Fanon,

Yeni popüler kültür yayını fanzin kültürünü dijitale taşıyor. Popüler kültürden gelişmeler, hayranlık hikâyeleri ve söyleşiler içeren Fanon, her çarşamba 18.00'de yayımlanacak.

Ve kapının kilidi

Yazı: Deniz Uçan

Merhaba, ben Deniz. Bugün size aşırı kişisel bir hayranlık hikâyesi anlatacağım. Yazacağım ilk yazının Büyük Ev Ablukada yazısı olacağını hiç düşünmemiştim. Hayatımda daha büyük groupie'si olduğum bir müzik grubu yokken de Fanon’a “Büyük Ev” yazmak tesadüf olamaz sanki.

21 Aralık 2012’de Full Faça albümü ve sözde kıyamet şerefine Dünya’nın Son Konseri’ne bir şekilde gittiğimde, grup hakkında en ufak bir fikrim yoktu—şarkılara eşlik edebilecek kadar bilmiyordum ve bir yandan da geceye dair pek bir şey hatırlayamayacak kadar sarhoş, bir o kadar da ilgisizdim.

Sonradan Dünya’nın Son Konseri kaydını izlediğimde orada bulunmama rağmen neleri kaçırdığımı anlayıp yıkıldım. Keşke Büyük Ev Ablukada sevgim ta o zamanlar başlasaymış, sanki birlikte geçirdiğimiz zamanlardan 1 yıl kaybetmişim gibi hissediyorum o an. O konserden sonra ufak ufak kendilerini araştırmaya ve dinlemeye başladım. Bir başka konser çıkışı Full Faça CD’si satın aldım. Bu albümde gönlümü çalan ilk parça kızgın neşesiyle Bil oldu, olmayaydı iyiydi. Aradan 9 yıl geçmiş olmasına rağmen arabada ailecek sadece Full Faça dinliyoruz.

🪴 Cihangir’deki bir evin odası
🧷 İllüstrasyon: Sadi Güran, Kaynak: Bant Mag

2013 ve sonrası

Asıl Büyük Ev Ablukada maceram 2013’te üniversiteye girdiğim zaman, Çıplak Ayaklar Kumpanyası’nda, en fazla 100 kişinin bulunduğu Ay Şuram Ağrıyo isimli akustik konserlerle başladı. Bu dönemde yaklaşık iki ayda bir Büyük Ev Ablukada konserine gidiyor, her dinlediğim konserden “Oğlum, daha ne kadar iyi olabilir?!” diyerek çıkıyordum. Bu sırada her konsere başka bir arkadaşımı götürüyordum. Onlar ilk kez “Büyük Ev Akustik” dinlerken ben şarkıları ve sıralarını ezberlemeye konserlerde başlamıştım.

YouTube’da bir yandan parçaların akustik versiyonlarını bulmaya çalışıp gidemediğimde kendimi Görüntülü Radyo Eksen Filanı 2011'yla oyalamaya çalışıyordum. Kendimle alıp veremediğimin çok fazla olduğu o dönemde en yakın arkadaşım En Çirkini Güzellerin'di. Sanki mütemadiyen olan üzgünlüğüme bir destekçi—bir yandan da tadımı yerine getirecek bir şeyler arıyor, bu parçada buluyordum. Mutsuzdum, ama keyfim yerindeydi.

2015

2015 yılında Küçükçiftlik Park’ta çalışmaya başladığımda, ilk işim Full Faça’nın son konseriydi. Defalarca dinlemiş olmama rağmen büyülenmiş gibi izliyordum konseri. “Tayyar Ahmet çalmasın, çünkü o zaman konser bitecek,” diye düşündüğümü hatırlıyorum.

Sonrasında benim için bir ritüel hâline gelen Büyük Ev Ablukada setlist’i çalmam—ve heyecandan asla imzalatamamam— ve işin hem sahne arkası operasyonunda bulunduğum hem de bir hayran olarak izlemelere doyamadığım günler, bu konserle başlamıştı.