Pek çok ülkede çalışabilen nüfusta ciddi bir azalma var

Pek çok ülkede çalışabilen nüfusta ciddi bir azalma var: Toplumun doğum oranlarının düşmesine bağlı olarak yaşlanması, üstüne pandemi kısıtlamalarının göç akışını sekteye uğratması gibi sebepler kurumların çalışan aday havuzunu küçültüyor. Üstüne bir de sıklıkla bahsedilen “great resignation-büyük istifa dalgası” var. Covid-19 pandemisiyle beraber evden çalışmanın sürdürülebilir olduğunun görülmesi pek çok çalışanda ofise dönme isteksizliğine sebep oldu. Bir grup çalışan ise uzun süren sosyal izolasyon sürecinde kendini, hayatını ve kariyerini sorguladı, büyük değişimlere niyetlendi. İşte büyük istifa dalgasını yaratan nedenler bunlar.

Görsel: Factional HR

Peki, var olan çalışanı elde tutmak ve yeni kalifiye çalışan bulmak gittikçe zorlaşıyorsa kurumlar ne yapmalı? Elbette rakiplerden daha cazip bir işveren olmaya çalışmalılar. Bunun bir yolu tatmin edici ücret ve yan haklar sunmak, ama asıl fark yaratan emeğin duygusal tazmini yani “emotional compensation”.

Emeğin duygusal tazmininden kasıt çalışanın yedi insani ihtiyacını karşılamak: saygı, aidiyet, takdir, anlam, ilerleme, kişisel büyüme ve otonomi.

Kurum, çalışanına:

İnsan olarak ve emeği için saygı gösteriyor

Aidiyet hissi yaratıp çalışanına sahip çıkıyor

Çaba ve başarılarını takdir ediyor

İlerleme ve kişisel büyüme/gelişme fırsatları sunuyor

Yaptığı işin ve emeğinin bir anlamı olduğunu hissettiriyor

Karar verme fırsatı veriyorsa

emeğin karşılığını sadece ücret ve yan faydalar ile değil, duygusal olarak da veriyor demektir. Maaşı hesaba yatırmak ve yan hakları sağlamak kolay, peki ya işin duygusal boyutu? İşte orası biraz zor. Çalışanın yukarıda bahsedilen yedi ihtiyacını karşılamak İK politika ve süreçlerinin, kurum kültürünün ve yönetici anlayış ve davranışlarının uygunluğunu ve eşgüdümünü gerektiriyor.

Er ya da geç tüm kurumların emeğin duygusal tazmininin önemini kavrayacağı çok net, marifet geç kalmadan, zarar görmeden değişime ayak uydurmakta.