<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1659101396005.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.66" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kapak: Tom Reilly<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Minik kahramanımızın 60. doğum günü şerefine çıkarılan 4 sayılık mini serinin ilk sayısı karşımızda. Her bir sayı Ant-Man kaskını takmış 4 insanı anlatacak. İlk sayıda karşımızda tabi ki Hank Pym var. Pym maddesinin yaratıcısı ve Ant-Man kaskını giyen ilk kişi. Yaratıcı koltuklarında Al Ewing ve Tom Reilly ikilisi var. İkili 60’lı yılların hikâyelerini saygıyla selamlıyor. Ewing’in kelimeleri ve Reilly’nin çizimleri Tales to Astonish’in 40’lı sayılarından fırlamış sanki. İkili, 4 farklı Ant-Man’i tek tek ele almak yerine onları büyük bir plot'la bağlayarak nefes kesen bir hikâye yaratacaklar, bunu görebiliyorum. Ben de neler olacağını çok merak ediyorum.Sayı çok fütüristik bir sahneyle açılıyor. Daha biz okuyucular ne olduğunu anlamadan kitap bizle konuşmaya başlıyor. Tam “Ne oluyor ya?”&nbsp;derken bir de bakıyoruz 60’lardayız. Tom Reilly, Jack Kirby’nin çizgilerini izlemeye başlıyor ve biz mest oluyoruz. Renk paleti de birden 60’lara dönünce iyice kendimizden geçiyoruz. Hank Pym ve Janet Van Dyne’ı sinemada görüyoruz. Yeni Namor vs. FF filmini izlemeye giden ikili, arkalarında oturan serserilerin onlara rahat vermemesinden dolayı ne filmi izleyebiliyor ne de nadir buldukları bu dinlenme fırsatını değerlendirebiliyorlar. Hank, serserilerden birine ders vermek için hemen Ant-Man persona'sına&nbsp;bürünüyor ve çocuğun aklını alıyor. Ama bir de ne görelim, ansızın karşımıza ilk sayfalardaki kimliği belirsiz adam çıkıyor. Hank Pym ve biz şaşkın şaşkın etrafa bakarken eski düşmanlarından dördü Ant-Man’i kaçırıp götürüyor. Camsil ile Ant-Man’i paralize edip arabaya atıyorlar.60’ların bu saçma ve komik unsurlarını hikâyeye çok güzel yedirmişler. Hank Pym’in ellerini ve kollarını bağlayıp kaskını da çıkartan 4 kötü, tam işi bitirecekken Ant-Man’in sadık karıncasının da yardımıyla ortama gelen Wasp’ın gazabına uğruyor ve gün kurtuluyor. İkili rahatlayıp oturduklarında o esrarengiz adam tekrar karşımıza çıkıyor ve Hank Pym’ı başka bir yere ışınlıyor. Ve anlıyoruz ki o esrarengiz adam geleceğin Ant-Man’i. Sayı da burada bitiyor.Al Ewing ve Tom Reilly ikilisi şahane bir iş çıkarmış. Reilly tarzının bu kadar akışkan olmasıyla şov yapmış. Ewing de zeka dolu yazımıyla altta kalmamış. Gerçekten güzel bir seri olacağa benziyor. Bütün Ant-Man’leri bir araya toplama fikri beni heyecanlandırıyor. Bu sayıda şimdiden 3 tane gördük bile. Ufak bir Scott Lang&nbsp;cameo’suyla birlikte. Bu minik kahramanımızı neler bekliyor, önümüzdeki sayılarda göreceğiz. Biz de o sırada geri dönüp biraz Ant-Man külliyatından bir şeyler okuyabiliriz. Eğer karınca dostu kahramanımızı seviyorsanız ya da eski çizgi romanların kalbinizde ayrı bir yeri varsa bu kitabı kesinlikle okumalısınız. Ayrıca söylemeden edemeyeceğim, kapağı harika.

Al Ewing & Tom Reilly

Ant-Man #1

<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1659101713355.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.65" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kapak: Daniel Warren Johnson<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://apos.to/i/snikt-22" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bir önceki SNIKT!’te</a> ilk sayısını incelediğimiz ve çok beğendiğimiz Do a Powerbomb’ın ikinci sayısı geldi. Daniel Warren Johnson’ın Japon güreşine aşk mektubu, bu sayıyla bizi ters köşeye yatırdı. Ama bizi ters köşeye yatırmayan ne? DWJ. Yine harika bir işle karşımızda. SNIKT! sayfalarında övmeye doyamadığım DWJ, gün geçmiyor ki kendine hayran bıraktırmasın. Neyse, biraz da kitaptan bahsedeyim.İlk sayının sonunda Necroton, Lona’yı&nbsp;alıp başka bir boyuta götürmüştü. Uzun bir süre kendinden bahseden Necroton, Lona’nın "Sadede gel" demesiyle kitabımızın da ana plot'unu bize açıklıyor. “Takımlı güreş turnuvasını kazan, anneni geri getireyim.” Kimle takım olacağını bilemeyen Lona, Necroton’un tavsiyesiyle annesinin ölümüne sebep olan Cobrasun ile konuşmaya gidiyor. Tam diyoruz "Acaba nasıl Cobrasun’a bu turnuvayı anlatacak?" DWJ bize cevap veriyor, Necroton daha önce Cobrasun ile konuşmuş. Önce Lona’nın teklifini geri çeviren Cobrasun, sonrasında Lona’nın ağır laflarına dayanamayıp teklifi kabul ediyor. Önümüzdeki sayıda ikili bu büyük turnuvaya katılmak için yola çıkacak. Babasını arayıp "Ben bir süre yokum"&nbsp;diyen Lona hazırlanmaya giderken biz de tokat gibi bir twist ile karşılaşıyoruz. Ne olduğunu ben söylemem, siz okuyun.Do a Powerbomb, bir DWJ klasiği olma yolunda emin adımlarla ilerliyor. DWJ ise yavaş yavaş adını çizgi roman tarihine altın harflerle yazdırıyor. Birkaç iş sonra kesinlikle bu çağın en iyilerinden olduğuna şüphe kalmayacak. Kitap gerçekten çok güzel. İlerleyen sayılarda güreşe ve aksiyona doyacağımıza eminim. Necroton karakteri de gayet tatlı, delüzyonel bir dokunuş olmuş. Sanırım bu kitapla ilgili her şeyi çok seviyorum ve okumanız için sabırsızlanıyorum.

plot ile ilgili hikayeler