Notos, lise yıllarımdan beri takip ettiğim bir edebiyat dergisi. Yayınevi kimliğiyle de pek çok ilk

Notos, lise yıllarımdan beri takip ettiğim bir edebiyat dergisi. Yayınevi kimliğiyle de pek çok ilk kitabı kütüphaneme kazandırıyor. Aylar önce Aposto Gündem'de, ülkemizdeki kağıt krizinden dolayı Notos'un başlattığı destek kampanyasına yer verilmişti.

Ekin Deniz Kuzu ile tanışmam da Notos sayesinde oluyor...

Kitabı bir solukta bitiriyorum. İlhan ve Selma'ya karakter deyip geçmek haksızlık olur, diyorum kitabın kapağını kapatınca. Ne kadar zamanda yazıldı? Bu öyküler kaç yılın birikimi? Özellikle, İlhan Erman'ın o son sözleri! Pandeminin, zihin ve bedenlerimizdeki etkinlerinin kayda geçişi.

Ekin, kitabı tüm ölmüşlerine ithaf ediyor. Ben, tıpkı kitabın ilk öyküsündeki gibi çoğu zaman barlarda vakit geçiren Ekin ile buluşuyorum. O da lise yıllarında okuduğu Notos dergisinden bahsediyor. Tumblr günlerine ve blog yazarlığına akran olmanın verdiği toplumsal bellek izlerine dönüp birlikte bakıyoruz. Ertesi gün ise kayıt için tekrar buluşuyoruz ve çalışmayı, yazmayı ve mücadele etmeyi kayıtlara geçiyoruz. Tıpkı Ekin'in her bir öyküsü gibi.