<img loading="lazy" src="https://images.aposto.com/1200xauto/2021/6/5/1627655553224.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Haftalık seyahat ve kültür yayını Soli'de sınırların duvarlarla değil umutlarla çizildiği yerlerde geziniyor, daha önce gitmediğimiz mahallelerde oralı oluyoruz.

2014. Yoksa 2015 mi? Mart ayı. O yıl Bodrum’da yapılacaklar, açılacaklar; sahil kenarlarında alt limiti kaç lira belli değil şezlonglar; İstanbul’dan sezonluk gelecek hamburgerciler, pideciler, hatta kebapçılar listeleri elimde. Bitez’den çıkıyoruz yola. İstikamet Aspat. Daha hâlâ keşfedilmemiş koy. Çimenlik, kumluk. Gümüşlük. Fiyatlar ve sahildeki restoran sayıları artmış. Neyse ki Jazz Cafe’nin çıplak ayakla bastığımız kumsalı var. Yalıkavak’ta duralım biraz. Baharat alacağız. Gündoğan’da Sail Loft. Arda, sörfleri suya bırakmış bile çoktan.&nbsp;Göltürkbükü’ne vardık. Gölköy’ün 90’lı yıllarını hatırladık. Ah be, anımsamalar. Hemen her yer inşaatta. Tatmam gereken restoranların şefleri, domatesleri alacakları tarlaları geziyorlar henüz — ben de onlarla. Birkaç ay sonra limonata içine girecek çilekler kırmızılaşmamış bile daha. Kalacağımız otellerin çarşafları serilmemiş.İkinci gün. Hayal kırıklığı, yorgunluk, endişeyle Bodrum içinde, marinanın hemen karşısında Musto’nun sandalyelerine oturuyorum. Burayı çok önerdiler. Hem Bodrumlular hem Fransız arkadaşlar. Côte d’Azur’e gelmişim gibi. Bir an. Ne yemek lazım burada? “Musto’ya soralım isterseniz.” Musto nerede? “İşte şurada,” diye işaret ediyorlar. Musto, bir sandalyeye tünemiş, önündeki tabağı anlatıyor. Belli ki orada çok kalmayacak. Yandakine çömelecek, başkasından çağıracaklar. İlk çatalın ardından ortamda kakafonik muazzam sesleri yükselecek, kreşendo yaratacak. O parça, kahvelerle kesilince bizim masaya uğrayacak Musto. Oturacak.<img src="https://images.aposto.com/2021/6/5/1627643559859.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Benim Bodrum’la tanışmam, ondan sonra başlayacak. Pişirmeyi, tabakları, kokuların senfonisini sevmesine neden olan Sünger Pizza’nın mutfağından İtalya ve İspanya’ya uzanan hikâyesini; Yalıçiftlik yolundaki motokros maceralarını, Demirbükü’ndeki gün doğumlarını, bir Bodrum işi olarak Eke teknesinin Gökova’ya yönelen burnunu; eskisini, şimdisini, ondaki hissini anlatmaya başlayınca.Son 7 yılda ne zaman Bodrum’a gelsem yeni bir proje peşinde buluyorum Musto’yu. Bu sefer yolumuz Ortakent’te Pab’da kesişiyor, bir satsumalı Pablo açıyoruz fabrikadan yeni gelmiş. O, Kızılağaç yolundaki zeytin kokularını, babannesinden peksimetli domates salatasını, bamyalı buğulamayı getirmiş; ben, Hey Joe’dan aldığım kahveyi. Yine, konuşuyoruz. Füme’yi, Bitez’i, Yalı’yı, Yakaköy’ü, Çökertme’den günü batırmayı.Siz de muhabbete geliveringari.Hazal

Seyahat ve kültür yayını SOLİ, şehirleri ve içindeki farklı kültürel toplulukları araştırmak üzere mahallelere ve mahallelilerin hikâyelerine odaklanıyor. 

Soli, mahallenin esnaflarının, binalarının, sokaklarının, insanlarının hikâyesini anlatıyor.

Soli

Musto'nun peşine takılıyoruz Ortakent sokaklarında. Burada Bodrumluca konuşuyoruz. 90'lardan beri ne çok şey değişti buralarda — gelsene, ayaküstü tanış hepimizle, müdavimi olduklarımızı dinle.