Ozan, Tepebaşı/İstanbul

Sıcaklardan, yaşananlardan ve değişmek üzere olan her şeyin heyecanından yorulduğum bir sabahtı, Fatma Nur’la Ece’yi dinlediğim sabah. Yaklaşık on yıl önce İstanbul’a adımımı attığım an ikinci bir hayata başladığıma dair o hissi, okuluma duyduğum heyecanın kısa süre içinde yerini kırgınlığa bırakışını anımsadım. Ama en çok taşra/kent gerilimini belleğinde hamal gibi taşıyanların daha ilk bakışta birbirine çekilişini ve insanın zamanla payına düşeni görüp, çekip çıkarma becerisini büyük bir ustalıkla nasıl kazandığını iyice anladım. Üretim Kaydı başka bir anlamda duyguların da kaydı demek sanırım. Alelade bir aynada aksini yakalamak gibi..