Ruta, hayatını genelde yolda geçiren ve not tutmak yerine fotoğraf çeken birinin seyir defteri.

Uzun bir gün

Kerimcan Akduman

İzlanda kırsalında, yarım saatte bir karşı şeritten bir başka arabanın geçtiği yollarda araçtayım. Yol arkadaşım Uğur'la yorgunluktan değil, sıkıldığımız için şoför değiştiriyoruz. Her gün yüzlerce kilometre sürdüğümüz için, dördüncü günümüz olmasına rağmen kendimizi haftalardır arabadayız gibi hissediyoruz. Bunun en büyük sebebi, yazın ziyaret ettiğimiz İzlanda’daki batmayan güneş. Saat mefhumumuz kayıp hâlde. Navigasyonun yönlendirmesiyle ana yoldan ayrılıp toprak yola sapıyoruz. Dikiz aynasından görünen manzara, arkamızda bıraktığımız koca toz bulutu.

Bir süre ilerledikten sonra çevremizi düz araziye yayılmış siyah tüf kayaları sarıyor. Sanki tüf tarlasında gibiyiz. Çokluğundan dolayı adada sıradan bir olay olarak görülen volkan püskürmelerinin biri sonucunda oluşmuşlar. İzlanda’yı ziyaret eden herkesin kapıldığı “başka bir gezegende olma” hissine kapılıyoruz. Ancak bu sefer çok havalı bir kanıtımız da var. NASA 60’larda Apollo görevi için astronotlara İzlanda’da ay yüzeyine alışma çalışması yaptırıyor. Neil Armstrong'la aynı hissiyat içinde olmak ilginç bir durum.

Kuzey kutup dairesinin altındaki adanın ortalarında, volkanik bir çölde sürmeye devam ediyoruz. Bir süre sonra çöl bitiyor ve yol tepelerin arasına giriyor. Mineraller ve volkanik faaliyetlerden dolayı sarı, yeşil, kızıl gibi renklerle bezenmiş tepelerin arasında geçip bir tabelanın yanında duruyoruz. Tabelada Kerlingarfjöll yazıyor. İzlanda’nın Highlands denilen kısmında, önemli dağlık bölgelerinden birindeyiz. İkimizin de İzlanda’ya gelme nedenlerinden biri burası. Neleri göreceğiz listesi yaparken üst sıralara yazılan yerlerden biri. Arabadan inip yürüyüşe başlıyoruz. Buraya gelme nedenimiz olan dağlara yaklaştıkça kendimizi gerçek dışı bir ortamda buluyoruz.

Yamacında bulunduğumuz vadinin tepelerinden buzullar iniyor. Bir süre sonra biten buzulların altından uzanan sarı toprak çeşitli yerlerde yanar gibi tütüyor. Bazı yamaçlar yosun rengine benzeyen bir yeşil tonu, bazı yerler ise kiremit renginde bir kızılla örtülü. Vadinin içinden ise yeraltından çıkan termal sular geçiyor. İzlanda’nın özeti olan ateşle buzun dansına şahitlik ediyoruz. Vadiye yaklaştıkça burnumuza keskin çürük yumurta kokusu çarpıyor: Kükürt. Termal suların içinde yoğun miktarda bulunuyor. Burnumuzun direğini kıran bu koku aslında İzlanda’da yaşayanların çok önemli bir kurtarıcısı. Çünkü bu termal sular sayesinde tüm konutlar ısıtılıyor ve evlere sıcak su hizmeti sağlanıyor.

Vadi içinde dumanlar ve buzullar arasında yürüdükçe Jules Verne’in Dünyanın Merkezine Seyahat romanını neden İzlanda’dan başlattığını anlıyor insan. Alt tarafta kitapta anlatıldığı gibi geçitler mevcutsa onun en iyi giriş yeri İzlanda olmalı. Belki gelecek sefere geldiğimizde kitaptaki gibi Sneffels volkanının içinde dünyanın merkezine inen tünelleri aramalıyız. Saatlerce vadide bir oraya bir buraya sürüklenirken yorulduğumuzu fark etmiyoruz. Hep semada asılı duran güneşin yok ettiği zaman algımız vücudumuzdan gelen yorgunluk belirtileriyle kendini hatırlatıyor. Akşam saatlerinde Kerlingarfjöll’den ayrılıyoruz. Geldiğimiz yoldan İzlanda’nın dağlarını arkamızda bırakıp sahile doğru ilerliyoruz. Gece yarısına doğru kalmayı planladığımız küçük kasabaya yaklaşırken güneş hafifçe ufka doğru inişe geçiyor. Gece yarısı güneşi dedikleri ana geliyoruz. Bir süre ufuğun üstünde oyalanacak ve göğü kırmızıya boyayacak olan güneş günlük gösterisini gerçekleştiriyor. İzlanda yazının sihri burada başlıyor. İnsan birkaç dakika içinde hem gün doğumunu hem de gün batımını izliyor, üstelik hiç karanlık görmeden. Manzaraya bakıp yorgunluğumuzu unutmaya çalışıyoruz. İzlanda’da astronotların topraklarında geçen gün tüm kızıllığıyla ardımızda kalıyor.

Abone Ol