Çukur/ Hiroko Oyamada

"Bakmıyorlar elbette. Temelde hiç kimse bakmıyor. Görmek istemedikleri sürece de bakmazlar zaten."

Pandemi ile başlayan Japonca edebiyat tutkum tüm hızıyla devam ediyor, tanıştığım her yeni yazar beni en az bir önceki kadar heyecanlandırıyor. Çukur, bittiği günden beri hafif bir yarım kalmışlık hissi ve sis bulutuyla beni fazlaca düşündürdü. Bazı durumlarda sis bulutuyla biten kitapları sevdiğimi de yalanlamayacağım, bittiği anda bir anlaşılmazlık hissi ile baş başa kaldım Çukur'da ve bu yüzden sevdim aslında. Öncelikle yazarın dili çok akıcı ve tertemiz, bu netlik bir yandan da metin boyunca tedirgin edici bir hava oluşturuyor.

Satır aralarında Japonya'nın kültürüne dair kodlar ve toplumsal sorunlara değinilirken yazar diğer taraftan da gerçeklik algımızla oynuyor. Kitabın ismi, günlük hayat düzenimizin birden fazla noktasında karşımıza çıkan bir metaformuş gibi geldi bana; bazen bilerek içinde düştüğümüz, bazen içinden çıkmaya çalıştığımız, bazen saklandığımız, çoğu zaman sıkışıp kaldığımız çukurlar...