Fotoğraf

Can'ın adını ilk kez bu fotoğraf ile duymuştum. Fotoğrafı çeken Taha, aynı zamanda komşum olduğundan bu fotoğrafın çekildiği konserin deneyimini Taha'nın ağzından dinlemiştim. Yıllar geçti Can'ın ismi bu sefer Bengisu ile olan sohbetimizde müzikle birlikte anıldı. Bu anmanın üzerinden aylar sonra ise Can'ı Simge Pınar'ın konserinde en önde şarkılara eşlik ederken gördüm ve konser sonrası Simge'nin kulisinde üretime, müziğe dair söylediklerine kulak kabarttım. Kuliste tanışmamızla birlikte Can, Üretim Kaydı'nı belgesel gibi çok kıymetli kelimelerle andı ve beni mutlu etti.

Can'ın müziğin etrafında kurduğu dünyası da arkadaşlarıyla üretim üzerine konuştukları da "Can'ın burada olması gerekiyor." cümlesinin zihnimde belirmesine sebep oluyor. Birden; "Can en son ne yapmıştı?" diye kendi kendime soruyorum. Uzun zamandır bir paylaşım yapmadığını görüp biraz beklemeye karar veriyorum,
bu bekleyişin sonunda bizi bekleyen bir üretim çıkacağını hissediyorum. Şaşırmıyorum! Can bestesi ve sözleri ona ait olan ilk şarkısı YANAMAM'a dair paylaşımlar yapmaya başlıyor. Özellikle de şarkının üretim sürecine dair. Bunun yanına da keşiflerini; kendini bulmayı ekliyor. "Vaktidir Ece." diyorum ve ona yazıyorum.

İlk kez bir konuğumu hem çok iyi tanıyor gibi hem de hiç tanımıyor gibi hissediyorum. Yağmurlu bir İstanbul akşamında sessiz bir taksinin arka koltuğunda Dagobah Studios'a doğru yolculuktayım. Can elinde şemsiyesi ile beni dış kapıda karşılıyor. Stüdyo'nun kapısında ise Merve Deniz beni karşılıyor. Bu satırları, yazarken bana eşlik etmesini dileğiyle hediye ettikleri kahve bardağının eşliğinde yazıyorum. Kapıda bizi karşılayan diğer dostumuz Mi'yi sevip içeri geçiyoruz. Mi'nin kayıt sırasında stüdyo kapısını tırmalayacağını ise henüz bilmiyoruz.

Dagobah Studios, podcast kaydından bir kare

Bakalım yağmurlu bir İstanbul akşamında neler kayda geçmiş!
Bu sefer Can'ın cümlesiyle kaydı başlatıyorum.
Son ki üç dört!