🍦 Şerbetten sorbettoya: Dondurma

2000'lerin başı, İstanbul'da yaz akşamları serindi. Ağustos geldi mi anlardık ama; sıcak hava dalgasına bırakardı serinlik yerini. Ağustos demek o yaşlarda bir çocuk için dondurmaların sayısını sayamaz olduğun, öğlenin kavurucu sıcağını rüzgâr gibi koşarak bastırdığın zamanlar demekti. La dolce vita, anlayacağınız. Ya da çocuk olmanın dayanılmaz hafifliği. 

2000'lerde daha her köşe başında ismini pek imrendiğimiz, dondurmada ve dondurma araç gereçlerinde bir marka İtalya'nın güzel dilinden alan geleteria'lar, cremeria'lar ya da nice İtalyanca kökenli marka yok. Bizim mahallede: Bostancı dolaylarında Yaşar Usta var. Birkaç yerli markanın furyası okunuyor Bağdat Caddesi'nde. Karşıya geçince Bebek'te Mini var, Kozyatağı'nda Zeynel Usta; ufak külahları ve topları bugün de aynı olan. Laktozsuz, bitki temelli, şekersiz gibi bugün neredeyse her yerde bulduğumuz o "seçeneklerin" adı okunmuyor. O zamanlar Türkiye sularında ne talep var yeterince ne farkındalık. Laktoz da şeker de dost bildiğimiz düşman, haberimiz yok (şaka bir yana, bu konuyu daha sonra konuşmak isterim). Maraş var yersen, bir de sorbeden hâllice meyveliler. O zaman bildiğimiz paketli dondurma markaları da o kadar öcü değil. 

Lolita?

Dondurma, bir yaz akşamı oyun arkadaşlarınla ya da ailenle erite erite, aheste aheste yediğin bir tatlı dersin. Oysa o zamanlar bilmesen de yazın hafızası. Bir çocuk tasasızlığının adı. Ondandır belki bir yaz akşamı ne zaman canım sıkılsa ya da neşe dolsam ayaklarım o gün sevdiğim dondurmacıya götürür beni. Laktoz artık çocuk olmadığımı hatırlatır mideme ama zihnim ve kalbim çocukluğumla dolar.

Yazın dondurma hafızasını ortaya döken bu girizgâhla birlikte bu hafta yemek tarihçisi Ceren Bozkurt bize dondurmanın çok da kısa olmayan tarihini anlatıyor. Çarşıda dondurma yoklaması alıyoruz. Tabii iştahımızı kabartan birkaç dondurmadan da bahsetmeden geçmiyoruz.

Dondurma yazlarına,

Elif