Atboğan

Haftayı bir şiirle uğurluyoruz:

III

Bu adamlar kimdi? Elleri neden bu kadar pis?
İçlerinde ışık yakanı yok mu yan yatmış artık hasretlerde?
Çoluğu çocuğu bırak — ki ben çoktan — bu adamlar kimdi dışarıda?
Neden asfalttan karpuz çekirdeği topluyorlardı yaz gelmeden,
Ben bu daracık balkondan elimde sigara nasıl kaldırıma düşmüştüm ve bu adamlar,
Nasıl beni kaldırıp bu hâlimle bana uzunca bir kadını yeniden sevdirdiler?

II

Kendimize aksak masallar anlattığımız günlerdi bunlar,
Ben seni uyuturdum usulca, gider çay koyar, uyanmanı beklerdim,
Bundandı her şafak kırmızı yıldırım düşüşüm.
Ve bundandı her sevişmemize vergi konulması,
Hatırla! Ölmediğimiz ne çok cinayete vekil olduk,
Ne destursuzduk ne korkusuz,
Gece dört kuşlarına ihanet edecek kadar.

I

"Çıkmadan paltonu al!" diye seslendi arkamdan. Bense dedim, "Allah’ım, bu sımsıcak ses oldukça insan nasıl üşür?" Döndüm mutfakta yeni evrenler vardı, bilemediğim göremediğim yeni yıldızlar. Dışarıda bir bomba infilak etmişti, dışarıda adamlar vardı, dışarıda hiç gelmeyen baharlar filiz verirdi. Evde sen vardın, ışıkları yaktığın vakit vardı; çay bardağında süpernovalar, hiç bıkmadan toprağa düşen cemrelerin vardı. Biriktirdiğim hâlbuki neydi bu evin sana saklı çekmecelerinde su kenarlarında uykusuzluk, üç beş yeşil toka, ve vişne çürüğü ayrılık. "Allah’ım," dedim "bu sımsıcak ses oldukça insan nasıl çıkar gider?" Sırtımda buzullar, bulutlar, bunamış umutlar. Örttüm paltomu kıvrak atboğan nehirlerime, açtım kapıyı döküldüm balkona.

— Berke B.

Önümüzdeki hafta Ramazan Bayramı sebebiyle yeni bir yayınımız olmayacak. Size "Nerede o eski Ramazan yayınları?" dedirtmeyecek bir Ramazan ve bayram yazı derlemesi sunacağız. Bizim de büyüklerin elini öpmemiz, küçüklerin başını okşamamız için fırsatımız olmasın mı hani?

Bayramınızda şekerin bol, çayınızda şekerin tercihinize göre olduğu yarınlarda görüşmek üzere,
Berkok