"İnsanlar İkiye Ayrılır"

Bir gecede pek çok üretenin, yapmayı en sevdiği şeye ara vermek zorunda kaldığı bir döneme girmiştik. Tunç da o günlerde üretmeye ara vermek zorunda kalanlardan. filmi pandeminin yeni yeni gölgelerini üstümüzden çekmeye başladığı dönemde sete çıkan, “oyun!” diyen ilk film.
O zamandan beri çıkacak filmi de tüm set ekibinin de nasıl bir süreç yaşadığını merak ediyordum.

Kadıköy Sineması’nda soluğu alıyorum, ben de yıllar sonra bir filmi sinemada izliyorum, evet yalan yok, tedirginim… Aşı kartım ve HES kodum soruluyor. Patlamış mısır kokusu sinemanın fuayesine yayılmış vaziyette.
Hayır! Asla rahatsız etmiyor. Tanıdık yüzlerle karşılıyoruz fuayede, eskisi gibi tınlıyor şehir kulağıma yavaşça geri dönüyoruz, diyorum.

Gözlerim loş ışığa alışıyor, seve seve bırakıyor kendini, filmden önce kafada beliren sorulara, afişin kartonetini boydan boya süzmeye devam ve hafifçe yanına yanaşıp kendi boyumla kıyaslamaya da.

Bir zil sesi, “Filmimiz başlıyor!” Tedirginlik kalmadı ama bir heyecan bastı. Koltuğa yerleşiyorum. Bir iki reklamdan sonra (yaşasın bağımsız sinemalar) bir Alka-Seltzer erimesiyle filmin başladığını anlıyorum.

Nasıl! Film başladı mı?

O reklam gerçek değil miydi? Reklamlar gerçek olmaz ki, Ece zaten. Diyorum kendime.

“Film, neden böyle başladı? “

Bu soruyu Tunç’a sorabileceğim için şanslıyım.

Film bitiyor, sinemanın şehre açılan kapısından Moda’ya doğru yürüyorum. Sokakta gördüğüm insanlara “ Sizce insanlar ikiye mi ayrılır?” diye sormak istiyorum. Eh, soramıyorum tabii...

Kaydı online gerçekleştirsek de ben filmin çıkışında Tunç ile Moda’da buluşmuşuz ve kafamda her soruyu ona sormuşum gibi hayal ediyorum bizi.
Bu sefer biraz şanslıyım kayıttan haftalar sonra Tunç’la semtin bir kafesinde karşılıyoruz, kartonetlere bakar gibi üç boyutlu halimize bakıp gülüyoruz. Karşılıklı masalarda kendi işlerimize güçlerimize bakıyoruz. Bu kaydı sizlere buluşturacağımız gün için sözleşiyoruz.

Bakalım neler kayda geçmiş.

3-2-1 kayıt!