Son 20 yılda, hayali bir bağımsız film soundtrack’i Funeral’la başladıkları yolculuklarına Grammy ödüllü prestijli sanatçılar, stadyum dolduran büyük grup, bir salon dolusu insanı aynı anda hareket ettiren dans pisti canavarları, David Bowie’nin favori grubu ve sevgili dostları gibi pek çok sıfatı isimlerinin önüne ekleyen Arcade Fire, yoluna yeni albümleri WE ile devam ediyor. Belli bir yönüyle bir pandemi albümü de olan WE, grubun şimdiye kadar iyi yaptığı her şeyi parça parça toparlamaya çalışıyor, belki de biraz fazla çalışıyor.Will Butler’ın Mart ayında gruptan ayrılığını duyurmasının ardından çıkan albümün temelleri, pandemi süreci boyunca, grubun iki yaratıcı beyni Win Butler ve Régine Chassagne’nin New Orleans’taki evlerinde piyano ve gitarla atılıyor. Grup, hemen her şarkının iskeleti hazır bir şekilde kayda giriyor. Stüdyoda ise Win ve Régine’le birlikte prodüktör koltuğunda oturan Nigel Godrich (bkz. Radiohead, Red Hot Chilli Peppers, R.E.M., Travis, The Divine Comedy) ve grubun geri kalanı maharetlerini sergiliyorlar. Bu süreç boyunca yeni pek çok şey ürettikleri gibi eski bestelerin üzerinde de çalışıyorlar ki bu şarkılardan bazıları albüme de giriyor. Bu nedenle şarkılarda, yazıldıkları dönemin izlerini görmek pek de sürpriz değil. Örneğin; The Lightning’in belli bölümleri ilk albüm Funeral&nbsp;döneminde yazılmış. Nitekim albümde Funeral sound’una en yakın duyulan şarkı da yine kendisi. Benzer şekilde End of the Empire&nbsp;da ikilinin üniversite yıllarında ortaya çıkmış. Bir aile olarak 20 senedir beraber büyüyen ve yaşlanan (daha kibar duyulsun diye yaş almak mı diyorduk?) grubun kariyerleri boyunca takip edebildiğimiz bu hikayesini, albümde böyle kısa bir özet, bir zaman tüneli olarak görmek mümkün. Ya da NME'ye verdikleri röportajda kendileri ifade ettikleri gibi, şimdiye kadar yaptıkları işler arasındaki noktaları birleştiriyor.Albümün öne çıkan parçaları, albüm öncesi single olarak da yayınlanan The Lightning I, Age of Anxiety I, Régine Chassagne’in vokaline Peter Gabriel’in eşlik ettiği Unconditional II (Race and Religion) ve Win Butler’ın kendi ürkek çocukluğunu düşünerek 9 yaşındaki oğluna yazdığı Unconditional I (Lookout Kid). Şarkının duygusal olarak ne kadar yoğun hissettirdiğini, geçtiğimiz aylarda Coachella sahnesinde çalmaya başladıkları anda, Win Butler’ın göz yaşlarına hakim olamayıp da şarkıya baştan girdiği o anı izleyerek anlamak mümkün. “Her şey iyiye gitmeden önce bir müddet sarpa sarar ama eninde sonunda iyiye gider.” diye telkin ettiği başta kendi oğlu olmak üzere, 4 dakika boyunca şarkıyı söylediği o kalabalık, dinleyen herkes ve kendi çocukluğu oluyor o anda.Bir önceki albümleri Everything Now ile müzik yazarlarının acımasız eleştirilerinin, hiç olmadıkları kadar hedefi haline gelen grup için WE bir iade-i itibar albümüne dönüşüyor. Albüm, Arcade Fire’ın senelerdir iyi yaptığı şeyleri bir araya getiriyor. Wake Up&nbsp;gibi, hisli bir gençliğe hitabe dinlemek isteyenler için Unconditional I (Lookout Kid), grubun ilk dönemleriyle hasret gidermek isteyenler için&nbsp;The Lightning, modern zamanlara, geleceğe ve kaygıya bir de Arcade Fire perspektifinden bakmak isteyenler için Age of Anxiety… End of the Empire IV (Saggitarius A*) gibi kafası karışık ve vaadinin altını dolduramayan şarkılar da olsa genel olarak iyi ve tekrar tekrar dinlemek isteyeceğimiz şarkıların ağırlıkta olduğu bir albüm. Ancak, belki de bir önceki albümde dili yandığından, klasik bir iş çıkarmak, aynı anda da güncel kalmak için bir fazla çabaladığını da zaman zaman hissettiriyor.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2sAePf08xIp4tnDlMUCV8B?si=ZXWnTDc_Tl2RV_j4rnj3PA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/5/2022-06-04T08:40:43.326Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Bir önceki albümleri ile acımasız eleştiri okları altında kalan Arcade Fire, yeni albümünde "güvenli" oynuyor.

Noktalar birleşiyor

Tam olarak ne zaman nerede okudum hatırlamıyorum. Ama son 10 senedir kafamın bir yerlerinde Pep Guardiola’nın Coldplay hayranı olduğu ve takım otobüsünde ya da antrenman esnasında ekibini motive etmek için sıklıkla Viva La Vida dinlettiği bilgisi var. Tecrübeli teknik direktör, o dönem çalıştırdığı Barcelona’yla bir başarı hikayesi yazmaya çalışırken ben de Viva La Vida dinleyerek kendi çok daha mütevazı hikayemin peşinden gitmeye çalışıyordum. Oyuna olan sevgimiz ve gruba olan hayranlığımız beni, belki de biraz küstahça bir şekilde, Guardiola’yla bir bağ kurmak ve ondan ilham almak noktasına getirdi. O, geçtiğimiz on sene içerisinde iki takım değiştirip şimdilerde Manchester City ile yeni bir başarı hikayesi kovalıyorken ben o zamanki hayallerimi net olarak hatırlamasam da o hissi hatırlayıp yeni hikayelerin peşinden koşarken aklımda tutmaya çalışıyorum.En az bir konserde bulunmuş ve bir maçı tribünden takip etmiş hemen herkesin malumudur ki her iki etkinlik de doğaları gereği birbirine oldukça benzer. Konser salonlarından da tribünlerden de oldukça uzak kaldığımız şu dönemde sporun ve müziğin ilişkisine biraz daha yakından bakmak istedik. Bu elbette birkaç paragrafta anlatılacak bir mesele değil. Tribün besteleri, taraftar bandoları, kupa seremonileri, We are the Champions… Hepsine ayrı ayrı başlık açmak gerekir. Bu nedenle içeriği müziğe heveslenen sporcular, tutkulu taraftar müzisyenler ve sporcular hakkındaki şarkılar şeklinde daralttık. Umuyoruz ki hepsini daha detaylı inceleme fırsatı da yakalarız.Björn Borg’la olan Wimbledon finalleri, korttaki agresif ve hırslı karakteriyle tanınan, efsane raket John McEnroe aynı zamanda büyük bir rock müzik hayranıydı. Sıradan bir dinleyici olmak kendisine tabii ki yetmediği için gitarını eline alıp çalmaktan da çekinmemiş. Bildiğimiz tek bir örnek dışında. Her iki tarafın da ayrı ayrı anlattığı bir anıya göre bir gece otel odasında gitarıyla Suffragette City’yi tıngırdatırken McEnroe’nun kapısı çalınır. Gelen, aynı otelde konaklayan ve McEnroe’nun beceriksiz denemelerinden sıkılan David Bowie’den başkası değildir. Bowie’nin kapıya giderken asıl amacı gürültü için uyarmak ve şarkının nasıl doğru çalınacağını göstermek olsa da kapı açıldığında raketi odasına içki içmeye davet eder. Ancak devamında gitarı odada bırakmasını da ekler. Kortta kimseye eyvallahı olmayan McEnroe, karşısında hayranı olduğu Bowie olunca ikiletmeden isteğine uyar.Tutkulu bir Chelsea taraftarı olduğu kimse için sır olmayan Damon Albarn, sevdiği oyuncuyu tribünden desteklemek yetmemiş olacak ki sevgisini ve desteğini bir defa da sahneden iletmek istemiş. Bir yandan Dünya Kupası karşılaşmaları devam ederken Rock Werchter 2018’de sahne alan Gorillaz, Belçika’ya konserden bir gün sonra oynayacağı çeyrek final karşılaşmasında şans dilemek, taraftarı olduğu Chelsea’nin ve Belçika Milli Takımının yıldız oyuncusu Eden Hazard’ı onurlandırmak için kendisine en yakışacak yolu tercih ediyor. Kids with Guns’ın sözlerini Eden Hazard’la değiştiriyor ve beş dakikaya yakın performansında Hazard’ın adını bir dua ya da ayin gibi defalarca tekrarlıyor. Nihayetinde bir şekilde işe yaramış olacak ki Belçika Brezilya’yı mağlup edip yarı finale çıkıyor.Son bir örnek olarak Manu Chao’nun La Vida Tombola şarkısını da anmak gerek. Futbolla bir şekilde yolu kesişmiş herkesin efsanesine saygı duyduğu, sihrine canlı tanık olamasa bile varlığını bilmenin yettiği Arjantin’in, Napoli’nin ve tüm dünyanın efsane ismi Diego Maradona… Adına yapılmış onlarca filmi, kitabı, şarkıyı ve hatta Napoli’deki bir adet şapeli tek tek zikretmek elbette mümkün değil. Hepsini arka arkaya saymak yerine en özellerinden birini anmak yerinde olacaktır. Emir Kusturica’nın Maradona belgeselinde de yer alan La Vida Tombola yalnızca şarkının sözleriyle değil, klibiyle de efsane on numaraya saygı duruşunda bulunuyor. Yakın zamandaki kaybının acısını bir kez daha kaşımak isteyenler için şarkı ve müzik videosu, güzel anılar ve biraz gözyaşı vadediyor.Belki kişisel hayatlarından değil ama büyük sporculardan ilham almak isteyenler, sevdiği oyuna bir de müzisyenlerin gözünden bakmak isteyenler için bu başlık altında deştikçe ortaya çıkacak daha çok cevher var. Onları da bir başka yazıda toparlayana kadar şimdilik umuyoruz bunlar yeterli olur. O zamana kadar, efsanenin, kimi zaman, tartışmalı mirasına saygıyla, şarkıyı defalarca dinleyip içimizden tekrarlıyoruz: “Eğer Maradona olsaydım, tıpkı onun gibi yaşardım.”<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1CEODgTmTwLyabvwd7HBty?si=F1TZwPg9Q7WVePcgDtygxg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/10/2021-11-27T10:23:04.034Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

"'Eğer Maradona olsaydım, tıpkı onun gibi yaşardım."

Sahneden tribünlere, sevgilerle...

Tam olarak ne zaman nerede okudum hatırlamıyorum. Ama son 10 senedir kafamın bir yerlerinde Pep Guardiola’nın Coldplay hayranı olduğu ve takım otobüsünde ya da antrenman esnasında ekibini motive etmek için sıklıkla <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwNDEzYjZhNmE5MzgwMDAwNzAxNWJhYSZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwOWQzODAzNzE1NzYwMDA2NWRhNTYyJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRm9wZW4uc3BvdGlmeS5jb20lMjUyRmFsYnVtJTI1MkYxQ0VPRGdUbVR3THlhYnZ3ZDdIQnR5JTI1M0ZzaSUyNTNEbnh5cDhYeFBUWnlRTlF2SWNBTHBXZw==""">Viva La Vida</a> dinlettiği bilgisi var. Tecrübeli teknik direktör, o dönem çalıştırdığı Barcelona’yla bir başarı hikayesi yazmaya çalışırken ben de Viva La Vida dinleyerek kendi çok daha mütevazı hikayemin peşinden gitmeye çalışıyordum. Oyuna olan sevgimiz ve gruba olan hayranlığımız beni, belki de biraz küstahça bir şekilde, Guardiola’yla bir bağ kurmak ve ondan ilham almak noktasına getirdi. O, geçtiğimiz on sene içerisinde iki takım değiştirip şimdilerde Manchester City ile yeni bir başarı hikayesi kovalıyorken ben o zamanki hayallerimi net olarak hatırlamasam da o hissi hatırlayıp yeni hikayelerin peşinden koşarken aklımda tutmaya çalışıyorum.En az bir konserde bulunmuş ve bir maçı tribünden takip etmiş hemen herkesin malumudur ki her iki etkinlik de doğaları gereği birbirine oldukça benzer. Konser salonlarından da tribünlerden de oldukça uzak kaldığımız şu dönemde sporun ve müziğin ilişkisine biraz daha yakından bakmak istedik. Bu elbette birkaç paragrafta anlatılacak bir mesele değil. Tribün besteleri, taraftar bandoları, kupa seremonileri, We are the Champions... Hepsine ayrı ayrı başlık açmak gerekir. Bu nedenle içeriği müziğe heveslenen sporcular, tutkulu taraftar müzisyenler ve sporcular hakkındaki şarkılar şeklinde daralttık. Umuyoruz ki hepsini daha detaylı inceleme fırsatı da yakalarız.Björn Borg’la olan Wimbledon finalleri, korttaki agresif ve hırslı karakteriyle tanınan, efsane raket John McEnroe aynı zamanda büyük bir rock müzik hayranıydı. Sıradan bir dinleyici olmak kendisine, tabii ki, yetmediği için gitarını eline alıp <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwNDEzYjZhNmE5MzgwMDAwNzAxNWJhYSZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwOWQzODAzNzE1NzYwMDA2NWRhNTYyJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy55b3V0dWJlLmNvbSUyNTJGd2F0Y2glMjUzRnYlMjUzRE9DX09VTHJMNW0wJTI1MjZhbXAlMjUzQmFiX2NoYW5uZWwlMjUzRHdheXN0ZWR1aw==""">çalmaktan </a>da çekinmemiş. Bildiğimiz tek bir örnek dışında. Her iki tarafın da ayrı ayrı anlattığı bir anıya göre bir gece otel odasında gitarıyla Suffragette City’yi tıngırdatırken McEnroe’nun kapısı çalınır. Gelen, aynı otelde konaklayan ve McEnroe’nun beceriksiz denemelerinden sıkılan David Bowie’den başkası değildir. Bowie’nin kapıya giderken asıl amacı gürültü için uyarmak ve şarkının nasıl doğru çalınacağını göstermek olsa da kapı açıldığında raketi odasına içki içmeye davet eder. Ancak devamında gitarı odada bırakmasını da ekler. Kortta kimseye eyvallahı olmayan McEnroe, karşısında hayranı olduğu Bowie olunca ikiletmeden isteğine uyar.Tutkulu bir Chelsea taraftarı olduğu kimse için sır olmayan Damon Albarn, sevdiği oyuncuyu tribünden desteklemek yetmemiş olacak ki sevgisini ve desteğini bir defa da sahneden iletmek istemiş. Bir yandan Dünya Kupası karşılaşmaları devam ederken Rock Werchter 2018’de sahne alan Gorillaz, Belçika’ya konserden bir gün sonra oynayacağı çeyrek final karşılaşmasında şans dilemek, taraftarı olduğu Chelsea’nin ve Belçika Milli Takımının yıldız oyuncusu Eden Hazard’ı onurlandırmak için kendisine en yakışacak yolu tercih ediyor. Kids with Guns’ın sözlerini <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwNDEzYjZhNmE5MzgwMDAwNzAxNWJhYSZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwOWQzODAzNzE1NzYwMDA2NWRhNTYyJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnlvdXR1LmJlJTI1MkYzMGpCOHR4WTcwRQ==""">Eden Hazard’la değiştiriyor </a>ve beş dakikaya yakın performansında Hazard’ın adını bir dua ya da ayin gibi defalarca tekrarlıyor. Nihayetinde bir şekilde işe yaramış olacak ki Belçika Brezilya'yı mağlup edip yarı finale çıkıyor.&nbsp;Son bir örnek olarak Manu Chao’nun La Vida Tombola şarkısını da anmak gerek. Futbolla bir şekilde yolu kesişmiş herkesin efsanesine saygı duyduğu, sihrine canlı tanık olamasa bile varlığını bilmenin yettiği Arjantin’in, Napoli’nin ve tüm dünyanın efsane ismi Diego Maradona... Adına yapılmış onlarca filmi, kitabı, şarkıyı ve hatta Napoli’deki bir adet şapeli tek tek zikretmek elbette mümkün değil. Hepsini arka arkaya saymak yerine en özellerinden birini anmak yerinde olacaktır. Emir Kusturica’nın Maradona belgeselinde de yer alan La Vida Tombola, yalnızca şarkının sözleriyle değil, klibiyle de efsane on numaraya saygı duruşunda bulunuyor. Yakın zamandaki kaybının acısını bir kez daha kaşımak isteyenler için <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwNDEzYjZhNmE5MzgwMDAwNzAxNWJhYSZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwOWQzODAzNzE1NzYwMDA2NWRhNTYyJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy55b3V0dWJlLmNvbSUyNTJGd2F0Y2glMjUzRnYlMjUzRFpsU20td01mMnlrJTI1MjZhbXAlMjUzQmFiX2NoYW5uZWwlMjUzRE5hY2lvbmFsUmVjb3Jkcw==""">şarkı ve müzik videosu</a>, güzel anılar ve biraz gözyaşı vadediyor.&nbsp;Belki kişisel hayatlarından değil ama büyük sporculardan ilham almak isteyenler, sevdiği oyuna bir de müzisyenlerin gözünden bakmak isteyenler için bu başlık altında deştikçe ortaya çıkacak daha çok cevher var. Onları da bir başka yazıda toparlayana kadar şimdilik umuyoruz bunlar yeterli olur. O zamana kadar, efsanenin, kimi zaman, tartışmalı mirasına saygıyla, şarkıyı defalarca dinleyip içimizden tekrarlıyoruz: “Eğer Maradona olsaydım, tıpkı onun gibi yaşardım.”

"(...) efsanenin kimi zaman tartışmalı mirasına saygıyla, şarkıyı defalarca dinleyip içimizden tekrarlıyoruz: 'Eğer Maradona olsaydım, tıpkı onun gibi yaşardım."

David Bowie ile ilgili hikayeler