(L)imanda

Tomris Uyar

Meliha Hanım’ın tek başına yaşadığı eve konuk olmadan önce bahçesi çıkıyor karşımıza. “Umutsuzluktan serpilmiş bahçeler bunlar. En yakın böyle tanımlanabilir. En yakın. Olup bitenlere.” dediğini duyuyoruz anlatıcının. Merakla çevreye bakarken İzzet Bey’i görüyoruz. Hakkında herkesin pek az şey bildiği Meliha Hanım ile neler konuşacağını bekliyoruz “çünkü yaz bu. Gereğince yaşanmalı ki anlatılsın kış boyunca…”

Birlikte bir masaya otururken İzzet Bey’in aklından geçen, “Değil mi ki ben de gidiciyim. Kaçıcıyım.” cümlesini okuyoruz. Ne ki biz okurlar gidici olamıyoruz. Öykünün içinden çıkamıyoruz. Hem zaten daha “Temiz, söylenmemiş ne kaldı ki geriye? Yeni?” sorusu var aklımızda.

Bu haftaki konuğumuz yazdıklarıyla kendine her zaman hayran bırakan Tomris Uyar’dı.

Haftaya görüşmek üzere.