Ünlü tenisçi Naomi Osaka geçtiğimiz haftalarda instagram hesabından yaptığı bir paylaşımla öz şefkat, öz tatmin, öz sevgi, öz yeterlilik temalarına dikkat çekti.

Paylaşımında;

• zaman zaman kendi üzerine fazla gittiğinden
• hiçbir zaman kendiyle / performansıyla yetinmediğinden
• başkalarının "başarı" kriterlerine göre kendini yargıladığından

söz ediyor ve diyor ki;

"Sabah kalktın ve yapmak istediğin bir şeyi ertelemeden yaptın mı? Şampiyonsun.
İş yerinde uzun zamandır kafanı kurcalayan bir meseleye çözüm mü buldun? Tam anlamıyla efsanesin.
...
Dünyada olup biten her şeye bakınca sabah uyanabiliyor olmak bile bir başarı."

Peki kendimize ne kadar "şefkat" duymalıyız? Ne kadar "disiplinli" olmalıyız? Ne kadar sınırları zorlamalıyız?

Bireysel olarak Osaka'nın paylaşımındaki tespitler ve önerilerle bağ kurabiliyorum.
Ve bu "anlayış seviyesi"ne kesinlikle ihtiyaç duyuyorum.

Ama Osaka'nın kendi netflix belgeselinde de kahramanı olarak anlattığı Kobe Bryant'ın hayatı yaşayış biçimini, öz disiplinini, hiçbir bahaneye sığınmadan durmadan daha iyi bir performans için mücadele ettiğini gördükçe bu "öz şefkat" seviyesinden şüphe ediyorum.

Kobe'nin zihniyetini anlatan bu 12 dakikalık videoyu mutlaka izle lütfen.

Bu 15 saniyelik videoda da Kobe Bryant'a seride 2-0 önde olmalarına rağmen neden hala ciddi olduğu, gülmediği, neşelenmediği soruluyor.

"Neden mutlu değilsin?" sorusuna Kobe Bryant:

"Mutlu olunacak ne var? İş hala bitmedi.
İş bitti mi? Bence bitmedi."
diyerek yanıt veriyor.

Youtube'tan izleyebilirsin. (15 saniye)

Büyümeye / gelişmeye / evrilmeye çalıştığım bu dönemde iyi giden taraflarla beraber yanlış yaptığım, eksik yaptığım, çok daha iyi yapabileceğim bir sürü şey görüyorum.

Bütün bu şeylerin üzerine şu anda Kobe Bryant gibi gitmediğimi biliyorum. Bir taraftan "canın sağolsun, olduğu kadar" söylemleriyle kendime şefkat göstermeye çalışıyorum, bir taraftan da içimdeki "kazanan" daha fazla sonuç istiyor, bahaneleri bırakıp Kobe Bryant gibi olmamı söylüyor.

Öz şefkat mi öz disiplin mi? Dengeyi ben bulamadım. Sana soruyorum: