<img loading="lazy" src="https://images.aposto.com/1200xauto/2023/0/0/1674376948064.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.14" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Otomotiv Satış Sonrası Ürün ve Hizmetleri Derneği (OSS) Başkanı Ziya Özalp geçen hafta otomotiv gazetecilerinin karşısına geçti ve sektör hakkında önemli açıklamalarda bulundu:

<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Online satış mı? Niyet kutusu mu?</h3>Türkiye’nin en büyük otomotiv data şirketlerinin başında gelen Cardata’nın Genel Müdürü Hüsamettin Yalçın, 2. el otomobil alım-satım ilan sitelerini “niyet kutusu” olarak tanımlar. Bence de en doğru ifade biçimi olduğu için ben de bu tanımlamaya bayılır, her yerde kullanırım. Türkiye’de 2. el ilan siteleri denetlenmediği için, tüketici kendi aracına istediği, daha doğrusu “niyet ettiği” fiyatı yazar ve beklemeye başlar. Çünkü ne yazık ki sadece Türkiye’de olduğunu sandığım “pazarlık sünnettir” gibi bir anlayış da bu fiyatın içindedir. Oysa 2. el aracın piyasadaki fiyatını belirleyen daha “ciddi” ve rasyonel kriterleri vardır. Aracın yaşı, kilometresi, kaza durumu, lastikleri vs… Yani bizdeki gibi “niyet ettim niyet eyledim aracımı şu kadar liraya satmaya” demekle olmuyor bu işler. Örneğin aracını, diğer muadil ilanlara bakarak 600 bin liraya satışa çıkartan bir satıcının piyasa gerçeklerini ve gelen gerçekçi teklifleri görünce aracını 400-500 bine sattığını çok görmüşüzdür. İşte şimdi şahsi fikirlerimi paylaştığım bu satırlardan sonra, sizler için Türkiye’nin 2. el otomotiv pazarını inceledim.Keyifli okumalar,Ahmet Çelik