var mı?

    İzmit Şehir Tiyatroları’nın 2003’ten sonra oynamaya başladığı Moliere’in Don Juan’ı sanırım. Engin Benli oynuyordu Don Juan’ı. Hala düşündükçe heyecanlandığım bir oyun. Şimdi tekrar aynı rejiyle, aynı oyuncularla izlesem belki de beğenmeyebilirim ama aynı hisle hatırlamak hala bana çok iyi geliyor.

  4. “Bir İhtimal Daha Var” oyununu ilk okuduğunda ne hissettin, oyunda aynı zamanda video üretimler de var, bu fikri başta nasıl buldun?

    Birden fazla karakter oynama fikri her zaman çok heyecanlı tabii ki. Oyunu okumayı bitirdiğimde garip bir hisle kalakaldım. Oyundaki bütün karakterler o kadar gerçekti ki hepsinin muadilleriyle her yerde karşılaşmıştım. Komik anlara gülerken bile tam emin olamıyordum gülmeli miyim diye? Bahsettiğim bu garip his oyunu okuduğum zaman boyunca devam etti. Barış bence çok yalın bir reji kurdu oyuna. Oyunda kullanılan her materyali neden kullandığıyla ilgili her fikri ayrıntılı bir şekilde bize hep anlattı. Yeni çağda maruz kaldığımız ya da sosyal hayatımızda edindiğimiz bütün tecrübeler, bir eylem içindeyken aklında birkaç başka düşünce daha olmak zorunda olması. Videolar da bana hep bu hissi verdi. Oyuncu sahnede konuşurken arkada akan video ağızdan çıkan söz dışında aklımızı kurcalayan diğer şeyler gibi.

  5. Oyunda birden fazla karakteri oynuyorsun ama benim sorum Barış karakteri için olacak, ‘kolayca para kazanma motivasyonu’ görüyoruz onda. Bu role nasıl hazırlandın? Oyunda Ada ve Umut’un yaşadığı süreçlerden hiç geçtin mi? İhtimallerin güzelliğine dair ne söylemek istersin?

    Ben İzmit’te doğdum büyüdüm. İzmit’te seksen sonrası doğan jenerasyonun ata sporu gibi bir şeydi ‘kolay para kazanma motivasyonu’ dediğimiz şey. Bir anda yırtmak. Kolay yoldan sonuca ulaşma isteği. Hal böyle olunca benim de aklımda çok fazla örnek vardı tabii ki. Günümüz konjonktürü de bu hali son 20 senedir geliştire geliştire bugünkü son durumuna yani liyakatin önemsiz olduğu, kolay yoldan erdemi yok sayan her yolun mübah olduğunu düşünen bir anlayışa getirdi. Barışlar ülkemizde hep vardı ama son yirmi yıldaki kadar ayyuka çıkmamışlardı. Ada ve Umut’un geçtiği süreçlerden seksen sonrası doğan nesil hep geçti ve tabii ki benim de; bu işi artık yapmamalıyım, sanırım yapamıyorum, yeteneğimi yanlış anlamışım galiba gibi sonuçlara vardığım dönemler oldu. Neyse ki kısa sürdü. İhtimallerin güzelliğine inanmadığımız bir hayat sıkıcı olmaz mıydı? Mesleğimi yapabilmemin ilk ve en önemli motivasyonu ihtimallerin güzelliği. İyi ki varlar çünkü her zaman en az bir ihtimal daha var. 
  6. Pandeminin başladığı dönemde, ilk kapanma olduğunda sahneler kapanmıştı, oyuncu olarak neler hissetmiştin? Sahneden uzak olmak, belirsiz bir sürecin içine girmek zordu, bununla nasıl başa çıktın belki de çıkamadın? Biraz anlatabilir misin?

    İlk kapanma da garip bir şekilde büyük ihtimalle de içgüdüsel olarak bu durumun ne olduğunu ve nasıl bir şeyin içindeyiz diye çok düşünme fırsatım oldu. Tekrar sahneye ne zaman çıkarım sorusundan önce bir daha sokağa rahat çıkabilecek miyim sorusu daha baskındı. Zamanla hem durumu anlayıp hem de iyi ihtimallerin artmasıyla(tedavi, aşı v.b.) mesleki kaygılarım oluşmaya başladı. Ben biraz da şanslıydım tam kapanma dışında hep bir şekilde çalıştım ve kaygılanacak çokta zaman bulamadım açıkçası. Tam kapanmalarsa kendi adıma çok verimli geçti. Çok sıkılacağımı düşünürken genel bir durma hali içimi çok rahatlatmıştı. Çok fazla şey okuma, izleme şansım oldu. Başa çıkma biçimi olarak bunu seçtim sanırım.


Üretim Kaydı'nda bugüne kadar kaydettiğimiz tiyatro içeriklerini buradan okuyabilirsiniz.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Üretime dair ne öğrendim/kendime notum
  • Ebru'nun Barış'a oyuncu arayış döneminde söylediği; "Uzaklara bakma etrafa bak." cümlesini zor zamanlar için kendime not ediyorum.
  • Ebru'nun 'fikirler zihnimde dolanıyor yazmak için acele etmiyorum' cümlesini ise zihnimde rafa kalkan her fikrime adıyorum, bekleyin beni geri geleceğim.
  • Barış sayesinde denemeyi ve tiyatronun özünde kalmanın önemini hatırlıyorum.
  • Pelin gibi ben de kendime 'sadece oyun oynamak istiyorsun' cümlesini yer gelince hatırlatacağım.
  • Ümit'ten ayakta oyun izleyecek kadar tutkulu olmayı, konfor alanından çıkma cesaretinin getirdiği ihtimallerin güzelliğini öğreniyorum.
  • Geçtiğimiz sayıda, İlksen'den anlatma güdüsünün peşinden koşmayı bunun terapi etkisini öğrendiklerim arasına ekliyorum.
  • Ahsen'den hayal etmeyi, üretmeyi hayatının baş köşesine koymanın öneminin nasıl da üretmeyi sana getirdiğini görüyorum.
  • Başak'ın kapanma dönemini nasıl atlattığını söylediği şu cümle, "Hikâye anlatmakla ilgili daha da acıkarak, heyecanlanarak atlattığımı söylenilirim." Burada sizinle buluşmak için yeri gelince uyumadan geçen bir yılımı hatırlattı. İyi ki varsınız!

• Bir sonraki sayı 12 Nisan Salı günü e-postanızda olacak. O güne kadar ihtimallerin güzelliğinde kalın ve dilerseniz bu sayıdan ilham aldıklarınızı benimle paylaşın.

E-posta: [email protected]

Sosyal Medya: Üretim Kaydı ve Üretim Kaydı Podcast

Podcast: Podcast'i takip etmek için tıkla.

Bülten: Bültene ücretsiz üye olmak için tıkla.

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

YAZARLAR

Üretim Kaydı

Üretim Kaydı

Kültür ve sanat alanında üreten insanlarla buluşarak “üretim süreçlerini” kayıt altına alan ve bu buluşmalardan kendine kalanların da kaydını tutmayı dileyen yayın.

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir