Merhaba sevgili okurlar!
Yasakların ilk haftasını atlattık! Kaldı iki... Umarım kendi üzerinize çok gitmiyor, evde olan zamanınızı güzel geçiriyorsunuzdur. Hazır kapanmışken binge'leyip bitirmeniz için bomba gibi bir diziyle geliyorum.
Bu Hafta The Handmaid's Tale'ın yapısal özelliklerinin nasıl konusuyla bir bütün olduğunu inceleyip, kötülüğün sıradanlığı ve dizinin kadın hakları eylemlerindeki yeriyle bitireceğiz. Gerek dizinin kalitesi, gerek hikayenin eşsizliği, gerek toplumsal olaylarda bir ikon haline gelmesi, The Handmaid's Tale'ın dizi tarihine yerleşmesi için her sebebi veriyor.
Bundan evvel de içkimizi almayı unutmuyoruz...
Bu haftanın içkisi Whiskey Sour! 1920'lerin sonuna doğru alkol yasağı döneminin popüler içkilerinden olan Whiskey Sour, hem bizim yerli ve milli içki yasağımıza, hem de yasaklar diyarı Gilead'ın hikayesine uygun olacaktır. Ben de sizlere yasaklar açıklandığında zulaladığım Jameson Black Barrel'ımla eşlik ediyorum. Şimdiden afiyet olsun!

Kaynak: Delish
Malzemeler:
Bourbon veya viski
Limon suyu
Şeker şurubu
Yarım yumurta akı
Buz
Süslemek için portakal dilimi veya kiraz
Not: Eğer shaker'ınız yok ise bir bardağın üzerini çay tabağı ile kapatarak veya bir termos içerisinde çalkalayabilirsiniz.
Haydi başlayalım!
Akasha Coral
PROGRAMDA NELER VAR?
Hafifçe Nevrotik: The Handmaid's Tale: Otoriteye Karşı Ayaklanma Hikayesi
Not: Bu kanalda The Handmaid's Tale'ın dünyasına giriş yapıyoruz. Eğer diziye hakimseniz geçebilirsiniz!
Alkolik Muhabir: Otoritenin Sinematik Yansıması
Toplum Tarafından Yaratılan Canavar: The Handmaid's Tale ve Toplumsal Hareket
Azla Yetinemeyen Serseri Mayın: Daha fazla Handmaid's Tale...
"The Handmaid's Tale": Otoriteye Karşı Ayaklanma Hikayesi
The Handmaid's Tale Kanadalı yazar Margaret Atwood'un 1980'lerde yayınlanan kitabından uyarlama bir MGM ve Hulu dizisi. Distopik bir Amerika'da geçen hikayede teokratik bir rejim değişikliğine gidiliyor ve yönetici sınıfın evlerine birer damızlık kız yerleştiriliyor. Peki NEDEN?

Yaratıcılığını Bruce Miller'ın üstlendiği ve Margaret Atwood ve Elisabeth Moss'un yürütücü yapımcılığı yaptığı The Handmaid's Tale'ın başrolünde de Moss var.
Diziyi izleyenlerin yanında izlemeyenler, belki görüp de ağır gelenler olmuştur diye düşünüyorum. O yüzden bu sayıda size tipik bir değerlendirme yazısı sunmaktansa, biraz daha farklı açılarla buluşturmak isterim. Ama önce biraz hikayeden bahsedelim!
Hikaye kısmını bu link'teki soundtrack'i ile dinlemenizi tavsiye ederim.
Hikaye
Bu sistemin oluşmasında pek çok sebep var ve dizinin başarılarından bir tanesi de bunları çok iyi bir temele oturtup, flashbackler yardımıyla dizi boyunca izleyiciye ufak ufak sunması. Özetlemek gerekirse, yakın geleceğin Amerika'sında doğum oranları çok düşmüştür. Bu ve çevresel felaketlerin artması da muhafazakar bir grubu sorunun mevcut rejim olduğuna ikna etmiştir. Yavaş yavaş alternatif bir rejimin varlığını insanlara anlatmaya, amaçlarına daha fazla destekçi katmaya başlarlar ama çoğunluk onları ciddiye almaz. Ta ki bir gün, bu grup çok iyi teşkilatlanıp başkentte bir darbe gerçekleştirene ve Gilead'ı kurana kadar...

Washington, D.C. | Kaynak: IndieWire
Gilead ve Kuralları
Yeni gelen iktidar, ulta sağ, faşist ve teokratik. Onların inancına göre, toplum eğer basit bir çağa dönüp herkes kendilerine biçilen görevleri yapar ve itaat ederse Dünya daha iyi bir yer olacaktır. Bu düzende de yönetici kademesinde komutanlar; sadece evde bulunup, araba dahil kullanamayan, ancak bahçe bakımı gibi hobiler edinebilen ve çoğunlukla kısır olduğuna inanılan eşleri; evin temizliğini ve yemeğini yapan martha'lar, kahverengi gömlekliler tadında sivil polislik yapan gözler; tek görevi rahimleri el verdikçe çocuk doğurmak olan damızlıklar; ve bu damızlıkları yetiştiren teyze'ler bulunuyor. Damızlık kızların sadece tek bir eve değil, çocuk doğurduktan sonra başka evlere gönderildiklerini de eklemeyi unutmayalım. Peki bu kadar dindar geçinirken nasıl bu evler için çocuk doğuruyorlar? Seremoni adı verilen bir tören var. Bu tören gereğince, evin hanımı yatağın üzerinde bacaklarını jinekolog muayenesindeki gibi açıyor. Damızlık kızımız bacaklarının arasına yatıyor ve kalçasının yatağın sonuna gelmesine dikkat ediyor. Komutanımız da yatağın sonundan damızlık kıza tecavüz etmeye başlıyor. Bu seremoni başlamadan önce de İncil'in Oluşum Suresi okunur ve Rahel ve Yakup'un "insanlığa örnek biçtiği" yoldan yürüdükleri beyan edilir.

Red Center | Kaynak: New York Times
Damızlıklar Nasıl Bulunuyor?
Peki eşlerin kısır olduğuna inanılıyorsa, kısır olmayan kadınları nasıl mı topluyorlar?
İlk darbe olduğunda nüfusun büyük bir kısmı Kanada'ya sığınmıştı. Buna LGBT+ çiftler ve çocuklu aileler dahildi. Neden mi? Çünkü darbe itibariyle tüm şirketler kadın çalışanlarını bir bir işten çıkarttılar. Bunun üzerine sokaklara eyleme çıkan kadınların üzerine devrim muhafızları ateş açıp, ortalığı kan gölüne çevirdiler. Yani acımaları olmadığı ve onları dinlemek istemedikleri aşikardı. Her şeyin üzerine, sistem oturduktan sonra, gerek yasal, gerekse yasa dışı yollarla sınırdan kaçmaya çalışan çocuklu kadınları sistemden bulup, bir cadı avı aracılığıyla yakaladılar. Olan o oldu. Ardından Red Center adı verilen merkezlerde damızlık kız olma eğitimlerine başlattılar. Red Center'da ise uslu, sessiz, itaatkar kızlar olmayı öğreniyorlar.
Bu oyunu bozmaya gelen damızlık kızımız ise, ana kahramanımız June Osborne, yani nam-ı diğer Offred.
Hafifçe nevrotikleştik mi? Yoksa fazlaca nevrotik miyiz? Aslında daha anlatmadığım o kadar çok şey var ki! Bıraksanız bunun üzerine sayfalarca tez yazabilecek kapasitede olduğumdan, Alkolik Muhabir'e sözü bırakıyorum...
Otoritenin Sinematik Yansıması
The Handmaid's Tale, sanatı, müziği ve sahneleriyle bize tanıttığı dünyayı tamamıyla temsil ettiğini söylüyorlar. Peki ne demek istiyorlar?

Uyarı: Bu kanaldaki içerikler spoiler içermektedir.
2. Sezon, 1. Bölüm: June
İlk sezonun final bölümünde damızlık kızların itaatsizliği üzerine ikinci sezonun ilk bölümünde terk edilmiş bir stadyumda infaz edilmeye sürüklendikleri bir sahneyle başlıyoruz. Bu sahne 10 dakika sürdüğünden püf noktası izleyicinin tansiyonunu yüksek tutmaktan geçiyor. Ana kahramanımızın yaşadığı stresi, gerginliği ve korkuyu bizim de yaşıyor olmamız bu sahneyi muhteşem kılıyor.
Teknik özelliklerine bakacak olursak, sahnedeki çoğu plan aşağıdan yukarıya doğru çekilmiş. Yani aşağıdaki fotoğraflarda görebileceğiniz gibi, ayak seviyesinden çekilmiş; izleyiciyi de bu karmaşada sürükleniyormuş hissi vermek ve onu savunmasız hissettirmek hedeflenmiş. Bir tek son kısmında, June öleceğini sanıp son duasını ederken yukarı baktığından kamera açısı tepeden aşağıya yöneliyor.
Bu sahnenin bir diğer olmazsa olmazı, besteci Adam Taylor'ın imzasını taşıyan, siren-vari yaylılarla oluşturulmuş parçalar. Böyle bir yere ansızın geldiğini ve ölmek üzere olduğunu fark etmenin yarattığı dehşetini yansıtmak için iki parça seçiyorlar. Biri Taylor'un Chased isimli orijinal parçası. Diğeri ise daha yürek burkucu bir tercih olan Kate Bush'un This Woman's Work şarkısı.

Fotoğraflar: BluTV
3. Sezon 6. Bölüm: Household
Bu noktada artık ana karakterlerimizin yaşadığı küçük New England kasabasından uzaklaşıyor ve Gilead'ın başkenti olan Washington, D.C.'ye gidiyoruz. Bu bölüm aslında dizinin gerçekçiliğini çok daha arttıran bir bölüm çünkü artık küçük fanusumuzda değiliz. Daha güçlü devlet adamlarının, daha zenginlerin bu düzende nasıl yaşadığını, diğerlerine nasıl davrandıklarını gözlemleme şansımız oluyor. Bir diğer yandan da darbe döneminde başkente neler yapıldığını bizlere sunuyor yazarlar.

Fotoğraflar: BluTV
Burada dikkatimizi çeken toplumsal, ve kişisel seviyede olgular var. Toplumsal seviyede olanları hep geniş planda, sahnedeki insanları karınca büyüklüğünde gösteren şekillerde gözlemliyoruz. Başkentteki özgürlüğü temsil eden Lincoln anıtının belden yukarısı bombalanmış ve yıkık halde duruyor. Washington anıtının ise yerine devasa bir haç yerleştirilmiş. Burada bizlere yeni totaliter rejimin baskıcı politikası sunuluyor. Hiçbir şey Gilead'de yaşayan sıradan vatandaşlara ait değil ve big brother is always watching...
Kişisel seviyede olanlar ise altı çocuğu olmasına rağmen hala damızlık kızı olan, üstelik konuşmasın diye ağzını ameliyatla diktirmiş üst düzey komutanlar. Bunun yanı sıra yukarıdaki görselde görebileceğiniz üzere, başkente gelmeden önce görmediğimiz ağızlıklar. Bir yandan da damızlık kızlar için sessiz kalmak üzerine bir baskı varken, diğer yandan June ve yaşadığı evin hanımı Serena arasında bir eş ve bir damızlık arasında geçecekten çok daha "cüretkar" bir konuşma geçiyor.
3. Sezon 9. Bölüm: Heroic
Bu bölümü buraya eklememin sebebi MÜZİK! Dizinin ne kadar karanlık bir konusu olduğunu yeterince anlatamadıysam diye tekrarlıyorum, DİZİ FAZLASIYLA KARANLIK. Ancak Handmaid's Tale'ı farklı kılan bir başka özellik ise, yaratıcısı Bruce Miller'ın ve kitabın yazarı Margaret Atwood'un bakış açısı. Miller ve Atwood diziyi git gide daha da karanlıklaştırıyorlar ama onlar için ana tema umut. Bu yüzden de her sezon işler iyice sarpa sardığında bu umudu bize bir şekilde veriyorlar. Çoğu zaman da bunu müzikle yapıyorlar.

Fotoğraflar: BluTV
3. sezonun 9. bölümü sosyal medya üzerinden de çok popüler oldu. Bunun ana sebebi, Belinda Carlisle'ın Heaven is a Place on Earth şarkısının ilk sahnedeki yeri. Burada June başına bela açtığı damızlık kız arkadaşının başında bekleme cezası almıştır. Dizlerini yaralayan bir tahtanın üzerine bütün gün, hiç kalkmaksızın, diz çökerek oturmak zorundadır. Tam bu noktada hayattan gram medet umacak hali kalmamışken "we'll make heaven a place on Earth" sözlerini mırıldanması, sahnenin ruhsuz beyazlığıyla müthiş bir tezat içerisindedir. Buradaki diğer göndermeler de Gilead'ın savı olan dünyayı daha cennetlik bir yer yapmak ve beyazın sembolize ettiği cennetten çok uzak ve çok ruhsuz bu odadadır.

Fotoğraflar: BluTV
Son olarak da, 4. sezon 1. bölümden bir örnekle vermek isterim. 86 çocuk direniş tarafından gizlice Kanada'ya kaçırıldıktan sonra suçlayacak yer arayan komutanlar, ana baş belası June'u yetiştiren Lydia Teyze'yi seçerler. Aşağıdaki karelerde vermeye çalışıp, aynı etkiyi yaratamasam da, bana kalırsa bu sahne mini bir yönetmenlik dersi.
Sahnenin başında Lydia ve komutanları hep tekli plan ve sav altındaki Lydia'yı yakın planda görüyoruz. Sahnenin başında Lydia mahçup ve üzgündür. Pek kozu yoktur ve cezasını uysallıkla beklemektedir. Burada kamera düz bir açıyla Lydia'yı çeker. Ancak sahnenin ilerisinde komutanlar Lydia'nın damarına basınca, bu sefer kadraja komutanlar da girer. Yani artık Lydia dikkate alınıyordur. Üstüne, artık Lydia alçak açıyla çekilmektedir, yani gücü eline almış ve daha kudretli gözükmektedir.

Fotoğraf: BluTV
Totaliter Rejimde Aynılık
Dizinin ilk bölümlerinin yönetmeni Reed Morano aslında tüm dizi izlenecek tonu ve tarzı belirlemiş oldu. Bunu ayarlarken de ilk dikkat ettiği şey, totaliter bir sistemin bireyleri aynılaştırma çabası. Atwood'un kitabında herkesin kendine has bir rengi var. Dizide de damızlık kızların hepsinin kırmızı, eşlerin daha asil bir renk görülen mavi, görünmez martha'larınsa bej giyinmesi, toplumu tektipleştirme çabasının ve bireyi karakterinden koparma amacının bir parçası.
Ekranda da bu, mükemmel simetride sahnelerle bizlere sunuluyor. Damızlık kızlar her daim mükemmel bir hizada duruyorlar. Bunun yanı sıra, sıklıkla onun altındaki gibi merdiven sahneleri görüyoruz. Bütün bunlar da aslında sistemin içinde bulunduğu katı düzeni ekranda bize sunuyor.

Fotoğraflar: BluTV
Ve son...
Bu dizinin iki Altın Küre, sayısız Emmy Ödülü ve çok daha fazlasını toplaması rastlantı değildir dostlar. 2 dakikalık bir okuma süresinde sizlerle paylaşmaya çalıştığım ama üzerine sayfalarca tez yazılabilecek bir özen ve bütünlüğe sahip The Handmaid's Tale.
Nolite Te Bastardes Carborundorum
Pek çok kişi tarafından kurmaca bir hikayeden öteye, fazla gerçekçi olduğu söylendi. Bunun sebebi, Arendt'in kötülüğün sıradanlığı üzerine tezi olabilir mi?

Bu diziyi sadece ultra feminist bir propaganda olarak görenler, bana kalırsa dizinin vermek istediği mesajları kaçırıyor demektir. Bunlardan bana en baskın geleni, kötülüğün sıradanlığı oldu. Ana oyunculardan ikisi üzerinden bunu sıklıkla görüyoruz: Lydia Teyze ve Komutan Lawrence.
Kötülüğün Sıradanlığı
Ünlü düşünür Hannah Arendt, II. Dünya Savaşı ardından Adolf Eichmann'ın duruşmasını dinlemek ve yazmak için İsrail'e gider. Burada çıkardığı raporun bana kalırsa en çarpıcı kısmı, Eichmann'ı 'sıradan' bir adam olarak adlandırması. II. Dünya Savaşı bitmiş, tüm Dünya yakalanan tek üst düzey Nazi komutanının duydukları canavar olduğunu görmeyi beklerken Arendt onu 'sıradan' olarak tanımlamıştı. Bunun üzerine de kötülüğün sıradanlığı üzerine tezini paylaşıp, o dönemde büyük tepkiler toplamıştı. Lafı çok dolandırmadan Arendt'in tezini Lydia Teyze ve Komutan Lawrence üzerinden masaya yatıralım derim.

Adolf Eichmann | Kaynak: Britannica
Lydia Teyze, Red Center'da faşizan bir disiplinle, kendi rızaları haricinde oraya getirilmiş kadınlara damızlık kız olma eğitimi veren bir memur. Darbe öncesi hayatında da yalnız ve dışlanmış bir öğretmen olan Lydia, içinde bir yerde yetiştirdiği bu kadınlara sevgi besliyor. Ancak bu sevgi, mensubu olduğu dinin ona hep anlatıldığı şeklinden ötürü hakiki bir sevgi olmaktan uzaklaşıyor. Aslında hiçbir zaman tam sevgi görmemiş, ve göstermeyi de bilmeyen bir insan Lydia. Elbette ki burada sevgi görmeyen kişilerin başkalarına eziyet etmesini meşru kılan bir şey söylemeye çalışmıyorum. Zaten kötülüğün sıradanlığı da burada yatıyor. Lydia'yı olduğu yere getiren, büyük bir travması yok. O sadece hayatta tutunabildiği tek şey olan inancının götürdüğü yere geldi. Bu yerde ona bir rol biçildi ve şimdi hayatının bir anlamı olduğunu hissediyor. Bu yüzden de burada 'yasa gereği' yaptığı işkenceler, onun kötülük yapma amacıyla yola çıkıp yaptığı şeyler değiller. Lydia sadece bir emir eli. Ama günün sonunda, tarihin en korkunç suçları da bu emir elleri sayesinde işlendi. Kötülüğün sıradanlığının dehşete düşürücü yanı da işte bu. Bir otobüs şoförü olabilecek kadar sıradan bir insanın böyle bir çarkın dişlisi olabileceği.

Kaynak: IndieWire
Lydia daha az gücü olan bir pozisyondaydı diyebiliriz. Elbette ki kötülüğün sıradanlığının da çeşitli seviyeleri var. Komutan Lawrence, Gilead'ın kuruluşunun baş mimarı olarak tanıtılıyor. Darbe öncesi hayatında ekonomist olduğu tahmin edilen Lawrence, Gilead'ın içe dönük ve bedava iş gücü bazlı ekonomisini inşa ediyor. Dizinin geçtiği dönemde koloniler olarak adlandırılan, radyoaktif atık ve yoğun kirlilik olan bölgelerin temizlenmesi için rejim karşıtı bireyleri orada ölümüne çalıştırıyorlar. Bu sayede tarıma daha fazla alan ayrılmış oluyor. Tamamen kendine yeten bir ekonomiyi sürdürmek için gerekli iş gücünü, yine rejim karşıtı damızlık kızlardan veya başka suçlar işlemiş insanlardan sağlıyorlar.

Kaynak: AmNy
İnsanları sanki bir çuval patatesmiş gibi bu kullanan bir insandan saf kötülük bekleyen elbette ki çok olacaktır. Ama gelin görün ki, işin rengi değişip, Gilead'in gerçekten nasıl bir yer olduğu ortaya çıktığında Lawrence bile kendi yarattığı canavardan çekinir oluyor. Diğer komutanlar gibi kibirli davranmıyor. Tek açıklaması da, Gilead kurulurken çok daha başka bir vizyon olduğu ve işin buraya geleceğini bilmedikleri. Tabii, ekonomi tezleri yazan bir profesörden işlerin buraya geleceğini öngörmesini beklemeli olup olmadığımız başka bir tartışma konusu. Ancak en nihayetinde Lawrence, diğerleri gibi bu teokratik totaliter rejimden faydalanmıyor. Evine gönderilen hiçbir damızlık kız ile birlikte olmuyor. Komutanlar arası yapılan şatafatlı eğlencelere katılmıyor. Lawrence, içten içe bir vicdan azabı duyuyor. Lawrence sadece yıllardır yazdığı teorilerin işe yaradığını kanıtlayabileceği bir sistem yaratmak istemişti.
Bu örneğin Lydia'dan en büyük farkı, Lawrence'ın emir-komuta zincirinin başında olup, Lydia'nın sonlarına doğru olması. En büyük benzerliği ise, ikisinin de sürece kendilerini kaptırıp, gerçekten ne olduğunu kaçırmaları. Aslında bu listeye hareketin öncülerinden olan Serena Joy karakterini de katmak gerekirdi ama artık başka bir yazıya...
Bu dizinin toplumsal olaylarda bu kadar yankı yapmasının sebeplerinden biri de bu, sevgili okurlar. Karşımıza sadece ellerini kovuşturup, kötülük planlayan karakterler yerine; gerçekte bunun ne kadar sıradan bir şekilde yapılıp, ne kadar büyük sonuçlar doğurduğunu yansıtıyor. İşte bu yüzden de fazla gerçekçi gibi yorumların sahibi oluyor.
Toplumsal Hareket ve The Handmaid's Tale
The Handmaid's Tale, 2017'den beri dünya çapında kadın hakları eylemlerinde sıklıkla karşılaştığımız bir ikonografiye sahip. Çoğunlukla kadınların üreme sürecindeki hakları üzerine odaklanan eylemlere fiziksel ve psikolojik şiddet ve kadın cinayetleri de dahil oluyor. Çoğunlukla Hristiyan dünyada etki gösteren eylemleri kısaca sizlere göstermek isterim!
TEKSAS - 2017'de The Handmaid's Tale yayımlanmadan kısa süre önce, Teksas'ta bir grup pro-choice aktivistin meclis oturumuna katılmasıyla ortaya çıktığı söyleniyor.

Kaynak: The Verge
POLONYA - Geçtiğimiz Ekim ayında Polonya'da kürtaj neredeyse tamamen yasaklanıyordu. Bunun üzerine damızlık kız kostümleriyle aktivistler, bir pazar ayinini basıp "katoliklerin de kürtaj hakkı olduğunu" savundular.

Kaynak: WBRZ 2
KUZEY İRLANDA - Aktivistler 2018 senesinde bölge bölge gezip kürtaj hapları dağıtmışlardı. Sebebi de hükümetin bazı doğum kontrol ve engel yöntemlerini neredeyse tamamen yasaklamış olmasıydı. Bunu da bir grup damızlık kız kostümleriyle yapmayı tercih etmişti.

Kaynak: Irish Central
ARJANTİN - Yine 2018 senesinde onlarca kadın, damızlık kız kostümlerini giyip Buenos Aires sokaklarında tıpkı dizideki gibi başları eğik ve sessiz bir yürüyüş gerçekleştirdiler. Anlatmaya çalıştıkları şey, sadece tecavüz edilen veya sağlığı risk altında olan kişilerin değil, her kadının kendi bedeni üzerinde söz hakkı olması gerektiğiydi.

Kaynak: Mashable
HIRVATİSTAN - İstanbul Sözleşmesi'ni uygulamadığı için 2018 senesinde süren hükümete karşı protestolarda bir grup aktivist damızlık kız kostümleriyle katıldı.
Bunlar sadece birkaçı. Bu kadar insanı bir araya getirebilen bir sembol olması, koca bir sayıyı bu diziye ayırmamdaki en büyük etkendi. O halde, dizinin en ikonik cümlesiyle kapatalım:
Don't let the bastards win, yani sakın o piçlerin kazanmasına izin verme!
Sevgili azla yetinemeyen serseri mayınlar!
• The Handmaid's Tale'ın simetrisi ile ilgili daha fazlası için buraya tıklayabilirsiniz.
• Seti gezmek isterseniz The Hollywood Reporter'ın video'suna bakın derim!
• Yukarıda bahsettiğim 3. sezon 6. bölümdeki Lincoln heykelini nasıl görsel efektlerle bombalanmış gösterdiklerini merak ediyorsanız, buyrun buraya...
• Dizinin oluşumuyla ilgili ilginç bazı bilgiler için de buraya...
Bir şey daha:
Haftalardır bahsettiğim format değişimine yavaş yavaş geçmekle beraber, Haziran ayı itibariyle size daha tematik ve minik sürprizlerle dolu yeni bir dergi yapısı sunacağım.
Bu yapıda:
- Neo-Noir gibi film türlerine,
- Fransız Yeni Akımı gibi dönemlere,
- Ses tasarımı ve film müziğine,
- Konuk yazarlara,
ve sürpriz daha birçok şeyi sizlerle buluşturmak için çalışmalarım sürüyor. Bu vesileyle de haftalık bültenimizi iki-haftada-bir bir bülten yapıp, size daha derinlikli yazılar getirmeyi hedefliyorum. Geçtiğimiz hafta olduğu gibi pop-up sürprizler de geliyor...
Bu sürece siz de dahil olmak istiyor ve paylaşacağınız şeyler olduğunu düşünüyorsanız bana ulaşabilirsiniz!
Şimdilik bu kadar. Haftaya görüşüne kadar sağlıcakla kalın!



