İstanbul'da nasıl eğleniyorduk?
Satır arasından
Argo sözlüğü
Bir varmış bir yokmuş
Tecessüs
Satıyoruuumm saaattım!

Taksim Stadyumu'nda Son Deve Güreşi #17

taksim stadyumu, deve güreşi, hayvan hakları, gezi parkı, fitil olmak
https://tr.wikipedia.org/wiki/Deve_g%C3%BCre%C5%9Fi

https://tr.wikipedia.org/wiki/Deve_g%C3%BCre%C5%9Fi

Eğlence her zaman iyilik, doğruluk veya güzellikle gelmiyor. İçinde sömürü ve haksızlıkları da barındırıyor. Herkesin aynı anda “Senden daha güzel” diye bağırdığı an, cover grubuna hayallerin peşin ödendiğini, sahne hayatlarına ise 'kaşe'siz başladıkları pek akla gelmez. Hem okuyup hem bira taşıyan bar çalışanları için vakit de para da aynı anda ihtiyaçtır, ama biri vardır diğeri yok. Sahnede zengin, oyun bitince otobüsü bekleyen tiyatrocular ülkesi ne de olsa. İnsanların yer aldığı bu adaletsiz düzende karşılıklı rıza ve zamanla gelecek adalete dair ümitler vardır. 

Ancak eğlence sektöründe esir tutulan hayvanlar için durum çok farklı. Zorla dövüştürülen, yemek için dans ettirilen, kafeslerde sergilenen, öğrenmediği için cezalandırılan hayvanlar, bugün bile eğlence sektörünün içinde yer alıyor. Bunlardan biri de develer… 

Bu sayıda 1933’ün Taksim Stadyumu’nda düzenlenen bir deve güreşindeyiz. Ardından Himaye-i Hayvanat Cemiyeti baskıları sonuç vermiş ve İstanbul’da deve güreşi yasaklanmış. Ancak Ege Bölgesi’nde hala deve güreşleri -hangi partiden olursa olsun- belediye, valilik ve bakanlığın ortak desteği ile yapılmaya devam ediyor. Konuyla ilgili devecilerin iddialarını ve hayvan hakkı mücadelesinin cevaplarını derledik. 

Bakalım bu sayıda neler var?
Satır arasından - Taksim’deki son deve güreşi - Hayvan haklarındaki en hızlı kazanım
Bir varmış bir yokmuş - Taksim Stadyumu’nun değişimi: Kışladan Stadyuma, Parktan Direnişe
Tecessüs - Selahattin Giz’in fotoğraf kitabı: Beyoğlu, 1930

Zamanda yolculuğa başlıyoruz.
Bugüne döndüğünüzde tekrar görüşmek üzere…

Oğul Doğa Gökşin - Göktuğ İpek

Ege'de bir kervansaray, Choiseul-Gouffier, 1809

İstanbul'da nasıl eğleniyorduk?

Taksim Stadyumu’nda Deve Güreşi

Baka ba… A be Zülküf’ün devesi ba…- İki erkek devenin ortasında bir dişi deve - Lök ile Kangırlı kapışınca -Devenin hakkını yediler

Mehmet Selahattin, 11 Şubat 1933

Deve bizim memleketin hayvanı olduğu halde ona nedense hep yabancı gözüyle bakarız. Sokakta rastlasak acayip mahlûk gibi uzun uzun seyrine dalarız.

Ben şimdiye kadar çok deve gördüm. Fakat develerin güreş ettiklerini görmemiştim. Dünyanın en tahammül eden hayvanı, dünyanın en uysal aynı zamanda en huysuz hayvanının deve olduğunu bilirim. Deve hem cesurdur hem korkak. Gördüğü iyiliği unutmadığı gibi kendisine yapılan fenalığı da unutmaz.

Geçen pazar günü idi. Beyoğlu Caddesi’nden geçiyordum. Önümde bir sürü deve katarı peyda oldu. Dedim ya deveyi bir türlü benimseyemedik. Yirmi kadar deveyi bir arada görmek tuhafıma gitti. Çocuklar gibi peşlerine takılıp yürüdüm. Kervanın en önünde mini mini bir eşek, arkasında gelin gibi süslü develer homurdana homurdana gidiyorlar. Sırtlarında boncuklu semerler, uzun boyunlarına gerdanlık niyetine asılmış çanlar, başlarının iki tarafında püsküllü, aynalı hotozlar…

Taksim Stadyumu’nun dış kapısı ardına kadar açılmıştı. Develer bu kapıdan büyük bir vakarla sallana sallana içeri girdiler. Stadyum yarı yarıya doluydu. Dört ayaklı pehlivanlar burada hararetli bir hüsnü kabule mazhar oldular. Hele içlerinden bir tanesi müthiş alkış topladı. Herkes birbirine pehlivanı gösteriyordu:
“Baka ba! A be Zülküf’ün devesi ba!”
Tribünlerde toplanan çarpık kasketli, uzun gümüş köstekli seyirciler arasında şimdiden bahse tutuşanlar vardı:
“Üle bir sarmaya alır ki te işte o kadar olur. Göreceen nası habre edecek üstüne.”
“Sen dersin onu? Kangırlı’ya karşı yoktur çıkacak!”
“Lök epsinden baskındır!”

Biraz sonra ağızları iplerle sımsıkı bağlı develer er meydanında göründüler. Meğer güreşe çıkan develer hep erkekmiş. Dişi deve harbe gitmeyen insan dişisi gibi dostlar sefere biz eve deyip bir köşeye çekilir, cengi uzaktan seyredermiş.

Güreşlerde dişinin tek vazifesi var: Ara kızıştırmak. İki erkek devenin ortasına dişiyi bırakıyorlar. Dişide bir kırıtma, bir cilvelenme. Erkeklere bakıp bakıp sırıtmalar. Artık buna can olsun da dayansın! Erkek develer yavaş yavaş fitili aldılar. Ağızlarından köpükler saçarak bağrışıyorlar. Deveci nihayet her ikisinin de adamakıllı kızıştığına kanaat getirince ortalarında göstermelik gibi duran dişiyi çekip götürdü, iki yiğit baş başa kaldı. Tıpkı pehlivanlar gibi birbirlerinin kuvvetini denemek için yalancıktan bir iki hamle yaptıktan sonra birdenbire kapıştılar. Çelme atma, baş vurma, kurt kapanı… Develer pehlivanlığın bütün hünerlerini biliyorlar.

Seyirciler heyecandan adeta nefes alamayacak hale gelmişlerdi:
“Habre Çavuş, göreyim seni!”
“Davran bre Kara pelvan!”

Develer değil de sanki deveciler güreşiyor. Meğer sırtı yere gelmiş bir devenin sahibi günlerce yemeden içmeden kesilir, bu hakareti bir türlü nefsine yediremezmiş. Namusum iki paralık oldu diye hüngür hüngür ağlayanlar da olurmuş.

İlk güreşlerde netice çabuk alındı, galip mağlup belli oldu. Devesi hasım devenin sırtını yere getiren deveciye her taraftan iltifatlar;
“Yaşşa Paşo!”
Helal olsun verdiğin ekmek be!”
Devesi yenilen deveciye gelince, o zavallı utancından kimsenin yüzüne bakamıyor.

Güreşin sonlarına doğru iki büyük devenin kapışması epeyce münakaşalara sebep oldu. Kabakçalı Zülküf’ün Kangırlı’sı ile Halit Çavuş’un Lök ismindeki devesi yaman güreşçilerdenmiş doğrusu. Birbirlerinin adeta canına kastetmiş gibi alt alta, üst üste boğuşuyorlardı. Derken Kangırlı, Halit Çavuş’un Lök’üne bir çelme atınca ortalık birdenbire karıştı. Seyirciler iki taraflı oldular:
“Lök çıkaracak ayağını sarmadan.”
“Çıkaramaz!”
“Çıkarır!”
“Vur Kangırlı’ya sopayı!”
Yüreği yufka olanlar bağırıyorlardı:
“A be kırılacak hayvancağızın ayağı. Kurtarın şunu!”

Nihayet devecilerden biri Kangırlı’ya bir sopa vurup Lök’ün ayağını sarmadan kurtardı. Fakat bu sefer de asıl deve sahibi hiddetlendi:
“Kim süledi sana ayırasın Lök’ü be?” Bırak kapışsınlar ölünceye. Deve benim değil mi? Kırılsın isterse ayağı!”
Artık olan olmuştu bir kere. Lök’ün sahibi “Devenin hakkını yediler!” diyor da bir daha demiyordu.

Kul hakkını deve yapıp yiyenler olduğunu bilirdik ama devenin hakkı yendiğini ben kendi hesabıma işitmemiştim.


*Mehmet Selahattin Güngör’ün yazılarındaki bazı kelimelerin yerine, okumayı kolaylaştırmak için günümüzdeki karşılıkları yazıldı. Selahattin’in tüm ifadelerine katılmasak da anlamı ve anlatımı bozacak ya da değiştirecek herhangi bir değişiklik yapılmadı. Dönemin anlam dünyasına sadık kalındı. ‘İstanbul’da Nasıl Eğleniyorduk’un amaçlarından biri de, yazara hak ettiği değeri vererek İstanbul’un geçmişine dair zengin bilgiler içeren bu yazıları gün yüzüne çıkarmak.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Satır arasından

Hayvan haklarındaki en hızlı kazanım

Taksim Stadı’nda 1933 yılının şubat ayında kaçak olarak düzenlenen deve güreşleri, Himaye-i Hayvanat Cemiyeti’nin baskıları sonucu İstanbul’da bir daha düzenlenmemek üzere aynı yıl içinde yasaklanıyor. Bu yasak, hayvan hakları mücadelesi açısından tarihteki en hızlı kazanım olabilir.

1927 Germencik Deve Güreşi

Bu kazanım, farklı açılardan da önemli. 200 yıllık bir geçmişi olan deve güreşleri 1930’larda epey popüler; Ege’nin bir köyünde 10 bin kişinin katıldığı etkinlikler düzenleniyor. Bunun birkaç sebebi var. Devletin hizmet götüremediği, gücünün yetmediği köylerde sağlık ocağı, okul ya da köprü gibi ihtiyaçlar, imece usulü yapılıyordu. Ortada bir meblağ toplanması gerektiğinde özellikle Ege köylerinde deve güreşleri düzenleniyor, hem bahis üzerinden hem de bağış olarak toplanan para ile köyün bir ihtiyacı gideriliyordu. Bu sebeple yıl içinde farklı köylerde deve güreşleri düzenlenir oldu. Bu deve güreşleri, medyanın da ilgisini çekiyordu. Yerel muhabirler develer arasındaki “centilmen mücadeleyi” gazetelerde yarım sayfa anlatıyorlardı. Hayvan haklarıyla ilgili mücadele ise bir iki sütun, sayfanın dibinde küçük bir köşe haberi olarak yer buluyordu.   

1930’lar, hayvan koruma derneklerinin medyadan yeteri kadar destek görmediği gibi, “İnsan koruma derneği açılsa daha iyi olurdu” gibi fikirlerle karşı gelinen yıllar. Örnek vermek gerekirse, 1934 yılında Himaye-i Hayvanat Cemiyeti’nin “deve güreşlerinin İstanbul’da yasaklandığını ilan eden raporu, gazetelerde alaycı bir şekilde “Gıpta edilecek talihli hayvanlar!” başlığı ile yayımlanıyor. Haber şu şekilde devam ediyor: “Raporda muayene ve tedavi edilen hayvanların toplamına bakılırsa bir sene zarfında İstanbul’da bu kadar insanın tedavi edilmemiş olduğuna hükmedilebilir.” 

Yani sağlık ocağı açılmasına maddi kaynak sağlayan deve güreşlerini o yıllarda hayvan sağlığını öne sürerek yasaklamak zor bir işti. Bu sebeple o yıllarda deve güreşlerini yasaklatmak ciddi bir başarı. Maalesef bu yasak İstanbul ile sınırlı kaldı.

Odun kömürü taşıyan develerin Edirnekapı’dan İstanbul’a girişi, 1890’lar

“Güreş yasaklanırsa sucuk olur!”

Türkiye’de bugün hayvan dövüşü yasak olmasına rağmen yılda yaklaşık 80 tane deve güreşi organizasyonu belediye ve valiliklerce desteklenerek, “folklorik amaca yönelik, şiddet içermeyen geleneksel gösteri” tanımı altında bakanlık tarafından onaylanarak düzenleniyor. Hayvan hakları mücadelesi, köpek, horoz ve koç gibi diğer hayvan dövüşlerini kesin olarak yasaklatmayı başarmış olsa da bir kesimin desteklediği deve güreşlerinde henüz sonuç alamadı. Bu etkinlikleri “dövüş değil, güreş” diyerek savunan deveciler ise deve güreşlerinin birçok açıdan gerekli olduğunu iddia etmeye devam ediyor. 

Şu an Türkiye’de yaklaşık 2 bin deve var ve hemen hemen hepsi, güreş için yetiştiriliyor. 2019 yılında deve güreşlerinin yasaklanması için TBMM komisyonunda alınan karara, Devecilik Kültürü ve Deve Güreşleri Federasyonu (DEGÜF) Başkanı Aytekin Kaya tepki göstermiş ve “Yasak gelirse develer sucuk olur. O zaman bu nesil tükenir. Hayvanseverlerden ricamız, deve güreşleriyle uğraşmasınlar. Deve güreşinin yasaklanması durumunda bu iş bir felaket olur.” demişti. Durumun izahının yanı sıra  tehdit de barındıran sözler: “Deve güreşi yasaklanırsa develeri keseriz” anlamına da geliyor. Hayvan hakları mücadelesinin kazanıma en çok yaklaştığı yerde, bahsi geçen hayvanın çocukları gibi olduğu, kendileri olmadan yaşayamayacağı öne sürülür. Adalardaki atlı faytonlar veya ayı oynatıcılığında da aynı süreçlerden geçildi. En azından güreşlerin yasaklanması için yapılan mücadelede, develerin akıbetiyle ilgili bir planın da ortaya konması gerekiyor.

Deve güreşini savunanlar ve hayvan hakları

Medyaya yansıyan ve deve güreşi etkinliklerinde yapılan araştırmalarda devecilerin kendilerini savunduğu iddiaları ve hayvan hakları mücadelesinin buna verdiği cevapları derledik: 

“Güreş sayesinde en güçlü deveyi seçebiliyoruz”

Yaklaşık 200 yıl önce, develerin yoğun olarak taşımacılıkta kullanılmaya başlandığı yıllarda, deve güreşleri, daha güçlü deveyi seçmek için yapılıyordu. Anlatıya göre, güreşin böyle bir işlevi vardı. Bugün Toroslardaki Sarıkeçililer dışında yük taşımak için deveyi kullanan kalmadı. Bu sebeple bu güreşlerin çıkış nedeni son buldu. 

“İddia yok; bağış topluyoruz” 

Evet, bugün deve güreşlerinde organizasyon tarafından bahis oynatılmıyor. Ama ortada bir yarışma olduğu için illegal olarak bahis oynanıyor. Etkinlik alanında küçük bir tur atmanız, bahis oynatanlara denk gelmeniz için yeterli. 

Eskiden köyün ihtiyaçları için deve güreşlerinde bağış toplanır, bazı sıkıntılar giderilirdi. Deve güreşleri bugün bu işlevini kaybetti. Hem ihtiyaçlar deve güreşlerinde toplanacak meblağdan çok yüksek hem de ekonomik anlamda daha güçlü bir devlet organizasyonu mevcut. 

“Deve güreşi ile ekonomi yaratıyoruz”

Ege Bölgesi’nde turizmden gelir edenler için kış ayları durgun geçer. Bu sebeple kış aylarında deve güreşi gibi piyasa yaratan etkinlikler, birçok esnaf için önemli bir hâl alıyor. Ancak burada yaratılan gelir hem çok az hem de etkinlikler belediye ve valiliklerce maddi açıdan destekleniyor. Bu desteği başka alanlara kaydırmak mümkün.  

“Deve güreşleri çevre halk için sosyalleşme alanı oluyor”

Deve güreşlerine katılanlar ile 2020’de yapılan bir ankette “Dedelerimiz, ninelerimiz develerle büyümüş. Biz de develeri yakından görmek istedik.”, “Çocukları aldık, ailecek toplanıp piknik yapmak için geldik.”, “Uzaktaki akrabalarla tanıdıklarla deve güreşleri sayesinde yılda bir gün görüşme fırsatı yakalıyoruz.” gibi sözler dikkati çekiyor. Çok nadir olarak katılımcılar, özellikle erkekler, develerin güreşmesinden keyif alıyor. Birçok katılımcı ise develerin canının yanmasından şikayetçi, güreşi izlemediklerini söylüyor. Peki develerin katıldığı ama güreşmediği etkinlikler mümkün mü? 

“Develerin çiftleşme zamanı, enerjilerini atmak için güreşmeleri gerekiyor”

Deve güreşleri develerin çiftleşme dönemi olan Aralık-Mart dönemine denk getiriliyor. Bu iddiaya göre; “Develer bu dönemde bulundukları köyde zaten güreşiyorlar.” Ancak gerçek böyle değil. Kızgınlık dönemi erkek develer karşı karşıya geldiklerinde dövüşmeleri için, dişi develerden haftalarca uzak tutuluyor. Ayrıca medyada bir deve güreşi için 40 dakika sürdüğü ifade edilse bile bu sürenin yaklaşık 35 dakikası, güreşmek istemeyen deveyi kızdırmak için harcanıyor. Boyunlarından halatlarla bağlanmış develer, zorla birbirlerine doğru yaklaştırılıyor, bir yandan sopa ile dövülen devenin canının yanması ve kızmasını sağlanıyor. Güreşmek istemeyip etrafa kaçan develer halatlarla çekiştirilerek tutulmaya çalışılıyor. İnternete yansıyan videoların çoğunda develerin güreşmemek için bulunduğu yere çöktüğü, adeta “pasif direniş” sergilediğini görmek mümkün.  

Bugün deve güreşinin geçerli hiçbir sebebi kalmamış durumda. Develerin güreşmesi için en kızgın dönemlerinde doğadan, dişilerden haftalarca uzaklaştırıldığını, tecrit edildiğini, halatlarla çekiştirilerek, sopalarla dövülerek “güreş”e zorlandığını belirtelim. Develer güreşmek istemiyor!

Argo sözlüğü

Fitili almak: Aniden sinirlenmek, telaşlanmak ya da kaygılanmak anlamlarında kullanılıyor.

Bir varmış bir yokmuş

Kışladan Stadyuma, Parktan Direnişe

1920’ler, Taksim Stadyumu girişi

Taksim Stadyumu 1921 yılında, bugünkü Gezi Parkı’nın olduğu alanda, Topçu Kışlası’nın avlusuna inşa edilmişti. İstanbul’un ilk stadı olan bu yerde gerçekleştirilen ilk spor etkinliği Macar pehlivanların da katıldığı 1909 yılındaki güreş müsabakasıydı. Mütareke Dönemi’nde önce Senegalli askerin konaklama alanı, daha sonra Beyaz Rusların at yarışları düzenleme yeri oldu. Bu dönemde futbola olan ilginin artması ve bu alanın karşısındaki Talimhane’de yapılan futbol maçlarının büyük rağbet görmesi, Çelebizade Said Tevfik Bey isimli spor mecmuası çıkaran bir zatı burasını bir stada dönüştürmeye teşvik etti. Ancak Türk kulüpleri kendisini boykot edince stadı Maltalı bir işadamına devretmek zorunda kaldı. İstanbul’un kurtuluşundan sonra ise bir Türk tüccara sattı. Gerek Mütareke Dönemi’nde gerekse 1923 sonrasında Taksim Stadı pek çok futbol maçının adresi oldu. 

Türkiye Milli Futbol Takımı’nın Romanya ile Taksim Stadyumu’nda oynadığı 26 Ekim 1923 tarihli ilk maç

Taksim Stadyumu’nu adına aldanarak sadece futbol maçlarının yapıldığı bir yer olarak düşünmeyin. Burası bir stattan ziyade çok amaçlı bir kültür kompleksi olarak kullanılıyordu. Tabii günümüzdekilerin çok daha ilkel bir versiyonu olarak. O dönemin koşullarında bu tarz yerler olmadığı için motosiklet ve bisiklet yarışlarından tutun da Balkan atletizm şampiyonası ve 19 Mayıs kutlamalarına, köpek yarışlarından horoz ve deve güreşlerine kadar pek çok etkinlik burada yapıldı.

*Stadyumda yapılan güreş müsabakalarının bir örneğini 12. sayımızdaki Satıyoruuumm saaattım! kanalımızdan görebilirsiniz.

Bir ‘deniz canavarı’ temaşası

Stadyumda futbol maçları, konserler ve bayram kutlamaları gerçekleşirken bazen ilginç olaylara da ev sahipliği yaptığı oluyordu. Bu olaylardan biri Şubat 1926’da 5 metre uzunluğunda, 1.5 metre genişliğinde, gazetelere göre ağırlığı 2000 ila 5000 kilo arasında değişen bir köpek balığının yakalanmasıydı. Balıkçılar yakaladıkları bu ‘deniz canavarını’ Tayyare Cemiyeti’ne hediye edince Cemiyet de "asker ve çocuk beş guruş, başıbozuk on guruş mukabilinde" bu köpek balığını Taksim Stadyumu’nda teşhir etmeye karar verdi. ‘Canavar’ üstü örtülerek bir arabaya koyuldu, deve güreşi için develerin getirilmesine benzer şekilde, Şişhane-Tepebaşı-Beyoğlu güzergâhı takip edilerek stada getirildi. Ve burada şubat ayı ortasına kadar sergilenerek cemiyete ciddi bir gelir sağladı.

Taksim Stadı’nda sergilenen ‘deniz canavarı’

“Demokrasiyi anlamak isteyenler Taksim Stadyumu’na gitsinler”

Kentin sosyal ve toplumsal hafızasında önemli bir yeri olan Taksim Stadyumu’nu farklı bir bakış açısıyla görmemizi sağlayan kişi ise Nazım Hikmet. Kendisi ‘Orhan Selim’ takma adıyla 1930’larda Akşam gazetesinde yazılar yazar. Bu yazılarından biri de 19 Nisan 1936’da Fenerbahçe ile Galatasaray arasında Taksim Stadyumu’nda oynanan maç hakkındadır. Bir arkadaşının ısrarıyla “dört bir yanında binlerce insanın toplandığı bir meydanda” oynanan maçı izlemeye giden Nazım, “yirmi iki delikanlının kan ter içinde ha babam ha” koştukları maçın heyecanına kapılmaktan kendisini alamaz. Ancak onun heyecanı seyircilerin heyecanının yanında “devede kulak kabilinden” kalır.

“Oyunu seyredenler ikiye bölünmüşler. Her biri kendi partisinin çocuklarını teşvik eder, düşman tarafa küfrü basar durumda. Herkes istediğini söylüyor, Herkes dilediği gibi bağırıp çağırıyor. Ortalıkta bir söz, bir düşünce hürriyeti, alabildiğine… Muayyen bir manada, demokrasiyi anlamak isteyenler Taksim stadyumuna gitsinler…”

Akşam gazetesi, 23 Nisan 1936

1930’lu yıllarda gerçekleştirilen birçok ilkin altında da stadın imzası vardır: 1933’teki bir futbol maçı ilk kez radyodan naklen yayınlanır, 1939 yılında ise ilk defa bir gece maçı burada gerçekleşir. Ancak aynı yıl Taksim Meydanı’nın düzenlenmesi çalışmaları kapsamında stadyumun yıkılmasına karar verilir, yerine ‘İnönü Gezisi’ ismiyle bir park açılır. Daha sonra bu park Gezi Parkı adını alır. 

Stadyum artık yıkılmış, üzerinden 70 yıldan fazla geçmiştir. Ancak kaderin cilvesi midir bilinmez Nazım Hikmet’in bir futbol maçı dolayısıyla söylediği sözlerin geçtiği bu yer, 2013’ün haziranında Türkiye demokrasi yolculuğunun unutulmaz olaylarından birine ev sahipliği yapar.

Tecessüs

Ayın kitabı; Beyoğlu 1930: Selahattin Giz’in fotoğraflarıyla 1930’larda Beyoğlu

Gazeteci ve koleksiyoner Selahattin Giz, 1914’te Selanik'te doğdu. Ailesi, Balkan Savaşları sonrasında göç etmek zorunda kaldı ve oğullarını Galatasaray Lisesi’ne yazdırdı. Kendisinin fotoğraflar tanışması da burada oldu. Çünkü ilk fotoğraflarını Galatasaray Lisesi’nde yatılı okurken çekti. 

Cumhuriyet gazetesinin kurucusu Yunus Nadi’nin oğlu Doğan Nadi ile de burada tanıştı. İkili sık sık Cumhuriyet gazetesinin karanlık odasına giderdi. Bir gün izlediği bir futbol maçının fotoğrafını çekti. Bu fotoğraf gazetede basılınca Cumhuriyet gazetesinden iş teklifi aldı ve böylece uzun yıllar devam edecek Cumhuriyet gazetesi serüveni başlamış oldu. 

Bugün Cumhuriyet döneminin önde gelen fotoğrafçılarından biri olan Giz, Atatürk'ün yaklaşık üç bin tane fotoğrafını çekti. 1930’larda çektiği Beyoğlu’nun siyah beyaz fotoğrafları ise 1992 yılında metinlerini Ali Özdamar’ın, önsözünü Demir Özlü’nün yazdığı kitapta bir araya getirildi. Bu fotoğraflarla Beyoğlu’nun 1930’lardaki halini kaydederek günümüze kadar gelmesine katkı sağladı.

Satıyoruuumm saaattım!

Bu hafta Taksim Stadyumu’nda yapılan bir deve güreşi müsabakasını seyrettik. Taksim Stadyumu’na dair pek çok fotoğraf olsa da burada yapılan deve güreşleriyle ilgili olanına rast gelmedik. O yüzden stadyum ve çevresini gösteren bir fotoğraf tercih ettik. Böylece bu fotoğrafla yaşanan değişimi de görebiliyoruz. 

Haftaya Beyoğlu’ndaki garsonsuz, barmensiz bir mekanda musluklardan kendi içkimizi kendimiz dolduracağız. Görüşmek üzere…


Geçmiş sayılardan;

E-posta: [email protected]m
Instagram: İstanbul’da Nasıl Eğleniyorduk?

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

YAZARLAR

İstanbul'da Nasıl Eğleniyorduk?

İstanbul'da Nasıl Eğleniyorduk?

1920 ve 30'ların İstanbul eğlence hayatını bir gazetecinin röportajlarından takip eder, her salı yayımlanır.

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir