Sessiz İstifa

Quiet quitting

Covid-19 pandemisi hepimizi hayatımızı, hayattaki amaçlarımızı ve yaşam tarzımızı sorgulamaya itti. Bu sorgulama fırtınasına kapılanlar arasında başı çalışan kesim çekti. Gözle göremediğimiz bir düşman karşısında eve kapanmak zorunda kaldığımızda, kapitalist sistemin rekabetçi çarklarında ezilen egolarımızla bir anda ne kadar da kırılgan olduğumuz gerçeğiyle yüzleştik. Bu da bize hayatın para kazanmak, diğerlerinden üstün olmak ya da daha çok alkış almak için değil de, aslen başka şeyler için yaşamaya değer olduğunu hatırlattı. İşte bu varoluşsal sorgulamalar büyük istifa dalgasına yol açtı. Hep daha çok çalışma ve hedefleri tutturma odağında çırpındığını ve iş-özel hayat dengesinin kaydığını fark eden on binlerce insan, daha azla daha çok yaşamak için istifa etmeye başladı. Araştırma ve danışmanlık şirketi Gallup’un 2022 yılında yaptığı bir araştırmada ABD’de istifaların bir önceki yıla göre %6 oranında arttığı ve birçok insanın evden çalışmak ya da daha basit yarı zamanlı işlerde iştigal etmek için işlerini bıraktığı görüldü.

Fakat, bu varoluşsal sorgulamalar ve istifalar devam ederken, Covid-19 pandemisinin beklenen negatif ekonomik etkileri tüm dünyayı sarmaya başladı. Hepimizin derinden hissettiği ekonomik küçülme ve buna bağlı alım gücünde azalma işleri değiştirdi. Ekonomik belirsizliklerin getirdiği endişeler ve geçinme baskısı işinden memnun olmayan çalışanların istifa etme cesaretini kaybetmelerine sebep oldu. İstifa etmek isteyen ancak işin sağladığı maaşa ihtiyaç duyan ve çıkış yolu göremeyen çalışan çalışma isteğini kaybetti. İşyerine ve işine olan duygusal bağı zayıfladı. Bu kopuş, sadece “fiziken” işe gelen, işinde minimum entelektüel çaba gösterip, sadece mutlaka yapması gerekenleri yapan “hayalet çalışanlar” yarattı. İş yerlerinde ruhları bedenlerinden ayrılmış çalışan grupları oluştu. İşte bu duruma “sessiz istifa” (quiet quitting) diyoruz.