“2000’leri özgürce özleyebilmek istiyorum.”

1996 Kasım doğumlu biri olarak 2000’lerin benim için bir konfor alanı olduğunu rahatça ifade edebiliyorum. Nostalji hissi, 2000’ler estetiği ve özlemimizin kaynağı hakkında yazmaya karar verdiğimde oldukça heyecanlıydım — içten içe hâlâ öyleyim ama bu kelimeleri bilgisayar ekranıma dökerken doların 12 oluşunu takip ediyorum. Durum böyle olunca ortada pek de keyif kalamıyor. Meselenin tek tarafına odaklanmak zorunda kalıyorum. Buna kızgınım.
Neden nostaljik olduğumuzu, çocukluğumuza atfettiğimiz 2000’ler estetiğini neden özlediğimizi çok iyi biliyorum — güncel hükümet politikaları, gayet keyifle “Hey! Bunu hatırlıyor musunuz?” temalı bir yazıyı dahi keyifle yazmamı engellediği için oldukça sinirli hissediyorum. Parça parça yılgın ve anksiyetik de. “Neden 10 olmuşken dolar almadım?” düşüncelerine kapılmadan, bitcoin yatırımları için üşenmeden bir yarım saat geçirmek istiyorum. Elbette 2000’lere duyduğumuz özlemin sosyopolitik bağlamını konuşmak gerek. Ancak bu başka bir yazının konusu.







